Wie ben jij verloren?


Via dit forum leren we elkaar allemaal een beetje kennen en kom je misschien lotgenoten tegen. Mensen die tegen dezelfde gevoelens en praktische vragen aanlopen. De vraag is dus: wie ben jij verloren?

40 Reacties

Hallo iedereen, ik ben 10 jaar geleden mijn moeder verloren. Tussen haar diagnose en overlijden zaten 3 maanden. Ze was 57. Ik was 32 en hoogzwanger. Ik mis haar elke dag. Ze was mijn alles.
Hallo allemaal,

Ik ben op 11-11-2014 mijn man verloren. Hij was net 40 jaar geworden. Hij had longontsteking met complicaties. Binnen 4 dagen van kerngezond naar 'einde'. Ik bleef achter met 3 jonge kinderen.

Op 22-2-2016 verloor ik mijn (enige) broer (38 jaar) door een ongeluk met zijn eigen tractor.

Heel heftig allemaal. Ik mis deze mannen enorm.
Hallo allemaal,
een groot stuk van ons verhaal is vele van jullie mogelijk al bekend toch ook van mij in een samenvatting de mensen die wij moeten missen:

aug. 2007 een van mijn beste vriendinnen 35 jr na 3 mnd vechten aan blaaskanker
juni 2008 mijn zus 38 jr plotseling aan een hartinfarct
sept. 2008 de broer van mijn man 49 jr na anderhalf jaar verloren van longkanker
sept. 2012 mijn zwager, man van mijn zus en natuurlijk de vader van mijn nichtjes na 6 mnd de strijd tegen blaaskanker verloren.

In dit lijstje missen nog wel een aantal mensen zoals mijn schoonvader die er al 18 jaar niet meer is en nog elke dag wel een keer gemist wordt. Toch dan wordt mijn lijstje van naasten wel erg lang dus heb ik alleen de mensen genoemd die binnen de afgelopen 10 jaar zijn weggevallen en dan nog alleen de mensen waar wij in de eerste lijn bij betrokken waren in de vorm van uitvaart regelen en de rompslomp na het overlijden mee oppakken......

Missen doen we ze echt allemaal, zeker in deze dagen.....
Ik heb 2 febr jl me man(55) verloren na 2 jaar ziekte en 3 weken erna een oom ( 68) van me die na 6 weken ziekte.
Overleden bedoel je??
Verloren?
Welnee hoor.
Ik gedenk ze allemaal elke dag.Bid voor hen altijd bij mijn morgengebeden
en noem ze allen bij hun naam.
Evenals mijn nog levende familieleden. Vast stramien dagelijks.

Mijn moeder stierf al toen ik net 3 jaar was.in 1931 (Ik ben nu 88jaar)
Mijn vader in 1959
Mijn zusje in jan 1996
Mijn tweede moeder ook in juni 1996
Mijn neef ook in 1996
Mijn oudste zus in 2009
Mijn religieuze missionaris broer in 2014

Gezegende Kerstdagen allemaal
en Vrede Vreugde en Alle Goeds
in het Nieuwe Jaar 2017.
11 jaar geleden hebben wij ons dochtertje verloren na 37,5 week zwangerschap. Dat gaf een behoorlijke inpact op ons gezin.
16 april 2016 overlijdt plotseling mijn echtgenoot en maatje, 44 jaar oud, zonder waarschuwing...
Ik blijf achter met nog 4 kinderen van 17, 15, 12 en 9.
27 oktober overlijdt mijn vader. Na jaren van zorg, mantelzorg, onrust, depressiviteit en agressiviteit,
Geen leegte, maar wel weer een nieuw soort zorg voor moeder.
Intussen ben ik mezelf ook een beetje verloren.
Zorg voor kinderen, moeder, het leven en alles wat er bij komt kijken.
Er is nog maar een beetje weinig tijd voor de ik- persoon
Wat heftig allemaal, ben in 2014 mijn allerliefste verloren, over al die andere dierbaren wil ik helemaal niet praten, het lijkt wel als
je ouder wordt dat iedereen om je heen weg valt .Ik wens iedereen voor de komende feestdagen heel veel sterkte, en hopelijk toch
nog een beetje vreugde. Liefs Magda.
Hallo allemaal

