Stel jezelf even voor!



Toon eerste bericht

200 Reacties

Hallo allemaal,

Ik ben JoAnn en ben via Jasper (community maneger van de DELA) lid geworden van dit forum. Ik ben getrouwd en heb twee kinderen, één meisje van 3,5 en één meisje van 2 jaar en 2 maanden. Aangezien mijn moeder op jonge leeftijd van mij is bevallen heb ik al sinds mijn twaalfde het één en ander meegemaakt omtrent het verliezen van familieleden (met name de generatie van mijn Opa). Mijn Opa leeft trouwens nog en bereikt binnenkort de respectabele leeftijd van 88 jaar. Maar sinds de geboorte van mijn eigen kinderen hebben we in halverwege 2013 mijn schoonvader verloren (alvleesklierkanker) na een kort ziektebed, in 2014 kregen zowel mijn schoonmoeder als mijn eigen moeder te horen dat ze kanker hadden. Mijn schoonmoeder leeft nog maar gezien haar welzijn wordt ze niet behandeld. Mijn moeder is helaas in december 2015 overleden en is net geen 56 jaar geworden. Ik was haar enige kind en samen met mijn oom en tante hebben we vanaf 2014 zoveel mogelijk voor mijn moeder gedaan wat we konden. Na een heftige periode met een positieve uitkomst (bestraling/ chemo/ operatie) bleek dat ze toch uitzaaiingen had. Daardoor volgde er een heftige periode met een levenrekkende chemo's en als laatste een periode met verzorgen en afscheid nemen. Ik hoop dat ik (helaas) als ervaringsdeskundige bij kan dragen aan relevante topics op dit forum en mocht iemand wat meer persoonlijk informatie willen, dan is dat ook mogelijk
Beste Leden,

Hierbij wil ik me even voorstellen. Ik ben Pernell. Ben 45 jaar, getrouwd en heb een gezin met 2 jonge kinderen. Ben verder werkzoekend. Naar aanleiding van een telefoontje van Jasper ben ik attent gemaakt op dit forum en ik wil best meedenken over evt. vragen.:$
Goede avond,

Ik ben vanmiddag gebeld door Jasper medewerker van Dela. En kreeg ik de vraag of ik mee wilde werken aan dit forum. Natuurlijk.
Ik zal mezelf eerst even voorstellen......

Mijn naam is Patricia 37 jaar oud, al 21 jaar samen met mijn man waarvan 16 jaar getrouwd. Samen hebben wij een dochter van 13.
Ik werk in de gezondheidszorg waarvan 16 jaar als gediplomeerd verzorgende IG. Door mijn werk kom ik ook heel veel in aanraking met overlijden en nabestaande. De mensen die overlijden zijn in mijn werk al oudere mensen maar de nabestaande zijn van alle leeftijden, kinderen, kleinkinderen en zelfs achterkleinkinderen.

In mijn prive leven heb ik ook al veel mensen verloren niet alleen oudere mensen als mijn opa's en oma's maar ook jonge mensen die zomaar ineens overleden zijn, dat zijn de moeilijkste dingen. Het ineens moeten dealen met verlies wat je niet aan ziet komen.

Daarom is het motto probeer zoveel mogelijk mooie momenten te maken en zoveel mogelijk te genieten dan heb je altijd iets moois om op terug te kijken. zeg wat je wilt zeggen dan hoef je later nooit te zeggen ik had nog zoveel willen zeggen.........
Iemand missen is altijd zwaar, het is altijd zoeken naar de manier hoe je er mee om moet gaan er is geen handleiding........
Welkom Patricia op het forum en succes met starten van topics.
Hallo,

Mijn naam is Karlijn en ook ik ben benaderd door Jasper om eens een kijkje op dit forum te nemen. Ik ben 37 jaar oud en woon samen me mijn vriend en twee kinderen (7 en 5 jaar) in een leuk huisje in Den Bosch.
Ik ben werkzaam als Creatief Therapeut bij een instelling voor jongeren met licht verstandelijke beperkingen en gedragsproblematiek en hoop ik in december af te studeren als rouwtherapeut. Daarnaast heb ik een eigen praktijk waar ik veel in aanraking kom met rouw en verschillende vormen van verlies.

