Stel jezelf even voor!



Toon eerste bericht

202 Reacties

Goedemorgen iedereen, mijn naam is Martine Eggen ik ben 36 jaar en werk voor Coöperatie DELA als relatiebeheerder/adviseur uitvaartzorg. Ik woon samen en heb een zoon van 4 jaar die sinds paar maanden naar school gaat.

Vanavond werk ik mee aan het webinar over Uitvaart en Erfrecht samen met notaris Thissen van TEAM notarissen uit Maastricht.
Ik heb er ontzettend veel zin in en hoop dat wij antwoord geven op vragen die er bij jullie leven.
Wellicht tot vanavond!
Hallo, Ik ben Shevaun, 66jr, getrouwd met Kees, 64jr. Wij wonen net over de Drenthse grens in Duitsland. Ik ben moeder van 2 jongens en 5 kleinkonderen. Werkte 34 jr in de zorg voordat ik met pensioen ging
@ Marian,

Welkom op het forum.
In dit topic kun je meer lezen over de vergoedingen van DELA rondom natuurbegrafenissen. Nog meer vragen? Stel ze gerust in dit topic: https://forum.dela.nl/welkom-33/valt-natuurbegraven-onder-de-dekking-dela-285
Ik ben Marian en ben getrouwd met Aren.We wonen sinds 10 jaar in Assen, na vele jaren in de Randstad te hebben gewoond.
Ik ben 66 en mijn man 71.
2 kinderen en 3 kleinkinderen in de Randstad.
Ik denk zelf steeds meer, vooral na het overlijden van mijn beide ouders, na over de plek waar ik begraven wil worden.
Ik merk dat onderhoud van een grafsteen en plek zorg vraagt van kinderen. De afstand speelt toch ook een rol.
Ik ben nu in korte tijd geconfronteerd met mensen die kozen voor een natuurgraf.Dat spreekt mij zeer aan. Alleen weet ik absoluut niet wat daar de kosten van zijn en of Dela die ook dekt.
Goedemorgen,
Ik ben Cora, 60 jaar en nog steeds met veel plezier werkzaam. Vier, inmiddels volwassen kinderen en 2 kleinzoons. Op dit ogenblik geen vaste relatie.
Naar aanleiding van een aantal sterfgevallen dit jaar van nog heel jonge mensen, ben ik opnieuw na gaan denken over mijn eigen uitvaart.
Moeilijk, want ik vond al jaren begraven op een begraafplaats en cremeren niet wat ik wilde. Mijn lichaam ter beschikking stellen van de wetenschap wil ik mijn nabestaanden niet aandoen. Afscheidsrituelen vind ik erg belangrijk.
Ik ben gerichter gaan zoeken naar alternatieven en kwam zo bij natuurbegraven.
Ik hoop uiteraard dat dit voor mij nog lang niet aan de orde zal zijn, maar ik wist wel direct: dit is 100% wat ik wil!

Helaas komt het voor dat nabestaanden met elkaar in de clinch gaan over de nalatenschap.
Daarom heb ik 1 van mijn kinderen gevraagd of hij alles rond mijn overlijden wil organiseren. Hij heeft hierin toegestemd. Ook ben ik bezig met het laten opstellen van een duidelijk testament. Als dit geregeld is, kan ik dit onderwerp voor mezelf 'parkeren' in de wetenschap dat de basis goed is geregeld. Voor mij geeft dat rust, net als de hoofdlijnen van mijn wensen vastleggen bij DELA.

Waar mijn (natuur-)begraven plaats vindt is voor mij van minder belang. Als er tegen die tijd een locatie in de Noordkop van N-H zal zijn gerealiseerd (Geestmerambacht?) zal dat helemaal prachtig zijn.

