Stel jezelf even voor!



Toon eerste bericht

202 Reacties

Beste Marga,

je omschrijving van jezelf en jou situatie is kort en duidelijk. Knap dat je nog op jezelf woont en dus veel zelfstandig doet.
Ik hoop dat je via het forum vindt wat je zoekt.

Welkom!
Hallo Johanna,

Moet bijzonder lastig zijn geweest, ziek zijn en niet weten wat toekomst brengt. Feitelijk weet niemand van ons dat. Toch geloof ik graag dat jullie wereld toch echt wel even gewankeld heeft. Ik vind het bijzonder mooi te lezen dat jullie daar nu toch een weg in gevonden hebben en kan me daar alleen maar bij aansluiten.
Wij hebben inmiddels genoeg meegemaakt om te weten wat leven in het nu voor waarde heeft. Gisteren is zoals jij al schrijft voorbij en morgen zien we maar weer wat er komt. Nu is nu en daar moet je wat van maken. (zo werkt het overigens voor dieren ook en ik zie eigenlijk nooit depressieve beesten in de natuur).

welkom! en natuurlijk wens ik voor jou en de mensen die je lief hebt niets dan goede dingen en mooie momenten.
Welkom Anneke,

Om te beginnen gecondoleerd en heel veel Sterkte met dit verlies. Ik hoop dat je op het forum vindt wat je zoekt en samen met ons ervaringen en informatie wil delen.
Mocht je directe vragen hebben stel ze, wil je alleen maar iets delen ook prima! Er zal altijd wel iemand zijn die je hoort en reageert.

Voor nu rest mij nog je toch een mooie jaarwisseling te wensen en voor 2017 alle goeds.
Hallo, mijn naam is Rianne.
ik ben bijna 50 jaar en ik heb 5 kinderen gekregen.
Op 20 september is het 11 jaar geleden dat wij, na 37,5 maanden zwangerschap, onze dochter Ronja verloren.
ze was ons vierde kindje.
Zonder rede, zonder waarschuwing, "gewoon", opeens klaar, over en uit....
Daar sta je dan, met 3 kleine kinderen, een lieve, machteloze echtgenoot die niets aan de situatie kan veranderen.
Het leven staat stil, de wereld draait door....
We pakken de draad weer op, we moeten wel.
We zijn positief, we hebben elkaar.
Anderhalf jaar later wordt onze zoon geboren, met een lach op zijn gezicht.
Wat een prachtig geluk.
En met 5 x een keizersnee is het mooi geweest.
Het gaat ons verder goed, de kinderen groeien, zusje Ronja is verweven in ons leven, elk jaar een bijzonder viering van haar geboortedag.
En dan is het 16 april 2016
Echtgenoot en kinderen doen mee met een turnwedstrijd.
Patrick is aan de beurt, hij springt, maakt een barany,( soort salto, arabier in de lucht, jaja!) Hij komt neer, valt en blijft liggen.
Ehbo erbij, ambulance wordt gebeld, ik mee.
ziekenhuis....alle 3 de kransslagaderen zijn dicht, ze vechten 3 uur lang voor hem, hij vecht mee
Maar het mag niet baten..
Daar sta ik nu, een machteloze vrouw, die niets meer kan doen
Met 4 prachtig lieve, maar toch ook jonge kinderen.
De wereld draait door, maar ons leven staat wederom stil
@Taco
Welkom op dit forum.
Ik ben moeder van 3 kinderen en zit in hetzelfde schuitje! Mijn man overleed op 11-11-2014. Mijn kinderen zijn nu 8, 10 en 13.
Ik herken je verhaal volledig. Van het pubergedrag tot het eenzaam en alleen op de bank.
Ik vind het moeilijkste dat je altijd alles alleen moet bedenken, beslissen en niet kunt napraten.
Gr. Cindy
Hallo allemaal,
mijn naam is Marielle en ik ben mijn man plotseling in het jaar 2000 verloren.
Ik was 43 en had een dochter van 9 jaar.
Na 4 jaar alleen te zijn geweest leerde ik mijn huidige man kennen en ben dit jaar 10 jaar met hem getrouwd en weer gelukkig.
Hallo,

Mijn naam is Hans, al geruime tijd werkzaam bij DELA. Eerst als uitvaartverzorger en nu, vanaf het prille begin sinds 1 januari 2010, als Thanatopracteur oftewel balsemer. Bekijk deze link op de Dela website voor meer informatie, https://www.dela.nl/uitvaart/wat-is-mogelijk/opbaren-en-verzorging/lichte-balseming

Toen mij werd gevraagd om deel te nemen aan dit forum heb ik meteen enthousiast toegestemd, mede doordat er nog te weinig bekend is over het balsemen van overledenen, zodoende hoop ik via dit medium meer bekendheid te kunnen geven aan dit prachtige beroep en vragen over balsemen, verzorgen en alles wat met een overledene te maken heeft te kunnen beantwoorden.