Ook ik heb verlieservaringen gekend in mijn leven. Het meeste indruk heeft het plotselinge overlijden van mijn schoonvader twee jaar geleden gemaakt. Onze kinderen waren toen nog vrij klein. Ik vond het als moeder zijnde lastig om te zien dat naast je eigen verdriet dit ook al zo'n impact op hun levens kan hebben.

Hopelijk kunnen we via dit forum elkaar helpen en ondersteunen en hoop ik zo ook mijn steentje bij te dragen.
Hallo, ik ben Martha. 50 jaar bijna ruim een jaar gescheiden en moeder van een 17 jarige zoon en 13 jarige dochter. Heb inmiddels weer een relatie. Ben werkzaam als zorgassistent en doe daarnaast nog een opleiding voor verzorgende IG.
Hallo Allemaal,

Ik ben Marianne, 44 jaar oud, getrouwd en moeder van 2 superlieve zoons van 7 en bijna 9. Ik ben een paar dagen geleden benaderd door Jasper en hij vroeg mij of ik mij, als moeder van 2 jonge kinderen, wilde aanmelden bij het forum. Dat wil ik graag doen.

Mijn ervaring met Dela is alweer heel wat jaartjes geleden, toen mijn oom plotseling overleed. De begrafenis en alles eromheen werd door Dela verzorgd en dat heb ik als zo mooi ervaren, dat ik me eigenlijk vrij snel daarna ook aangemeld heb bij Dela.

Qua rouwverwerking heb ik niet heel veel ervaring. Buiten het overlijden van mijn grootouders en de ouders van mijn man heb ik zelf (nog) niet veel meegemaakt tot nu toe. Maar ja, mijn beide ouders zijn wel op leeftijd (74 en 77 jaar) en bij mijn vader is net prostaatkanker geconstateerd. Het moment van afscheid kun elk moment komen en hoe ga ik daarin om met de kids. Ik hoop hier op het forum tips te kunnen vinden.

Fijn dat een forum als dit er is.

Hartelijke groetjes,

Marianne
Hallo,

Ik ben Chantal, 40 jaar en ik ben woonachtig in Tilburg. Ik vind het erg leuk om deel te nemen aan dit forum omdat ik het heel leerzaam vind om te zien wat er leeft en waar we met elkaar een mening over hebben.

Ik werk bij DELA al 9 jaar en vind het belangrijk en leuk om met elkaar te discussiëren over mooie maar soms ook moeilijke onderwerpen. Het hoort erbij in het leven en dit is een mooi medium om met elkaar het gesprek aan te gaan.

Hartelijke groeten,
Chantal
Hoi mijn naam is Tessa, ik ben 45 jaar, getrouwd en trotse moeder van een adoptief zoon van 7. Ik werk sinds 14 jaar bij het Cbr als examinator. Ik hoop hier gezellig mee te kunnen praten over diverse onderwerpen. Tot snel.
Hallo, mijn naam is Tamara en ben 42 jaar. Ik ben getrouwd en heb een zoontje van 6. Na jaren werken kwam ik tijdens de zwangerschap zonder baan. Na de bevalling heb ik nog geprobeerd een parttime baan te vinden, maar helaas alleen maar fulltime banen. Ik heb gekozen om thuis te blijven bij mijn zoontje. Na zo'n 2,5 jaar ben ik begonnen aan de opleiding verzorgende IG die ik helaas niet af mocht maken. Sindsdien zit ik ruim 2 jaar weer thuis.
Ik hoop hier zeker mee te kunnen praten, tips te kunnen geven, advies geven en krijgen en te leren van jullie.

