Wie ben jij verloren?

  • 22 december 2016
  • 40 reacties
  • 9400 Bekeken

Via dit forum leren we elkaar allemaal een beetje kennen en kom je misschien lotgenoten tegen. Mensen die tegen dezelfde gevoelens en praktische vragen aanlopen. De vraag is dus: wie ben jij verloren?

40 Reacties

23 jaar geleden is onze prachtige sportieve zoon overleden. Hij had de hele nacht bij de Post als sorteerder gewerkt. Is daarna in de auto gestapt en naar een Paardenkamp gereden alwaar hij leider was. Vlak voor het kamp viel hij in slaap en botste tegen een aankomende vrachtwagen. Hij was op slag overleden. Wij woonden en werkten destijds in het buitenland . Onze jongste zoon liep bij ons stage. De klap is hard aangekomen. Nog steeds vraag ik me af hoe we die tijd doorgekomen zijn. Hij, mijn oudste zoon, studeerde aan de Universiteit van Utrecht. Van hen hebben we nooit meer wat gehoord. Niks van zijn medestudenten, niks van zijn professoren ...dat doet ons nog steeds pijn. Wij missen onze zoon vreselijk! Toen ik 12 jaar was heb ik beide ouders verloren.. mijn broer 6 jaar geleden verloren, hoeveel kan een mens verdragen. Vr.gr.
Reputatie 1
Wat vreemd dat ik ,n mail krijg met de boodschap dat er op mij is gereageerd.
''Wat fijn'' denk ik en Ik volg de aangegeven link....maar ik zie geen reactie op wat ik hier neerzette...


Teleurstellend vind ik dit en wil dan ook liever geen berichten meer in mijn mailbox die niet voor mij bedoeld zijn. Wellicht kan hier iets aan gedaan worden want ik las deze klacht onlangs ook al hier.
Heb ,n goede zondag allen.
Reputatie 4
Beste Els.

Miin woorden hier geschreven,op deze Palmzondag,
schieten te kort,
om de pijn en verdriet van je ,door het gemis,te kunnen dragen.
Vanuit mijn geloofsbeleving,zal ik er voor je zijn,en dat mijn Topic,
""herinneringen"",je wat hoop en vertrouwen mag geven.
Dat er door je tranen heen,allen nog dicht bij je mag voelen,
die er met warmte en liefde,voor je geweest zijn, en ze zo,
altijd blijf herinneren.
Mijn oprechte deelneming met dit groot verlies.
johan.
In 2016 is mijn moeder gestorven na een kort ziekbed ,in december is mijn allerliefste man gestorven aan een hersenbloeding , waar ik in mei mee getrouwd ben .Daarvoor heb ik mijn zus en vader ook nog begraven .Nu zie ik het even allemaal niet meer zitten en ben al maanden aan het huilen .Het stopt niet .Ik mis ze zo ontzettend en ben voor mijn gevoel alles kwijt
Reputatie 1
Fysiek gezien heb ik een moeder gehad, maar ik kan me niks meer herinneren van haar, ze is op 32jarige leeftijd overleden aan botkanker, ik was net 5.... dit jaar word ik 31, heb haar bijna "overleefd" best een enge gedachte.

Wat triest (lijkt mij) dat jij je je moeder niet kunt herinneren Kim. Mijn kleinzoon was (is nog steeds) 6 en herinnert zich heel veel van zijn mama die 6mnd geleden plotseling overleed. Vooral als hij bij mij is valt haar naam regelmatig en hij mist haar echt heel erg wat regelmatig ook boosheid/agressie tot gevolg heeft.
Weet je wellicht (vanuit je omgeving bv) hoe dat bij jou gegaan is?