Vriendelijke Groet
Hans Verstraaten
Balsemer bij Coöperatie Dela
Goedendag, mijn naam is Wendy Nobel en woon samen met mijn man Quin en mijn dochter Celeste. Heb helaas ook het nodige meegemaakt in het leven maar blijven lachen en leuke dingen doen is onze motto. Ik hoop hier zeker mee te kunnen praten, tips te kunnen geven, advies te geven en natuurlijk te krijgen en te leren van jullie.
Ik ben Daniel 53 jaar. Ik las een stukje over bijna dood ervaring in een forum en wil daarop reageren. De rede dat ik zo n 14 jaar geleden ben verandert van werk. Ben getrouwd en heb 3 kinderen. Het leven komt zo als het komt zeg ik wel eens. Ben ik bang voor de dood, eigenlijk meer om anderen te verliezen, dat doet veel pijn, dat wil ik mijn naaste liever niet aandoen en zou dan liefst als laatste willen sterven zodat ik voor de ander kan zorgen en de laatste liefde te kunnen geven.
Beste allemaal,

Mijn naam is Wout van Wengerden, ik ben 29 jaar en woon in Amsterdam. Ik ben net iets boven Monnickendam opgegroeid samen met een broer Siem (30) en broertje Jan (28). Mijn jeugd was fijn. Mijn ouders zijn nog altijd gelukkig samen.

Een groot deel van mijn leven bestond uit topsport. Tot vier jaar geleden was het mijn droom om deel te nemen aan de Olympische Spelen op het onderdeel polsstokhoogspringen. Dat is me helaas niet gelukt. Ik werd een aantal keer Nederlands kampioen en deed mee aan internationale wedstrijden. 2008 was mijn topjaar, maar ik raakte heftig geblesseerd op het hoogtepunt. Ik kon een jaar niet meer springen. Toen begon ik met nadenken en eigenlijk ben ik na die tijd nooit meer helemaal teruggekomen op hetzelfde niveau. Ik kwam er steeds meer achter hoezeer mijn gemoedstoestand gekoppeld was aan mijn resultaten. Ik schaamde me steeds meer voor het feit dat het me niet lukte om mijn niveau te verbeteren. In 2012 besloot ik te stoppen. Ik had geen flauw idee wie ik was zonder mijn topsport. Ook wilde ik die schaamte onderzoeken. Waarom ben ik zo vaak bang dat mensen mij niet aardig vinden? Of niet goed vinden? Waarom verstop ik mezelf? Wie ben ik als ik dat niet zou doen?

Ik startte het platform Kwetsbare Held, om dat te onderzoeken. Wie ben ik? Ik ontdekte simpel gezegd dat ik niet genoeg vriend van mezelf was/ ben. Ik interviewde bekende Nederlanders, zwervers, voorbijgangers om de waarheid te ontdekken. Ik zit nog volop in die zoektocht. Een paar maanden geleden kwam DELA op mijn pad en kreeg ik de kans te doen om onderzoek te doen naar erven en nalaten. Zie: (https://www.dela.nl/voorelkaar/tag/eerste-hulp-bij-erfstukken).

Bij dit onderzoek kan ik heel goed hulp gebruiken. Mooie verhalen lezen en ook mensen vinden die hun verhaal voor de camera met mij zouden willen delen. Het lijkt me zinvol en mooi om mee te gaan doen op dit forum.