Ik heb al een paar reacties over natuurbegraven gelezen en mij spreken ook de volgende zaken aan:
- je gaat letterlijk op in de natuur
- geen grafonderhoud
- wel een mooie plek om naar toe te gaan voor nabestaanden die hier behoefde aan hebben
- eeuwige rust
- geen grafsteen

Tot slot ben ik erg benieuwd naar wat andere mensen hier brengt.
met vriendelijke groet,
Cora
Reputatie 1
Hallo allemaal,
Ik ben Petra, moeder van vijf . Alleenstaand.
Mijn jongste dochter overleed twee maanden geleden plotseling en ik ga geen poging doen om te beschrijven hoe dit voor mij is. Daar zijn geen adequate teksten voor nl.
Zij laat twee kleine kindjes achter waarvan de jongste in mijn woonplaats bij zijn papa woont en de jongste elders.
Ik kom hier op zoek naar info en uitwisseling mbt rouw en rouwprocessen en hoe nu verder.
Goedeavond allemaal.

Ik wil me even aan jullie voorstellen,ik ben Johanna ben 63 jaar ik ben getrouwd met Peter en samen hebben we drie kinderen en 8 kleinkinderen.Ik ben reflexzonetherapeut heb een kleine praktijk aan huis.Mijn man is gepensioneerd.Samen houden wij van kamperen in de zomer.
Ik wil me even voorstellen. Ik ben Willem Kwak. 80 jaar en zeeman bijna van af mijn geboorte in Ijmuiden. Ik wilde niets anders dan alleen maar naar zee. Eerst als ketelbinkie daarna matroos en verder naar school om stuurman en daarna kapitein te worden. Sinds 1996 gepensioneerd waarna ik met mijn vrouw ben gaan zeilen.in november 1994 ovrrleed mijn lieve moeder terwijl ik op zee zat en niet naar huis kon om haar de laatste eer te bewijzen. 4 Mei 1994 overleed mijn vader, mijn grootste fan ook nu was ik weer niet thuis. ik zat op mijn boot onderweg van de Bahama,s naar Melbourne florida. . Om die verliezen alleen met mijn vrouw op zee te verwerken lukt niet. Het zal voor ons een rouw proces voor de rest van ons leven blijven. Ik denk nog elke dag aan die twee geweldige mensen . februarie 2000 ben ik solo rond de wereld gaan zeilen. Dat rondje heb ik 2 keer gedaan. In 2008 kwam ik terug in Nederland. Ik heb 4 jaar zorgvervoer gedaan ik ben lid van de pensioenraad, het VO van het bpf Koopvaardij, ben lid van de raad van advies van nautilus. int en lid van de counsil. Lid van Leefbaar Capelle en van de WSV Vlaardingen. Vaar nog steeds met mijn Zeilbootje. Mijn vrouw en ik zijn 80 jaar zonder enige medicatie. Neemt niet weg dat we een en ander voor onze laatste reis in orde willen maken.
hoi Leni

ik weet wat je meemaakt ik heb ook mijn man binnen een dag verloren gisteren drie jaar geleden aan een zware hersenbloeding . hij was net 60 geworden .
ja het gemis wordt bij mij ook steeds groter

sterkte gr ans
Ook ik wil me even voorstellen. Ik ben Leoniek en praat ook graag mee op het forum. Professioneel ben ik bezig met rouw en kinderen via mijn eigen praktijk én Stichting Achter de Regenboog, maar persoonlijk heb ik ook te maken gehad met sterfgevallen. In 1995 overleed mijn toenmalige man en bleef ik achter met mijn dochter van 5 jaar. Een ervaring die mijn leven flink in een andere richting heeft geduwd.

Hopelijk kunnen we elkaar via het forum verder helpen. Vragen? Stuur me gerust een privé berichtje.
Hallo Allemaal,

Ik ben Christa ben 65 jaar en ben weduwe met twee grote zoons die al jaren op zichzelf wonen, en heb twee kleinkinderen een jongen en een meisje waar ik dol op ben. Ben gek op huisdieren en momenteel heb ik nog maar een hondje en een vogeltje. Omdat ik erg van de natuur en dieren in het algemeen hou ben ik al een tijdje aan het nadenken over hoe ik begraven wil worden, niet iets waar je veel bij stil wil staan maar toch wel belangrijk. Laatst zag ik iets over natuur begraaf plaatsen en dat spreekt mij erg aan, eigenlijk zou ik dat willen om daar begraven te worden. Hoe werkt dat, waar kan dat en kost dat meer dan gewoon begraven worden?
Wie kan mij er iets meer over vertellen en moet je dat nu al vastleggen?
Vriendelijke groene groetjes Christa
Hallo
Mijn naam is Leni. Ik ben nu 66 jaar en in december hoop ik 67 jaar te worden. Ik ben sinds december 2014 met pensioen en eind mei 2015 verloor ik mijn man. Hij is aan de gevolgen van een zware hersenbloeding overleden. Zijn bedrijf, gingen wij na mijn pensionering samen verder voortzetten. Helaas mocht het niet zo zijn en zonder hem ging het niet. Het bedrijf bestaat niet meer en de financiële afwikkeling is achter de rug. Maar door al dat geregel ben ik niet toegekomen of heb ik mij zelf niet toegestaan om te rouwen. Ik kom mezelf dan ook tegen. Ik mis hem elke dag meer en meer en ik vind het steeds moeilijker worden.