Vwb je huidige leeftijd icm die van je moeder.....dat is idd een ''apart'' idee. Mijn eigen moeder verongelukte (auto) en ik heb nu de leeftijd bereikt waarop het leven hier voor haar stopte....... En het is raar om te bedenken dat ik nog ''gewoon'' doorleef maar mijn dochters leven ophield....
Het leven is onbegrijpelijk vind ik eigelijk. Zij is nog zoveel harder nodig dan ik vind ik eigelijk. Twee kleintjes zijn hun mama kwijt.....
Dag forumleden, vijftien jaar geleden is mijn vader overleden, voor mij de eerste keer alles van heel dicht bij ervaren. Hij overleed plotseling zonder dat er een aanleiding voor was. Een schok voor ons als familie. In 2015 is mijn moeder overleden door euthanasie. Wij, mijn zus en ik zijn tot het einde bij haar gebleven. Het heeft veel indruk op ons gemaakt. Maar ik ben blij dat zij die keuze had. Ze heeft meer dan 30 jaar veel pijn gehad en heeft dus veel moeten doorstaan. Goed dat het in sommige gevallen kan en mag in Nederland.
Fysiek gezien heb ik een moeder gehad, maar ik kan me niks meer herinneren van haar, ze is op 32jarige leeftijd overleden aan botkanker, ik was net 5.... dit jaar word ik 31, heb haar bijna "overleefd" best een enge gedachte.
Ik ben in 1994 mijn moeder verloren, in 2010 mijn vader en mijn (stief)zoon en in 2015 mijn man. Mijn man mis ik het meeste, hij was mijn maatje en mijn liefste, en dat gemis komt nu bard aan omdat het weer voorjaar begint te worden en hij in het voorjaar van 2015 stierf.
Reputatie 4
Beste zonnebloem.
Ik las dat je op 4-september-2016,afscheid heb moeten
nemen,van je echtgenoot.4-september,kwam bij mij in
herinnering,de geboortedag,van mijn overleden ouders.
Beste zonnebloem,je heb je man niet verloren,waar hij ook
zal wezen,hij zal er altijd voor je zijn,op die momenten,
in je gevoelens van eenzaamheid.
Je tranen,van verdriet,die gaan nooit verloren,wel uit je zicht
verdwenen,maar achter de horizon door je geliefde gevonden,
en voor je gedroogd.
johan.
ik ben 4 september 2016 mijn allerliefste man verloren.
Onze zoon overleed 18 maart 2013. Geheel onverwachts zomaar uit het niets. Een aanrijding met een trein
Voor ons als ouders en broer een ongeluk. Voor de officiële instanties een zelfdoding. 5 maanden eerder is zijn beste vriend overleden ten gevolge van zelfdoding en 3 jaar eerder is er ook een vriend overleden ten gevolge van een ontmoeting met een trein.
Het verdriet en de pijn is niet te beschrijven maar het leven gaat door. Ook wij gaan door maar er gaat geen minuut voorbij zonder dat wij aan onze zoon denken. Gelukkig nog veel en goed contact met vrienden van onze zoon
Mijn moeder overleed toen ik 12 was. Ze was 44. Mijn vader overleed toen ik zwanger was van de jongste. Hij was 61. En lieve oudtante daarna waar wij 5 jaar voor gezorgd hebben. Mijn stiefmoeder, mijn schoonmoeder en mijn zus overleden in 2013.mijn zus was 56. Daarna mijn schoonvader en kreeg mijn man longkanker. Gelukkig leeft hij nog. Tja wat kan ik erover zeggen. Ik mis ze idere dag. Mijn zus was mijn maatje. We deden alles samen. Mijn advies geniet van het leven want het duurt maar even!
Nou dit is dan wel weer heftig allemaal.
Op 8 jarige leeftijd verloor ik mijn allerliefste opaatje. Daar heb ik veel verdriet van gehad.
Redelijk vlug daarna overleden een oom en tante, beiden door zelfdoding. Daarna nog een aantal tantes en ooms (hersenbloedingen, hartstilstand, zelfdoding, euthanasie bij kanker). Mijn vader (1994, zelfdoding) en zus (2002, zelfdoding), omaatje (2005, 'gewoon' oud), liefste oom (2012, hartstilstand) en mammaatje (2009, hartstilstand en alleen thuis) hebben daarna ook weer grote impact gehad.
Daarnaast een vriendje van mijn zoontje, dat 6 jaar was (2014).
Nu mag het wel weer even rustig blijven...aub...
Ik ben mijn vader verloren. Ik mis hem nog steeds. Ik ben nog steeds aan het rouwen en dag voor dag en nacht voor nacht leef ik mijn leven .
Zeven weken geleden is mijn vader overleden aan hartfalen en nierfalen. Ik vind het lastig te accepteren om op mijn 23ste mijn vader te moeten verliezen. Vooral omdat hij mijn kinderen of eventueel een bruiloft nooit mee gaat maken.