Ik ben mijn vader in 1988 verloren, mijn moeder in 1993, mijn oudste zus in 2008, mijn zwager in 1991, mijn beste vriendin in 1999, en mijn ex-man in 2013 verloren. Ik mis ze allemaal heel erg, maar mijn moeder toch het meeste. Bij haar kon ik mezelf zijn en ze begreep mij ook het beste. En met haar stierf er ook 'n deel in mij.
Vooral in deze tijd komt het gemis dubbel en dwars aan.
In 1992 verloor ik mijn moeder, ik was 29 jaar en zij was pas 56.
In 1996 verloor ik mijn eerste man, ik bleef achter met drie kleine kinderen.
In 2008 is mijn vader overleden.
Ik ben weer hertrouwd en in 2014 is ook mijn tweede man, met wie ik samen nog een zoon heb gekregen, ook overleden.
Ik ben nu 53 en vind het best moeilijk allemaal.
En inderdaad op bepaalde momenten, zoals ook nu weer in de decembermaand komt het gemis hard aan.
Vanmorgen nog vertelde ik iemand dat mijn vader die in 2010 overleed, regelmatig in mijn gedachten is. Ik voel het overleden zijn van mijn ouders niet als een verlies. Ten eerste waren ze niet van mij, dus hoe kan ik ze verliezen. Ten tweede zijn ze niet echt weg. Anders dan toen ze nog leefden, zijn ze soms nog steeds aanwezig.
Mijn beide ouders zijn overleden, toen ik 21 was stierf mijn vader, na vijfenhalf jaar ook mijn moeder. Maar ik ervaar regelmatig hoe dichtbij ze zijn, niet tastbaar maar wel door herinneringen en het herkennen van eigenschappen bij mezelf. En door te zien hoe mijn kinderen op hen lijken.
Op 12-04-2015 mijn vriendin verloren op 40 jarige leeftijd. Daar sta je dan met 2 jonge meiden. Het eerste gevecht tegen die verschrikkelijke ziekte overwonnen, echter deze sloeg keihard terug. Als gevolg daarvan, tussen het ontdekken en overlijden, binnen 10 dagen overleden. Waarvan ze 4 dagen in het ziekenhuis gelegen heeft.
Mijn moeder, toen ze 49 was. Vreselijk gemis als kind.
Mijn vader 3 jaar geleden op 82 jarige leeftijd.
Mijn lieve vriendin. 39 jaar liet 3 kleine kinderen achter.
Qua geloof was ze mijn voorbeeld.
Mijn tante 84 jaar die na het overlijden van mijn mams onze huis netjes hield.
En mijn schoonouders. Dit jaar beiden in één week.
Allen een zeer groot gemis.
Hallo..
Ik ben mijn vader op 19 Juli 2013 verloren. Hij was 73 jaar en is gestorven aan slokdarmkanker.
16 Mei 2013 is het ontdekt,en helaas is hij dus al 2 maanden later gestorven. Mijn vader wilde niet doodgaan,dus heeft hij zijn laatste week bij ons (mijn moeder,broer en ik) enorm gevochten voor zijn leven. Hij is op vrijdag overleden,maar hij heeft vanaf dinsdagavond zijn ogen niet meer dicht gehad,ook niet om te slapen.. Bang dat als hij ze wel dicht deed..ze niet meer open zouden gaan. Die 2 maanden waren té kort,maar ook zo enorm hecht.
Helaas is vorig jaar mijn moeder ook overleden op 19 Oktober 2015 (1 dag na mijn 40e verjaardag) op 66 jarige leeftijd. Zij had copd-longemfyseem. Ook zij heeft gevochten. Jarenlang tegen deze ziekte.. Een dubbele longontsteking zorgde er de laatste keer voor dat ze er niet meer bovenop kwam. 'S middags gaf mijn moeder aan dat ze niet meer wilde. De arts gaf tegelijkertijd aan dat er niets meer aan te doen was. Er is toen gekozen om het zo rustig mogelijk voor mijn moeder te laten verlopen. Zij is diezelfde avond om 22:47 overleden.
Heel anders als bij mijn vader,onverwachter,nog sneller (al had mijn moeder een jarenlange ziekteweg afgelegd). Dan merk je ook dat geen enkele rouw hetzelfde is.
Ik ben nu 41 jaar en mijn broer is 36,en wij hebben geen ouders meer......
Juist door de enorm sterkte band die wij met elkaar hadden,is het gemis immens. En nu pas komt het besef..ik ga ze niet meer zien.
Reputatie 1
Mijn kind is in augustus jl doodgegaan. Plotseling.
Mijn prachtige , zo heel bijzondere dochter. 30 jaar . Mama van twee kindjes 1 en 6 jaar.
Het maakt elk verlies dat ik eerder beleefde minder ingrijpend.
Ik ben mijn meisje kwijt.
Mijn mams, afgelopen oktober op 55jarige leeftijd.. ik mis haar verschrikkelijk.
Verloren klinkt zo definitief. Dat is natuurlijk enerzijds ook zo. Ze zijn niet meer fysiek bij ons, we zien ze niet meer, kunnen niet meer met hen praten en hen aanraken. Aan de andere kant zijn de mensen die ons ontvallen zijn nog dichtbij ons in onze gedachten, in onze verhalen en in zoveel meer. Wat niet wil zeggen dat ik me soms wel verloren kan voelen, omdat ik hen, met name mijn moeder, zo mis. Maar pas als we niet meer aan hen denken, zijn ze echt verloren.
Ik zag het staan ik heet Paula
Mijn man is 5 jaar terug overleden
Wij hebben samen 6miskaramen gehad
En een dood geboren zoon Joost
Lieve Paula,

