Stel jezelf even voor!



Toon eerste bericht

202 Reacties

Lieve Anneke,

Allereerst wil ik jou zeggen dat ik met jou meeleef en juist in deze tijd van het jaar.

Ik verloor mijn vader op oudejaarsdag, maar dat is al heel lang geleden en toch is deze dag voor mij nog steeds een beetje ingewikkeld.

Ik was 22 en in verwachting van mijn eerste kind en ook de enige dochter die een kindje mocht krijgen.

Mijn vader overleed aan acute leukemie en dat werd bekend na mijn trouwdag.

Als ik nu terug kijk ben ik blij dat hij nog wel heeft geweten dat ik in verwachting was.

In de tijd van mijn zwangerschap was hij steeds aanwezig, ondanks dat hij overleden was.

Ook na de geboorte van Jesse was hij er, maar de meeste mensen vinden dit griezelig en vonden mij raar.

Ik ben blij dat ik die ervaringen heb mogen hebben en ze soms nog heb.

Wat ik niet meer doe is er verder over praten, behoudens deze keer.

Leef jouw leven en denk ieder dag op jouw manier aan jouw vader.

Lieve groet,

Cecilia.
Dankjewel Kim, Johan en Cecilia. Wat heftig Cecilia om je vader op die manier te verliezen. Wat fijn dat jullie toch nog belangrijke dingen hebben kunnen delen. Dat je zijn aanwezigheid soms nog voelt vind ik niet gek. Er is meer tussen hemel en aarde. Ik voel mijn vaders aanwezigheid soms ook. Daar krijg ik troost en rust van.
Mijn naam is Hanny, ben 72 jaar en sinds 19-08-2016 weduwe na jaren van mantelzorg voor mijn lief. Wij zouden anders in december 2016 50 jaar getrouwd geweest zijn. Mijn echtgenoot heeft jaren geleden aan Lewy Bodys dementie/Parkinson, de ziekte van de duivel, anders kan ik dit niet noemen. Tot februari 2016 heb ik hem zelf verzorgd met hulp van de thuiszorg, maar toen dat niet meer ging, werd hij acuut opgenomen in een verpleeghuis. Hij overleed door onoplettendheid in het verpleeghuis na een val, brak daarbij zijn heup, werd geopereerd, maar overleed drie weken later. Na dus enige jaren van intensieve zorg, zowel geestelijk als lichamelijk, ben ik nu in het beruchte zwarte gat beland. Ik voel mij eenzaam en alleen, ik merk dat ik in mezelf ga praten. Natuurlijk waren wij de ouders van twee schatten van dochters, die er vanaf dag één voor ons . later voor mij, waren, maar nu heeft het gewone leven weer bezit genomen van ze. Hard werken en hun gezin. Ik kan en wil niets eisen, maar zou zo graag hier op het forum willen meepraten en ervaringen delen, hoe anderen het allemaal doen. Ik zie wel wie me wijzer kan maken, hoe mijn leven weer zin te geven. Ik ben beslist geen clubjes mens, onze interesse was altijd reizen en ik ben nog giga actief.
Allereerst gecondoleerd met uw verlies. Dat u nu het gevoel hebt dat u een andere invulling aan uw leven moet geven, is voor mij in bepaalde opzichten wel herkenbaar. Ik was mantelzorger voor mijn vader tot hij vorige maand overleed. Het heeft tijd nodig om het een plaats te geven en een weg te vinden in de nieuwe fase die is aangebroken. Het gevoel om niemand tot last te willen zijn, herken ik ook. Zoals u uw kinderen beschrijft, denk ik echter niet dat zij het zo voelen. Als zij niet weten hoe u zich voelt, kunnen zij er ook niet op reageren. Ik wens u veel sterkte en het allerbeste
Reputatie 4
Mijn medeleven,gaat naar u uit,door het verlies van
u man,en de leegte die is ontstaan,na velen jaren van
intensive zorg, gesteund,door u dochters.
Wij hebben vier jaar,een zusje van mijn vrouw,in het
verleden,verzorgd,omdat zij ook in haar leven,verder
moest,als parkinson patient.Ook bij ons,ontstond een
grootte leegte, na haar overlijden.Wij voelden ons
gelukkig,dat wij deze zorg konden geven.
Welkom,dat u vanuit het Forum,de woorden mag
krijgen,die wat blijdschap mogen geven,en de plaats
gaan innemen,van eenzaamheid en alleen zijn.
Heel veel sterkte.
johan.
Hallo
ik ben sandra net 53 geworden en de dood heeft me al van kind af aan bezig gehouden eerst met een vreselijke angst nu ik zelf ouder ben elke dag dankbaar dat ik er nog ben, oma ben van twee prachtige kleinkinderen .
En hoop ooit nog eens dat ik mensen in hun laatste dagen uren mag begeleiden of nabestaande zou kunnen helpen deze periode te kunnen verlichten ....... heb 3 jaar gelede gesoliciteerd bij een begrafenis onderneming maar helaas face 3 niet door gekomen, nu ben ik er na verhuisd naar groningen en ja hier spreken ze toch net iets anders en zal het hier moeilijk zijn om met mensen in contakt te komen maar oke ik blijf positief
Reputatie 4
Beste Sandra.