Veel groeten en tot spreeks/ziens

Wout
Goedemiddag,
door een mailtje en telefoontje van Jasper ben ik hier beland! Ik zal me even voorstellen.
Mijn naam is Karin. Ik ben 44 jaar en moeder van 2 kindjes (zoon van bijna 9 en dochter van 7).
Mijn vader heeft na een aantal maanden van narigheid en depressiviteit in 1994 zelfmoord gepleegd. Daarna volgde mijn zus, ook door zelfmoord. Toen alles weer wat op de rails stond en mijn zoon bijna 1,5 jaar was en ik 7 maanden zwanger was van mijn dochter overleed plotseling mijn moeder ook. Daar ben ik bijna aan onderdoor gegaan maar ik heb gevochten voor mezelf en mijn leven en nu ben ik dan hier op het forum.
Ik hoop dat ik anderen kan helpen, want als (helaas) ervaringsdeskundige kan ik wellicht iemand tips geven of gewoon een luisterend oor.
Groetjes, karin
Hallo, ik ben Angela en ben 58 jaar en woon nu net over de grens bij Bellingwolde Gr. .........in Duitsland dus.
Zit in de WAO, door div. trauma's en de daardoor ontstane lichamelijke klachten.
Ben niet bang voor de dood, geloof in Reïncarnatie en heb al meerdere keren bewijzen ervan mogen ontvangen.
Mis een aantal dierbaren door de dood, maar ook doordat ze me niet meer willen zien.
Dat vind ik persoonlijk veel erger. Doordat ook mijn man trauma's heeft opgelopen en daar nu erg veel last van heeft,
verlang ik zelfs naar de dood, naar rust. Ben alle gedoe zo beu.
Maar ja, al heb ik veel lichamelijke problemen, mijn hart houdt er niet mee op, dus zal het mijn tijd nog niet zijn.
Ze mogen na mijn dood alles van me hebben, wat ze kunnen gebruiken. Hopelijk zijn er anderen blijer mee als ik.
Ook ik wil me even voorstellen. Ik ben Leoniek en praat ook graag mee op het forum. Professioneel ben ik bezig met rouw en kinderen via mijn eigen praktijk én Stichting Achter de Regenboog, maar persoonlijk heb ik ook te maken gehad met sterfgevallen. In 1995 overleed mijn toenmalige man en bleef ik achter met mijn dochter van 5 jaar. Een ervaring die mijn leven flink in een andere richting heeft geduwd.

Hopelijk kunnen we elkaar via het forum verder helpen. Vragen? Stuur me gerust een privé berichtje.
Hallo, even voorstellen? Bart Lindeman, getrouwd met Tilleke en 2 dochters en 5 kleinkinderen. Ik ben gepensioneerd aftersalesmanager in autobranche en voorzitter/oprichter van Moving On Ministries, dat zich inzet voor praktische verspreiding van de liefde van God (www.movingonministries.nl). Daarnaast bestuurslid Stop Poverty die een samenwerkingsverband hebben met Moving On en zich in Zuid-Afrika, Oeganda, Mozambique en India inzetten voor het verbeteren van leefomstandigheden voor de allerarmsten (schoon drinkwater, scholing, community development etc.) op hun weg naar zelfredzaamheid. Natuurliefhebber en Hardloper, kortom tijd te kort 🙂 ..... Hevig geinteresseerd in verduurzaming van de samenleving en dus ook in natuurbegraven.
Hallo, ik ben Geertrui en ik ben 76 jaar oud. In 2014 is mijn man overleden. We hebben met elkaar afgesproken voor een crematie, dat stond ook op ons wensenlijstje Niet waar de urn geplaatst zou kunnen worden .
Na zijn overlijden ben ik meerdere malen , ook met mijn kinderen , naar een begraafplaats geweest. Ik kwam er huilend vandaan. Een begraafplaats straalt geen rust uit. Een kakofonie van graven, strak naast elkaar, vele kleuren, stenen etc.
Gelukkig wam ik een artikel tegen van een natuurbegraafplaats speciaal voor urnen. Wat een rust, wat een eenvoud. Ik kan heerlijk op de grond zitten met mijn muziek, met mij gedichten, met mij. Gedachten. Een plaats van rust.
Goedemorgen, mijn naam is Gerda, ben sinds anderhalf jaar weduwe, ben 55 jaar. Mis m'n man elke minuut, is overleden tgv een ongeluk, is smorgens naar z'n werk gegaan en nooit meer thuis gekomen, nog steeds niet te bevatten. Heb twee lieve dochters van 23 en 20 die hun vader ook vreselijk missen,
Ik wil mezelf even voorstellen. Ik ben Helen, een vrouw van 54 jaar, gescheiden en twee uitwonende kinderen. Mijn reden om me bij het forum in te schrijven is naar aanleiding van de nieuwsbrief van Dela waarin een stukje stond over natuurbegrafenissen. Ik ben hierin zeer geïnteresseerd en ben benieuwd wat de mogelijkheden zijn/worden.
Hallo forum ik ben Rob Altman en ben een gelukkige huisman met een klein min puntje ik ben getrouwd (heel gelukkig hoor) maar mijn geliefde is ernstig ziek, wij wonen in brabant.
hallo

