Stel jezelf even voor!



Toon eerste bericht

200 Reacties

Goedeavond
Ik heb me nog niet aan jullie voorgesteld en wil dit graag even doen.

Mijn naam is Johanna en getrouwd met Peter,samen hebben wij drie kinderen en acht kleinkinderen.

Mijn man zou vier jaar geleden nog drie maanden te leven hebben en we zijn er nog.Het gaat goed hij heeft twee zware operaties gehad chemo en bestraling .Maar het gaat prima.Het heeft ons wel aan het denken gezet en misschien ben ik daardoor meer over de dood gaan nadenken.
We hebben nog zin in het leven en proberen in het nu te leven,wat geweest is ,is voorbij wat komt weten we niet en het nu maakt het veel makkelijker.

Voor iedereen wil ik zeggen ga het jaar goed uit en laat 2017 jullie jaar worden.
Ik wil me even voorstellen. Ik ben Willem Kwak. 80 jaar en zeeman bijna van af mijn geboorte in Ijmuiden. Ik wilde niets anders dan alleen maar naar zee. Eerst als ketelbinkie daarna matroos en verder naar school om stuurman en daarna kapitein te worden. Sinds 1996 gepensioneerd waarna ik met mijn vrouw ben gaan zeilen.in november 1994 ovrrleed mijn lieve moeder terwijl ik op zee zat en niet naar huis kon om haar de laatste eer te bewijzen. 4 Mei 1994 overleed mijn vader, mijn grootste fan ook nu was ik weer niet thuis. ik zat op mijn boot onderweg van de Bahama,s naar Melbourne florida. . Om die verliezen alleen met mijn vrouw op zee te verwerken lukt niet. Het zal voor ons een rouw proces voor de rest van ons leven blijven. Ik denk nog elke dag aan die twee geweldige mensen . februarie 2000 ben ik solo rond de wereld gaan zeilen. Dat rondje heb ik 2 keer gedaan. In 2008 kwam ik terug in Nederland. Ik heb 4 jaar zorgvervoer gedaan ik ben lid van de pensioenraad, het VO van het bpf Koopvaardij, ben lid van de raad van advies van nautilus. int en lid van de counsil. Lid van Leefbaar Capelle en van de WSV Vlaardingen. Vaar nog steeds met mijn Zeilbootje. Mijn vrouw en ik zijn 80 jaar zonder enige medicatie. Neemt niet weg dat we een en ander voor onze laatste reis in orde willen maken.
Ik heb een hele duidelijke mening over het item voltooid leven en ik hoop van harte dat onze regering hier een keer een positief standpunt over inneemt. Verder ben ik een voorstander van de natuurbegraafplaats. Ik heb eigenlijk in een korte tijd veel dierbare mensen verloren en vaak staan nabestaanden met de handen in het haar over het hoe en wat van het uitvoeren van een crematie of begrafenis. Dat wil ik niet voor mijn naasten dus ik heb alles vast gelegd en het scenario zelf geschreven. Ook ben ik lid van de vereniging voor vrijwillige euthanasie maar... op de eerste plaats wil ik nog van het leven genieten..
Reputatie 1
Hallo allemaal,
Ik ben Petra, moeder van vijf . Alleenstaand.
Mijn jongste dochter overleed twee maanden geleden plotseling en ik ga geen poging doen om te beschrijven hoe dit voor mij is. Daar zijn geen adequate teksten voor nl.
Zij laat twee kleine kindjes achter waarvan de jongste in mijn woonplaats bij zijn papa woont en de jongste elders.
Ik kom hier op zoek naar info en uitwisseling mbt rouw en rouwprocessen en hoe nu verder.
Goedemorgen,
Ik ben Cora, 60 jaar en nog steeds met veel plezier werkzaam. Vier, inmiddels volwassen kinderen en 2 kleinzoons. Op dit ogenblik geen vaste relatie.
Naar aanleiding van een aantal sterfgevallen dit jaar van nog heel jonge mensen, ben ik opnieuw na gaan denken over mijn eigen uitvaart.
Moeilijk, want ik vond al jaren begraven op een begraafplaats en cremeren niet wat ik wilde. Mijn lichaam ter beschikking stellen van de wetenschap wil ik mijn nabestaanden niet aandoen. Afscheidsrituelen vind ik erg belangrijk.
Ik ben gerichter gaan zoeken naar alternatieven en kwam zo bij natuurbegraven.
Ik hoop uiteraard dat dit voor mij nog lang niet aan de orde zal zijn, maar ik wist wel direct: dit is 100% wat ik wil!