Groet Leni
hallo

mijn naam is ans Ik ben zelf 62 bijna 63 in november.
ik heb komende 3 november 3 jaar geleden mijn man plotseling verloren op een dag aan een herseninfarct .
Ik vind het moeilijk om te accepteren dat ik hem nooit meer zie .
en vind het met de dag moeilijker worden .
kan wel genieten van de kinderen en kleinkinderen.

groetjes ans
hallo ik ben marjolijn 67 jaar en pas 4mnd weduwe. ik weet er totaal niet mee om te gaan. gelukkig veel steun van mijn kids en vrienden,maar toch...................je komt in een leeg huis vreselijk en dan straks de feest dagen voor het eerst zonder partner. brrrrrrrrrrrrrrrrrrr. maar ja we komen er wel en neem de tijd en doe het op mijn manier.
Ik wil mezelf even voorstellen. Ik ben Helen, een vrouw van 54 jaar, gescheiden en twee uitwonende kinderen. Mijn reden om me bij het forum in te schrijven is naar aanleiding van de nieuwsbrief van Dela waarin een stukje stond over natuurbegrafenissen. Ik ben hierin zeer geïnteresseerd en ben benieuwd wat de mogelijkheden zijn/worden.
Goedemorgen, mijn naam is Gerda, ben sinds anderhalf jaar weduwe, ben 55 jaar. Mis m'n man elke minuut, is overleden tgv een ongeluk, is smorgens naar z'n werk gegaan en nooit meer thuis gekomen, nog steeds niet te bevatten. Heb twee lieve dochters van 23 en 20 die hun vader ook vreselijk missen,
Hallo, ik ben Geertrui en ik ben 76 jaar oud. In 2014 is mijn man overleden. We hebben met elkaar afgesproken voor een crematie, dat stond ook op ons wensenlijstje Niet waar de urn geplaatst zou kunnen worden .
Na zijn overlijden ben ik meerdere malen , ook met mijn kinderen , naar een begraafplaats geweest. Ik kwam er huilend vandaan. Een begraafplaats straalt geen rust uit. Een kakofonie van graven, strak naast elkaar, vele kleuren, stenen etc.
Gelukkig wam ik een artikel tegen van een natuurbegraafplaats speciaal voor urnen. Wat een rust, wat een eenvoud. Ik kan heerlijk op de grond zitten met mijn muziek, met mij gedichten, met mij. Gedachten. Een plaats van rust.
Hallo Bart,

Wat een bijzondere dingen mag jij doen. Welkom op het forum.

Groetjes,
Jolanda

Hallo, even voorstellen? Bart Lindeman, getrouwd met Tilleke en 2 dochters en 5 kleinkinderen. Ik ben gepensioneerd aftersalesmanager in autobranche en voorzitter/oprichter van Moving On Ministries, dat zich inzet voor praktische verspreiding van de liefde van God (www.movingonministries.nl). Daarnaast bestuurslid Stop Poverty die een samenwerkingsverband hebben met Moving On en zich in Zuid-Afrika, Oeganda, Mozambique en India inzetten voor het verbeteren van leefomstandigheden voor de allerarmsten (schoon drinkwater, scholing, community development etc.) op hun weg naar zelfredzaamheid. Natuurliefhebber en Hardloper, kortom tijd te kort 🙂 ..... Hevig geinteresseerd in verduurzaming van de samenleving en dus ook in natuurbegraven.
Ha Wout,

Wat een bijzonder verhaal. Welkom op het forum. Succes met je zoektocht.