mijn naam is ans Ik ben zelf 62 bijna 63 in november.
ik heb komende 3 november 3 jaar geleden mijn man plotseling verloren op een dag aan een herseninfarct .
Ik vind het moeilijk om te accepteren dat ik hem nooit meer zie .
en vind het met de dag moeilijker worden .
kan wel genieten van de kinderen en kleinkinderen.

groetjes ans
hoi Leni

ik weet wat je meemaakt ik heb ook mijn man binnen een dag verloren gisteren drie jaar geleden aan een zware hersenbloeding . hij was net 60 geworden .
ja het gemis wordt bij mij ook steeds groter

sterkte gr ans
hallo ik ben marjolijn 67 jaar en pas 4mnd weduwe. ik weet er totaal niet mee om te gaan. gelukkig veel steun van mijn kids en vrienden,maar toch...................je komt in een leeg huis vreselijk en dan straks de feest dagen voor het eerst zonder partner. brrrrrrrrrrrrrrrrrrr. maar ja we komen er wel en neem de tijd en doe het op mijn manier.
Hallo
Mijn naam is Leni. Ik ben nu 66 jaar en in december hoop ik 67 jaar te worden. Ik ben sinds december 2014 met pensioen en eind mei 2015 verloor ik mijn man. Hij is aan de gevolgen van een zware hersenbloeding overleden. Zijn bedrijf, gingen wij na mijn pensionering samen verder voortzetten. Helaas mocht het niet zo zijn en zonder hem ging het niet. Het bedrijf bestaat niet meer en de financiële afwikkeling is achter de rug. Maar door al dat geregel ben ik niet toegekomen of heb ik mij zelf niet toegestaan om te rouwen. Ik kom mezelf dan ook tegen. Ik mis hem elke dag meer en meer en ik vind het steeds moeilijker worden.

Groet Leni
Hallo Allemaal,

Ik ben Christa ben 65 jaar en ben weduwe met twee grote zoons die al jaren op zichzelf wonen, en heb twee kleinkinderen een jongen en een meisje waar ik dol op ben. Ben gek op huisdieren en momenteel heb ik nog maar een hondje en een vogeltje. Omdat ik erg van de natuur en dieren in het algemeen hou ben ik al een tijdje aan het nadenken over hoe ik begraven wil worden, niet iets waar je veel bij stil wil staan maar toch wel belangrijk. Laatst zag ik iets over natuur begraaf plaatsen en dat spreekt mij erg aan, eigenlijk zou ik dat willen om daar begraven te worden. Hoe werkt dat, waar kan dat en kost dat meer dan gewoon begraven worden?
Wie kan mij er iets meer over vertellen en moet je dat nu al vastleggen?
Vriendelijke groene groetjes Christa
Goedeavond allemaal.

Ik wil me even aan jullie voorstellen,ik ben Johanna ben 63 jaar ik ben getrouwd met Peter en samen hebben we drie kinderen en 8 kleinkinderen.Ik ben reflexzonetherapeut heb een kleine praktijk aan huis.Mijn man is gepensioneerd.Samen houden wij van kamperen in de zomer.
Goedeavond
Ik heb me nog niet aan jullie voorgesteld en wil dit graag even doen.

Mijn naam is Johanna en getrouwd met Peter,samen hebben wij drie kinderen en acht kleinkinderen.

Mijn man zou vier jaar geleden nog drie maanden te leven hebben en we zijn er nog.Het gaat goed hij heeft twee zware operaties gehad chemo en bestraling .Maar het gaat prima.Het heeft ons wel aan het denken gezet en misschien ben ik daardoor meer over de dood gaan nadenken.
We hebben nog zin in het leven en proberen in het nu te leven,wat geweest is ,is voorbij wat komt weten we niet en het nu maakt het veel makkelijker.

Voor iedereen wil ik zeggen ga het jaar goed uit en laat 2017 jullie jaar worden.

Reageer