Helaas komt het voor dat nabestaanden met elkaar in de clinch gaan over de nalatenschap.
Daarom heb ik 1 van mijn kinderen gevraagd of hij alles rond mijn overlijden wil organiseren. Hij heeft hierin toegestemd. Ook ben ik bezig met het laten opstellen van een duidelijk testament. Als dit geregeld is, kan ik dit onderwerp voor mezelf 'parkeren' in de wetenschap dat de basis goed is geregeld. Voor mij geeft dat rust, net als de hoofdlijnen van mijn wensen vastleggen bij DELA.

Waar mijn (natuur-)begraven plaats vindt is voor mij van minder belang. Als er tegen die tijd een locatie in de Noordkop van N-H zal zijn gerealiseerd (Geestmerambacht?) zal dat helemaal prachtig zijn.

Ik heb al een paar reacties over natuurbegraven gelezen en mij spreken ook de volgende zaken aan:
- je gaat letterlijk op in de natuur
- geen grafonderhoud
- wel een mooie plek om naar toe te gaan voor nabestaanden die hier behoefde aan hebben
- eeuwige rust
- geen grafsteen

Tot slot ben ik erg benieuwd naar wat andere mensen hier brengt.
met vriendelijke groet,
Cora
Ik ben Marian en ben getrouwd met Aren.We wonen sinds 10 jaar in Assen, na vele jaren in de Randstad te hebben gewoond.
Ik ben 66 en mijn man 71.
2 kinderen en 3 kleinkinderen in de Randstad.
Ik denk zelf steeds meer, vooral na het overlijden van mijn beide ouders, na over de plek waar ik begraven wil worden.
Ik merk dat onderhoud van een grafsteen en plek zorg vraagt van kinderen. De afstand speelt toch ook een rol.
Ik ben nu in korte tijd geconfronteerd met mensen die kozen voor een natuurgraf.Dat spreekt mij zeer aan. Alleen weet ik absoluut niet wat daar de kosten van zijn en of Dela die ook dekt.
Ik ben Janny, 57 jaar, arbeidsongeschikt maar ik doe veel vrijwilligerswerk en daar vind ik voldoening in, ik woon in Leeuwarden.
Ik bij dit forum terecht gekomen omdat ik op zoek was naar andere ervaringen rondom overlijden, Zelf ben ik ook de nodige dierbarendoor de dood kwijtgeraakt, waar ik elders op dit forum dieper op inga.
Hallo allemaal,

Ik ben Taco, 41 jaar en ben afgelopen jaar de moeder van onze kinderen verloren, nadat we dachten dat we die vreselijke ziekte overwonnen hadden. Helaas, keihard komt die nog een keer terug, dit keer met minder goede afloop.

Nu een alleenstaande vader van 2 schatten van dochters van 8,5 en 12 jaar oud.

Na het overlijden van mijn vrouw, is er behoorlijk wat op mijn pad gekomen, vooralsnog heb ik dat allemaal kunnen pareren.
Nu alleen komen de tiener perikelen van de oudste dochter om de hoek kijken. Er zijn allicht meer vaders die hier mee te maken hebben gehad, dus mijn vraag is, hoe hebben jullie dit aangepakt. Ik heb echt geweldige hulp in de zin van buren en familie, maar die wil en kan je natuurlijk niet altijd lastig gaan vallen. Lastig is hier natuurlijk niet het juiste woord, maar zo voelt het af en toe wel.

Ook merk ik dat na 1,5 jaar toch de eenzaamheid toeslaat, vooral als 's avonds de kinderen naar bed zijn en je alleen op de bank zit. Na de zomervakantie merk ik dat dit toch steeds meer de kop op steekt. Een avond weggaan is er ook niet bij zonder wat geregeld te hebben in de vorm van een oppas. Een eind wandelen in het dorp is geen probleem, maar als je wat verder weg wilt...

Ik ben benieuwd naar jullie ervaringen en dan vooral van vaders die in hetzelfde schuitje zitten.