Als ik dit lees, schaam ik mezelf over al mijn gezeur en natuurlijk heb ik ook het nodige meegemaakt, zoals de meeste mensen in hun leven meemaken.

Zes miskramen zijn wel zes kindertjes en dan ook nog hun vader en jouw man verliezen.

Dan krijgen jullie ook nog een dood geboren zoon Joost, hoe hard is jouw leven verlopen.

Nogmaals ik schaam me diep, maar daar heb jij nu helemaal niets aan.

Ik hoop dat jij gesteund wordt door jouw man, Joost en die andere zes kindertjes en als ik jou mag ondersteunen, stuur me dan een privé bericht en dan kijken we samen in welke vorm dat zou kunnen.

Heel veel sterkte, maar vooral met veel Liefde van mij.

Cecilia.
Ieder heeft zijn eigen verdriet, en van iedereen mag het verdriet er zijn. Goh, corina slokdarmkanker....brrr.
Voor mij is het verlies van mijn mam december 2015 aan slokdarmkanker het meest heftigst geweest wat ik heb meegemaakt. Zeker omdat eerst in 2013 mijn schoonvader na een ziektebed van 4 maanden aan agressieve alvleesklierkanker ging en ik van dichtbij gezien heb hoe iemand aftakelt (en dat niet wil) en wat dit voor een effect op familie heeft, daarna kreeg mijn schoonmoeder te horen halverwege 2014 dat ze een langzaamgroeiende alvleesklierkanker heeft (zij leeft nog) en op dezelfde dag mijn mam met slokdarmkanker. In mijn moeders geval leek het nog te behandelen, maar na de loodzware operatie bleek ze toch uitzaaiingen te hebben. Omdat ze de uitzaaiingen in een vroeg stadium vonden, hebben ze haar leven met 6 maanden weten te rekken dmv chemo. Zo kostbaar, maar de chemopauze werd door de kanker meteen benut. Ik als enige dochter (mijn mam had geen partner) heb samen met familie haar tot het laatst toe verzorgd, inclusief de planning voor haar crematie. 55 is ze geworden
Vandaag ben ik naar de Uitvaart geweest van mijn schoonzus.
Zij is op haar verjaardag 92j.begraven.
Alle haar kinderen en kleinkinderen en achterkleinkinderen waren op de begrafenis.
Ze hadden ook allemaal een taak (je) tijdens de plechtige Uitvaartmis
ook bij de voorbereidingen en bij de begrafenis etc.
Het was een heel mooie goede dag.
Reputatie 1
Wat mooi eigelijk als je na een begrafenis kunt zeggen ''Het was een mooie goede dag''
Ja, ja. het was ook bijzonde,Petra.
De dochters en schoondochters droegen bv. de kist.
Ook hadden ze allemaal taken als de lezingen en voorbeden
en kaarsjes/ lichtjes die op de kist een voor een met gebeden en respons-gezang
tussendoor, helemaal rondom geplaatst werden, door grote en kleine mensen
Een dochter heeft solo ; het AVE MARIA gezongen.
Het "UBI CARITAS" is tijdens de Communie gezongen.
En bij de uitdraging processie werd het:
"In Paradisum" gezongen...tot iedereen uit de kerk was in processie naar de begraafplaats.