Groetjes,
Jolanda


Beste allemaal,

Mijn naam is Wout van Wengerden, ik ben 29 jaar en woon in Amsterdam. Ik ben net iets boven Monnickendam opgegroeid samen met een broer Siem (30) en broertje Jan (28). Mijn jeugd was fijn. Mijn ouders zijn nog altijd gelukkig samen.

Een groot deel van mijn leven bestond uit topsport. Tot vier jaar geleden was het mijn droom om deel te nemen aan de Olympische Spelen op het onderdeel polsstokhoogspringen. Dat is me helaas niet gelukt. Ik werd een aantal keer Nederlands kampioen en deed mee aan internationale wedstrijden. 2008 was mijn topjaar, maar ik raakte heftig geblesseerd op het hoogtepunt. Ik kon een jaar niet meer springen. Toen begon ik met nadenken en eigenlijk ben ik na die tijd nooit meer helemaal teruggekomen op hetzelfde niveau. Ik kwam er steeds meer achter hoezeer mijn gemoedstoestand gekoppeld was aan mijn resultaten. Ik schaamde me steeds meer voor het feit dat het me niet lukte om mijn niveau te verbeteren. In 2012 besloot ik te stoppen. Ik had geen flauw idee wie ik was zonder mijn topsport. Ook wilde ik die schaamte onderzoeken. Waarom ben ik zo vaak bang dat mensen mij niet aardig vinden? Of niet goed vinden? Waarom verstop ik mezelf? Wie ben ik als ik dat niet zou doen?

Ik startte het platform Kwetsbare Held, om dat te onderzoeken. Wie ben ik? Ik ontdekte simpel gezegd dat ik niet genoeg vriend van mezelf was/ ben. Ik interviewde bekende Nederlanders, zwervers, voorbijgangers om de waarheid te ontdekken. Ik zit nog volop in die zoektocht. Een paar maanden geleden kwam DELA op mijn pad en kreeg ik de kans te doen om onderzoek te doen naar erven en nalaten. Zie: (https://www.dela.nl/voorelkaar/tag/eerste-hulp-bij-erfstukken).

Bij dit onderzoek kan ik heel goed hulp gebruiken. Mooie verhalen lezen en ook mensen vinden die hun verhaal voor de camera met mij zouden willen delen. Het lijkt me zinvol en mooi om mee te gaan doen op dit forum.

Veel groeten en tot spreeks/ziens

Wout
Hallo Angela,

Wat vervelend dat je zo getraumatiseerd bent dat je het leven niet ziet zitten. Ik vind het knap van je dat je dat in alle vrijmoedigheid hier durft neer te zetten. Het is mooi om te weten dat je bewijs hebt van het hiernamaals. Ik wil je heel veel sterkte en kracht toewensen en dat je op jouw tijd rust kunt en mag vinden.
Hallo, even voorstellen? Bart Lindeman, getrouwd met Tilleke en 2 dochters en 5 kleinkinderen. Ik ben gepensioneerd aftersalesmanager in autobranche en voorzitter/oprichter van Moving On Ministries, dat zich inzet voor praktische verspreiding van de liefde van God (www.movingonministries.nl). Daarnaast bestuurslid Stop Poverty die een samenwerkingsverband hebben met Moving On en zich in Zuid-Afrika, Oeganda, Mozambique en India inzetten voor het verbeteren van leefomstandigheden voor de allerarmsten (schoon drinkwater, scholing, community development etc.) op hun weg naar zelfredzaamheid. Natuurliefhebber en Hardloper, kortom tijd te kort 🙂 ..... Hevig geinteresseerd in verduurzaming van de samenleving en dus ook in natuurbegraven.
Beste allemaal,

Mijn naam is Wout van Wengerden, ik ben 29 jaar en woon in Amsterdam. Ik ben net iets boven Monnickendam opgegroeid samen met een broer Siem (30) en broertje Jan (28). Mijn jeugd was fijn. Mijn ouders zijn nog altijd gelukkig samen.