Groet,

Taco
Hallo, Ik ben Shevaun, 66jr, getrouwd met Kees, 64jr. Wij wonen net over de Drenthse grens in Duitsland. Ik ben moeder van 2 jongens en 5 kleinkonderen. Werkte 34 jr in de zorg voordat ik met pensioen ging
Goedemorgen iedereen, mijn naam is Martine Eggen ik ben 36 jaar en werk voor Coöperatie DELA als relatiebeheerder/adviseur uitvaartzorg. Ik woon samen en heb een zoon van 4 jaar die sinds paar maanden naar school gaat.

Vanavond werk ik mee aan het webinar over Uitvaart en Erfrecht samen met notaris Thissen van TEAM notarissen uit Maastricht.
Ik heb er ontzettend veel zin in en hoop dat wij antwoord geven op vragen die er bij jullie leven.
Wellicht tot vanavond!
hallo Ik zal me eerst even voorstellen Ik ben Jaap en ik ben 61 jr en al enige tijd werkloos en woon in Heesch .
Ik ben in het dagelijkse leven nachtburgemeester.Ik ben getrouwd en ik heb 1 dochter
Hallo, ik ben Annemie. 64 jaar en nog full time werkend als archivaris. Ik ben moeder van 1 zoon en oma van 1 kleinzoon van 2½ jaar. De komende tijd wil ik me gaan verdiepen in de mogelijkheid van natuurbegraven omdat dit mij zeer aanspreekt. Ook wil ik wat meer informatie over erven en het maken van een testament.
Beste allemaal,

Mijn naam is Frank Heukels en ik ben per vandaag aangesloten als community manager/moderator van dit mooie forum. De afgelopen dagen heb ik heel veel van jullie gelezen en, eerlijk is eerlijk, veel meer geleerd over en gedacht aan overlijden, rouwverwerking en mijn eigen eventuele nabestaanden dan ooit.

Leerzaam en indrukwekkend, en zo hoop ik de komende maanden door te gaan. Mijn doel is dit forum en de vele besproken onderwerpen zo goed en integer mogelijk te beheren. Daarnaast wil ik proberen te groeien. In aantallen geregistreerde gebruikers en bezoekers. Maar ook in de toegevoegde waarde die de gesprekken en discussies hier voor eenieder (kunnen) hebben.

Naast druk op dit forum, ben ik thuis druk met een vrouw en drie kinderen en doe ik af en toe een triatlon, waarvoor ik vooral heel veel train (zwem, fiets en loop).

Als je meer over het forum, de plannen of mijzelf wilt weten, stuur dan even een berichtje. Leuk om elkaar beter te leren kennen! Groet,

Frank
Hai Resi, van harte welkom! Als je vragen hebt, mag je me altijd even een berichtje sturen.