Tegelijkertijd ben ik voor hem gerust dat hij eindelijk geen pijn meer heeft. De afgelopen jaren, met name de laatste 1,5 jaar, had hij echt een enorme pijn. Toen hij net was overleden gaf het plotseling enorme rust. Alle onzekerheden over zijn toekomst vielen plotseling weg, 'het was goed zo'.

Nu het stukje verwerking, dat zal zijn tijd nodig hebben denk ik..
Reputatie 1
Dat is ook heel verdrietig. maar wreed????????
Wij zullen nooit weten wat daar de bedoeling van is /zal zijn..of waar het goed voor is etc etc.
Wij ...ik...jij...zullen nooit weten wanneer het onze tijd is.
Het gaat nooit op Alfabet...niet op een rijtje volgens Leeftijd...etc etc.
Velen blijven levenslang moederloos...in het leven.
Ikzelf heb het aanvaard. (Mijn moeder stierf toen ik 3jaar was)
Het kan zelfs ook goed "uitpakken" in het leven.
Ook dat zien we wel vaak.

Het heeft zeker tijd nodig om het te kunnen accepteren etc.
Natuurlijk.
Sterkte.
Reputatie 1
Wat ,n sfeervol en waardig afscheid Rietje! Ik heb hier een mooi en harmonieus beeld bij.
De meeste indruk maakt de gezamelijke inzet van haar familieleden op mij. Dat vind ik echt heel bijzonder.
Jouw schoonzus was vast een bijzonder familiemens en kwam in een warm bad waar aan het einde gezamenlijk afscheid genomen werd.
Ook ik vind dat mooi en fijn dat het zo ging...


Na het afscheid van mijn dochter hoorde ik van diverse mensen eveneens hoeveel indruk het geheel op hen had gemaakt....hoe mooi ze ook de muziek en de persoonlijke toespraken hadden gevonden.
En ja, het WAS ook bijzonder....we hadden zelfs een afscheidsritueel met drums en Afrikaanse dans waarna ik een bonsaiboompje kreeg...
Er was respect!

En ik zou willen dat ook ik de plechtigheid ''mooi'' had kunnen vinden.....

Maar ik vond het vooral ontzettend wreed en verdrietig dat een jong mens haar leven niet af mocht maken en twee kindjes moederloos achterbleven...
Reputatie 1
Ja, ja. het was ook bijzonde,Petra.
De dochters en schoondochters droegen bv. de kist.
Ook hadden ze allemaal taken als de lezingen en voorbeden
en kaarsjes/ lichtjes die op de kist een voor een met gebeden en respons-gezang
tussendoor, helemaal rondom geplaatst werden, door grote en kleine mensen
Een dochter heeft solo ; het AVE MARIA gezongen.
Het "UBI CARITAS" is tijdens de Communie gezongen.
En bij de uitdraging processie werd het:
"In Paradisum" gezongen...tot iedereen uit de kerk was in processie naar de begraafplaats.