Op de begraafplaats stonden we in twee grote kringen rondom de kist met bloemen.
De pastoor en acolieten aan het hoofdeinde met Kruis voorop.
Later hebben ook de "meiden"zelf mee het graf gedolven
en de bloemen op het graf gerangschikt en alles netjes aangeharkt.
Het was ook helder en zonnig weer zelfs.
(Terwijl het later op de dag steeds regende tot 's avonds laat.)
Alles mooi om te zien en samen te beleven dus ook.
Reputatie 1
Wat ,n sfeervol en waardig afscheid Rietje! Ik heb hier een mooi en harmonieus beeld bij.
De meeste indruk maakt de gezamelijke inzet van haar familieleden op mij. Dat vind ik echt heel bijzonder.
Jouw schoonzus was vast een bijzonder familiemens en kwam in een warm bad waar aan het einde gezamenlijk afscheid genomen werd.
Ook ik vind dat mooi en fijn dat het zo ging...


Na het afscheid van mijn dochter hoorde ik van diverse mensen eveneens hoeveel indruk het geheel op hen had gemaakt....hoe mooi ze ook de muziek en de persoonlijke toespraken hadden gevonden.
En ja, het WAS ook bijzonder....we hadden zelfs een afscheidsritueel met drums en Afrikaanse dans waarna ik een bonsaiboompje kreeg...
Er was respect!

En ik zou willen dat ook ik de plechtigheid ''mooi'' had kunnen vinden.....

Maar ik vond het vooral ontzettend wreed en verdrietig dat een jong mens haar leven niet af mocht maken en twee kindjes moederloos achterbleven...
Dat is ook heel verdrietig. maar wreed????????
Wij zullen nooit weten wat daar de bedoeling van is /zal zijn..of waar het goed voor is etc etc.
Wij ...ik...jij...zullen nooit weten wanneer het onze tijd is.
Het gaat nooit op Alfabet...niet op een rijtje volgens Leeftijd...etc etc.
Velen blijven levenslang moederloos...in het leven.
Ikzelf heb het aanvaard. (Mijn moeder stierf toen ik 3jaar was)
Het kan zelfs ook goed "uitpakken" in het leven.
Ook dat zien we wel vaak.

Het heeft zeker tijd nodig om het te kunnen accepteren etc.
Natuurlijk.
Sterkte.

Reageer

    Cookies

    DELA maakt gebruik van cookies om het gebruik van de website te analyseren, om het mogelijk te maken content via social media te delen en om de inhoud van de site en advertenties af te stemmen op uw voorkeuren. Deze cookies worden ook geplaatst door derden. Door deze melding weg te klikken of gebruik te blijven maken van deze site stemt u hiermee in. Klik anders op meer informatie.

    IK GA AKKOORD Cookie instellingen