Een groot deel van mijn leven bestond uit topsport. Tot vier jaar geleden was het mijn droom om deel te nemen aan de Olympische Spelen op het onderdeel polsstokhoogspringen. Dat is me helaas niet gelukt. Ik werd een aantal keer Nederlands kampioen en deed mee aan internationale wedstrijden. 2008 was mijn topjaar, maar ik raakte heftig geblesseerd op het hoogtepunt. Ik kon een jaar niet meer springen. Toen begon ik met nadenken en eigenlijk ben ik na die tijd nooit meer helemaal teruggekomen op hetzelfde niveau. Ik kwam er steeds meer achter hoezeer mijn gemoedstoestand gekoppeld was aan mijn resultaten. Ik schaamde me steeds meer voor het feit dat het me niet lukte om mijn niveau te verbeteren. In 2012 besloot ik te stoppen. Ik had geen flauw idee wie ik was zonder mijn topsport. Ook wilde ik die schaamte onderzoeken. Waarom ben ik zo vaak bang dat mensen mij niet aardig vinden? Of niet goed vinden? Waarom verstop ik mezelf? Wie ben ik als ik dat niet zou doen?

Ik startte het platform Kwetsbare Held, om dat te onderzoeken. Wie ben ik? Ik ontdekte simpel gezegd dat ik niet genoeg vriend van mezelf was/ ben. Ik interviewde bekende Nederlanders, zwervers, voorbijgangers om de waarheid te ontdekken. Ik zit nog volop in die zoektocht. Een paar maanden geleden kwam DELA op mijn pad en kreeg ik de kans te doen om onderzoek te doen naar erven en nalaten. Zie: (https://www.dela.nl/voorelkaar/tag/eerste-hulp-bij-erfstukken).

Bij dit onderzoek kan ik heel goed hulp gebruiken. Mooie verhalen lezen en ook mensen vinden die hun verhaal voor de camera met mij zouden willen delen. Het lijkt me zinvol en mooi om mee te gaan doen op dit forum.

Veel groeten en tot spreeks/ziens

Wout
Hallo, ik ben Angela en ben 58 jaar en woon nu net over de grens bij Bellingwolde Gr. .........in Duitsland dus.
Zit in de WAO, door div. trauma's en de daardoor ontstane lichamelijke klachten.
Ben niet bang voor de dood, geloof in Reïncarnatie en heb al meerdere keren bewijzen ervan mogen ontvangen.
Mis een aantal dierbaren door de dood, maar ook doordat ze me niet meer willen zien.
Dat vind ik persoonlijk veel erger. Doordat ook mijn man trauma's heeft opgelopen en daar nu erg veel last van heeft,
verlang ik zelfs naar de dood, naar rust. Ben alle gedoe zo beu.
Maar ja, al heb ik veel lichamelijke problemen, mijn hart houdt er niet mee op, dus zal het mijn tijd nog niet zijn.
Ze mogen na mijn dood alles van me hebben, wat ze kunnen gebruiken. Hopelijk zijn er anderen blijer mee als ik.
Hoi Karin,

Welkom op het forum. Poeh... wat heb jij veel voor je kiezen gehad. Het lijkt mij best moeilijk om door te gaan en je hebt het gedaan. Je bent er en helaas met een heleboel ervaring. Succes en heel veel geluk voor nu en in de toekomst. Zo te lezen ben je een sterke vrouw!

Groetjes,
Jolanda
Goedemiddag,
door een mailtje en telefoontje van Jasper ben ik hier beland! Ik zal me even voorstellen.
Mijn naam is Karin. Ik ben 44 jaar en moeder van 2 kindjes (zoon van bijna 9 en dochter van 7).
Mijn vader heeft na een aantal maanden van narigheid en depressiviteit in 1994 zelfmoord gepleegd. Daarna volgde mijn zus, ook door zelfmoord. Toen alles weer wat op de rails stond en mijn zoon bijna 1,5 jaar was en ik 7 maanden zwanger was van mijn dochter overleed plotseling mijn moeder ook. Daar ben ik bijna aan onderdoor gegaan maar ik heb gevochten voor mezelf en mijn leven en nu ben ik dan hier op het forum.
Ik hoop dat ik anderen kan helpen, want als (helaas) ervaringsdeskundige kan ik wellicht iemand tips geven of gewoon een luisterend oor.
Groetjes, karin

Reageer