Op de begraafplaats stonden we in twee grote kringen rondom de kist met bloemen.
De pastoor en acolieten aan het hoofdeinde met Kruis voorop.
Later hebben ook de "meiden"zelf mee het graf gedolven
en de bloemen op het graf gerangschikt en alles netjes aangeharkt.
Het was ook helder en zonnig weer zelfs.
(Terwijl het later op de dag steeds regende tot 's avonds laat.)
Alles mooi om te zien en samen te beleven dus ook.
Reputatie 1
Wat mooi eigelijk als je na een begrafenis kunt zeggen ''Het was een mooie goede dag''
Reputatie 1
Vandaag ben ik naar de Uitvaart geweest van mijn schoonzus.
Zij is op haar verjaardag 92j.begraven.
Alle haar kinderen en kleinkinderen en achterkleinkinderen waren op de begrafenis.
Ze hadden ook allemaal een taak (je) tijdens de plechtige Uitvaartmis
ook bij de voorbereidingen en bij de begrafenis etc.
Het was een heel mooie goede dag.
Ieder heeft zijn eigen verdriet, en van iedereen mag het verdriet er zijn. Goh, corina slokdarmkanker....brrr.
Voor mij is het verlies van mijn mam december 2015 aan slokdarmkanker het meest heftigst geweest wat ik heb meegemaakt. Zeker omdat eerst in 2013 mijn schoonvader na een ziektebed van 4 maanden aan agressieve alvleesklierkanker ging en ik van dichtbij gezien heb hoe iemand aftakelt (en dat niet wil) en wat dit voor een effect op familie heeft, daarna kreeg mijn schoonmoeder te horen halverwege 2014 dat ze een langzaamgroeiende alvleesklierkanker heeft (zij leeft nog) en op dezelfde dag mijn mam met slokdarmkanker. In mijn moeders geval leek het nog te behandelen, maar na de loodzware operatie bleek ze toch uitzaaiingen te hebben. Omdat ze de uitzaaiingen in een vroeg stadium vonden, hebben ze haar leven met 6 maanden weten te rekken dmv chemo. Zo kostbaar, maar de chemopauze werd door de kanker meteen benut. Ik als enige dochter (mijn mam had geen partner) heb samen met familie haar tot het laatst toe verzorgd, inclusief de planning voor haar crematie. 55 is ze geworden
Lieve Paula,

Als ik dit lees, schaam ik mezelf over al mijn gezeur en natuurlijk heb ik ook het nodige meegemaakt, zoals de meeste mensen in hun leven meemaken.

Zes miskramen zijn wel zes kindertjes en dan ook nog hun vader en jouw man verliezen.

Dan krijgen jullie ook nog een dood geboren zoon Joost, hoe hard is jouw leven verlopen.

Nogmaals ik schaam me diep, maar daar heb jij nu helemaal niets aan.

Ik hoop dat jij gesteund wordt door jouw man, Joost en die andere zes kindertjes en als ik jou mag ondersteunen, stuur me dan een privé bericht en dan kijken we samen in welke vorm dat zou kunnen.

Heel veel sterkte, maar vooral met veel Liefde van mij.

Cecilia.
Ik zag het staan ik heet Paula
Mijn man is 5 jaar terug overleden
Wij hebben samen 6miskaramen gehad
En een dood geboren zoon Joost
Verloren klinkt zo definitief. Dat is natuurlijk enerzijds ook zo. Ze zijn niet meer fysiek bij ons, we zien ze niet meer, kunnen niet meer met hen praten en hen aanraken. Aan de andere kant zijn de mensen die ons ontvallen zijn nog dichtbij ons in onze gedachten, in onze verhalen en in zoveel meer. Wat niet wil zeggen dat ik me soms wel verloren kan voelen, omdat ik hen, met name mijn moeder, zo mis. Maar pas als we niet meer aan hen denken, zijn ze echt verloren.
Mijn mams, afgelopen oktober op 55jarige leeftijd.. ik mis haar verschrikkelijk.

Reageer