Groet,

Frank
Hallo ik ben Aafke. Ik ben ritueelbegeleider bij afscheid en verlies en andere belangrijke levensmomenten. Ik help mensen om een afscheid vorm en inhoud te geven en voor zover gewenst uit te voeren. Om die reden ben ik geinteresseerd in jullie reacties op dit forum. Omdat ik hier veel te weten kom over voorkeuren en muziek
Mijn naam is Marga
67 jaar
ik heb MS ziekte ben verlamd mijn man is overleden
3 jaar geleden
ik woon nog mijzelf.
En ik word s morgens met tillift uit bed gehaald en s avonds er weer in gebracht.
door de thuiszorg
groet ;Marga
Hallo ik ben Resi. Ik ben de moeder van Kim die onlangs een interview had met Daan Westerik en die regelmatig op het forum haar ideeën enzovoort deelt. Op haar advies ben ik lid geworden van dit forum, omdat zij het gevoel heeft dat dit ook mij in die moeilijke dagen kan helpen. En misschien kan ik een ander helpen of troosten.
Hallo allemaal. Ik ben Anneke, 32 jaar en ik woon in het zuiden van het land. Ik woon samen met mijn vriend. Ik heb me hier aangemeld omdat ik eerder deze maand mijn vader heb verloren
Dankjewel Kim, Johan en Cecilia. Wat heftig Cecilia om je vader op die manier te verliezen. Wat fijn dat jullie toch nog belangrijke dingen hebben kunnen delen. Dat je zijn aanwezigheid soms nog voelt vind ik niet gek. Er is meer tussen hemel en aarde. Ik voel mijn vaders aanwezigheid soms ook. Daar krijg ik troost en rust van.
Allereerst gecondoleerd met uw verlies. Dat u nu het gevoel hebt dat u een andere invulling aan uw leven moet geven, is voor mij in bepaalde opzichten wel herkenbaar. Ik was mantelzorger voor mijn vader tot hij vorige maand overleed. Het heeft tijd nodig om het een plaats te geven en een weg te vinden in de nieuwe fase die is aangebroken. Het gevoel om niemand tot last te willen zijn, herken ik ook. Zoals u uw kinderen beschrijft, denk ik echter niet dat zij het zo voelen. Als zij niet weten hoe u zich voelt, kunnen zij er ook niet op reageren. Ik wens u veel sterkte en het allerbeste
Mijn naam is Hanny, ben 72 jaar en sinds 19-08-2016 weduwe na jaren van mantelzorg voor mijn lief. Wij zouden anders in december 2016 50 jaar getrouwd geweest zijn. Mijn echtgenoot heeft jaren geleden aan Lewy Bodys dementie/Parkinson, de ziekte van de duivel, anders kan ik dit niet noemen. Tot februari 2016 heb ik hem zelf verzorgd met hulp van de thuiszorg, maar toen dat niet meer ging, werd hij acuut opgenomen in een verpleeghuis. Hij overleed door onoplettendheid in het verpleeghuis na een val, brak daarbij zijn heup, werd geopereerd, maar overleed drie weken later. Na dus enige jaren van intensieve zorg, zowel geestelijk als lichamelijk, ben ik nu in het beruchte zwarte gat beland. Ik voel mij eenzaam en alleen, ik merk dat ik in mezelf ga praten. Natuurlijk waren wij de ouders van twee schatten van dochters, die er vanaf dag één voor ons . later voor mij, waren, maar nu heeft het gewone leven weer bezit genomen van ze. Hard werken en hun gezin. Ik kan en wil niets eisen, maar zou zo graag hier op het forum willen meepraten en ervaringen delen, hoe anderen het allemaal doen. Ik zie wel wie me wijzer kan maken, hoe mijn leven weer zin te geven. Ik ben beslist geen clubjes mens, onze interesse was altijd reizen en ik ben nog giga actief.
Hoi allemaal,

Ik ben Marthe en vanaf halverwege juni ga ik me inzetten als community manager voor dit forum. Een hele mooie taak die ik van Frank over mag nemen. Momenteel ben ik zo veel mogelijk op het forum aan het lezen en ben ik steeds weer onder de indruk van alle mooie en warme, maar ook moeilijke en ontroerende gesprekken die hier ontstaan.

Naast het forum ben ik ook een van de community managers voor de sociale media van Dela, dus misschien heb ik een aantal van jullie daar al eens gesproken. 🙂

In mijn vrije tijd vind ik het leuk om dingen te ondernemen met mijn vrienden en familie, dagjes weg te gaan en ben ik graag bezig met grafische vormgeving.

Stuur mij gerust een berichtje als je meer wilt weten.

Groetjes, Marthe


Hoi Marthe, het was aangenaam vanmiddag kennis met jou te hebben mogen maken.
We zien elkaar zeker weer. Groet Hanny
Goede morgen ik wil mij even voorstellen ,ik ben Wies Rijshoeven de Klerk .
Ik hoop in de tijd ook te reageren hier ,en ook mijn vragen te kunnen stellen .
Ik heb er wel wat ,maar helaas nu even geen tijd om ze nu hier te bepraten.
MVG wies
Dankjewel Johan .
Dat zal ik zeker doen
Dag allemaal,
ik ben elise ,63 jaar en in mei 2016 getrouwd met mijn eerste jeugdliefde maar hem in december al moeten afgeven door een hersenbloeding .We hebben 4 heel gelukkige jaren gehad en genoten van iedere minuut van alles en elkaar .Maar het is niet te hanteren hoe erg ik hem mis en ben er echt kapot en doodziek van .Het doet ontzettend pijn .Ook mijn moeder heb ik in 2016 moeten afgeven ,ook aan een hersenbloeding .Het leven lijkt me nu verder zinloos en er komt geen einde aan mijn tranen .Zo ben ik hier geraakt om te kijken hoe anderen daar mee omgaan maar ik denk ook dat tijd de pijn hopelijk verzacht

Reageer