Dat zal je best lukken,om er voor anderen te zijn,en leed en verdriet te verlichten,
die geconfronteerd worden,met het afscheid moeten nemen,van een geliefde.
Het Gronings dialect,zal geen belemmering,voor je zijn.
Heel veel succes,met het streven daarin.
johan.
hallo ik zal mij dan als regelmatige gebruiker van het forum dan ook maar voorstellen ik ben wout woon in alkmaar ben 66 jaar en sinds april 2016 met pensioen
.
Al vele jaren wilde ik het maar kon het niet door mijn werk als vrachtwagen chauffeur ben ik sinds korte tijd oproep chauffeur bij een begrafenis ondernemer,waarom wilde ik dat graag omdat het erg fijn is door bij te dragen als medewerker om de plechtigheid zo laten gaan als de overledene gewild zou hebben en het professionele werk van de uitvaartverzorger zo te maken dat de achter gebleven familie en vrienden de plechtigheid ervaren als een bijdrage aan het rouwproces.
Ook als dela lid kan je door middel van het forum en andere gesprekken je capaciteiten kwijt om andere niet zo mondig zijn de medeleden en het bestuur om te gaan in een tijd waarin de veranderingen elkaar zeer vlug opvolgen.
Goede morgen ik wil mij even voorstellen ,ik ben Wies Rijshoeven de Klerk .
Ik hoop in de tijd ook te reageren hier ,en ook mijn vragen te kunnen stellen .
Ik heb er wel wat ,maar helaas nu even geen tijd om ze nu hier te bepraten.
MVG wies
Reputatie 4
Welkom Wies.

Die gelegenheid,om je vragen te stellen,
zal je in het Forum,krijgen.
johan.
Dankjewel Johan .
Dat zal ik zeker doen
Dankjewel Johan
Lees nu pas uw berichtje daar voor mijn dank en ga zeker mijn best doen

mvg sandra
hi
ik ben Jane. Mijn vader is vorig jaar overleden.
hallo Jane

welkom ik hoop dat je hier wat troost vind of lotgenoten lijk me dat je pa nog erg jong was .

mvg sandra
Ja Sandra dat klopt...hoe weet u dat?:)
Hallo Jane
Nou ik denk dat u zelf ook nog jong ben dus vandaar dat ik denk dat uw pa ook nog jong was.
Maar elke leeftijd is te jong om een ouder te missen al is hij 49 68 of 89 het is een blijf een gemis.
Hoe is het nu zo met u ...gaat het een beetje,

Lieve groetjes van sandra
Ik ben zelf niet zo jong ...maar het klopt dat ik en mijn vader niet zo oud zijn zeg maar. Hoe het mij gaat dat is moeilijk te zeggen hoe het met mij gaat.
Hallo. Ik ben Joan.
Ik ben vijf en een half jaar voor mijn vader gezorgd. Nu is hij overleden. Ik dacht als de uitvaart voorbij is dan ga je weer verder met je leven en heb je geen verdriet meer maar dat is helemaal niet zo. Op het laatst kon mijn vader niet veel meer dus ik was wel vaak bij hem en ik mis hem. Ik ben blij dat hij nu is overleden omdat hij nu niet meer benauwd is en geef pijn meer heeft. Dat is het stomme van alles.
Je wilt hem niet missen maar je wilt ook niet dat hij zo veel pijn had en zo benauwd was.

Groetjes
Hallo,ik ben Hetty Huisman.
Verleden jaar(25 april) heb ik plotseling mijn geliefde zoon Peter verloren.
Dag allemaal,
ik ben elise ,63 jaar en in mei 2016 getrouwd met mijn eerste jeugdliefde maar hem in december al moeten afgeven door een hersenbloeding .We hebben 4 heel gelukkige jaren gehad en genoten van iedere minuut van alles en elkaar .Maar het is niet te hanteren hoe erg ik hem mis en ben er echt kapot en doodziek van .Het doet ontzettend pijn .Ook mijn moeder heb ik in 2016 moeten afgeven ,ook aan een hersenbloeding .Het leven lijkt me nu verder zinloos en er komt geen einde aan mijn tranen .Zo ben ik hier geraakt om te kijken hoe anderen daar mee omgaan maar ik denk ook dat tijd de pijn hopelijk verzacht
Hoi. Ik ben margreet en 2013 was voor mij een vreselijk jaar. Mijn stiefmoeder, mijn schoonmoeder en mijn zus zijn overleden. In 2012 en lieve tante en 2014 mijn schoonvader. Toen ik 12 was is mijn moeder overleden en tijdens de zwangerschap van mijn jongste is mijn vader overleden. Mijn zus was mijn maatje en wij konden samen het verlies van onze ouders verwerken. Toen zij overleed was dat voor mij de druppel. Ik ben op dat moment het leven anders gaan bekijken en heb mijn leven rigoreus omgegooid. Daar heb ik absoluut geen spijt van. Het leven is te kort om daar niet alles uit te halen!
Margreet welkom. Mag ik vragen hoe jij jouw leven rigoreus heb omgegooid?


Groet
Jane
Ik ben gestopt met werken. Ben een boek over mijn leven aan het schrijven en ben op een camping in zeeland gaan wonen nadat ook mijn man longkanker kreeg
Zzp'er, alleenstaande, moeder van een volwassen kind
O ok Nog een keer dan.. Ik ben 42 jaar, moeder, dagelijkse bezigheid is administratiekantoor voor zwakkeren in onze samenleven. Weet niet ik ben niet zo'n prater meer doen. Ben benieuwd wat de bedoeling hiervan is. Ik denk dat we allemaal een keertje de dood moeten ervaren. Alleen niet iedereen kan mee omgaan

Reageer