Groetjes Tamara
Hallo, mijn naam is Rianne.
ik ben bijna 50 jaar en ik heb 5 kinderen gekregen.
Op 20 september is het 11 jaar geleden dat wij, na 37,5 maanden zwangerschap, onze dochter Ronja verloren.
ze was ons vierde kindje.
Zonder rede, zonder waarschuwing, "gewoon", opeens klaar, over en uit....
Daar sta je dan, met 3 kleine kinderen, een lieve, machteloze echtgenoot die niets aan de situatie kan veranderen.
Het leven staat stil, de wereld draait door....
We pakken de draad weer op, we moeten wel.
We zijn positief, we hebben elkaar.
Anderhalf jaar later wordt onze zoon geboren, met een lach op zijn gezicht.
Wat een prachtig geluk.
En met 5 x een keizersnee is het mooi geweest.
Het gaat ons verder goed, de kinderen groeien, zusje Ronja is verweven in ons leven, elk jaar een bijzonder viering van haar geboortedag.
En dan is het 16 april 2016
Echtgenoot en kinderen doen mee met een turnwedstrijd.
Patrick is aan de beurt, hij springt, maakt een barany,( soort salto, arabier in de lucht, jaja!) Hij komt neer, valt en blijft liggen.
Ehbo erbij, ambulance wordt gebeld, ik mee.
ziekenhuis....alle 3 de kransslagaderen zijn dicht, ze vechten 3 uur lang voor hem, hij vecht mee
Maar het mag niet baten..
Daar sta ik nu, een machteloze vrouw, die niets meer kan doen
Met 4 prachtig lieve, maar toch ook jonge kinderen.
De wereld draait door, maar ons leven staat wederom stil
Hallo, mijn naam is Wies en inmiddels 10 jaar de trotste moeder van een tweeling. Samen met mijn partner genieten we naast het ondernemen van ons vrolijk en warm gezin. De slogan "carpe diem" staat gegraveerd in mijn ring en is er ook een die ik graag naleef.... Pluk de dag, alsof het je laatste is!
Of ik een actieve bijdragen ga leveren op het forum kan ik niet beloven. Mocht een onderwerp me raken, laat ik graag van me horen.

Warme groet,
Wies
Hallo allemaal,
mijn naam is Marielle en ik ben mijn man plotseling in het jaar 2000 verloren.
Ik was 43 en had een dochter van 9 jaar.
Na 4 jaar alleen te zijn geweest leerde ik mijn huidige man kennen en ben dit jaar 10 jaar met hem getrouwd en weer gelukkig.
Hallo allemaal, mijn nam is Henny,

9 oktober 2015 is ons mam overleden, lang thuis mogen verzorgen maar helaas een half jaar in een verzorgingshuis. Ook hier veel gekomen en haar geholpen.

Toen de dag kwam heb ik het toch behoorlijk moeilijk mee gehad ook als man zijnde.
Dan moet je alles regelen, de dela heeft de uitvaart verzorgt Theo was onze verzorger een fantastisch man, met mooie en goede ideeën en vooral een luisterd oor.
Een luisterde oor naar wat wij graag als kinderen naar ons moeder toe wilden.

Het afscheidshuis in Oss is ons aanbevolen en een geweldig persoon uit België die de dienst voor ging.
In onze ogen was het een mooie prinses uitvaart.
Al met al kan ik Dela van harte aanbevelen, als ik mocht zou ik vraag7voor dela willen werken.
Je kunt zo veel doen voor de nabestaanden en ik werk in de hospitality dus ik weet wel in grote lijnen wat kan. Het is een dankbaar vak.

Dit was mijn verhaal ik wens u allen veel sterkte met het verlies van uw dierbare, praat erover en krop uw verdriet niet op.
Hallo,

Mijn naam is Hans, al geruime tijd werkzaam bij DELA. Eerst als uitvaartverzorger en nu, vanaf het prille begin sinds 1 januari 2010, als Thanatopracteur oftewel balsemer. Bekijk deze link op de Dela website voor meer informatie, https://www.dela.nl/uitvaart/wat-is-mogelijk/opbaren-en-verzorging/lichte-balseming

Toen mij werd gevraagd om deel te nemen aan dit forum heb ik meteen enthousiast toegestemd, mede doordat er nog te weinig bekend is over het balsemen van overledenen, zodoende hoop ik via dit medium meer bekendheid te kunnen geven aan dit prachtige beroep en vragen over balsemen, verzorgen en alles wat met een overledene te maken heeft te kunnen beantwoorden.

Vriendelijke Groet
Hans Verstraaten
Balsemer bij Coöperatie Dela
Goedendag, mijn naam is Wendy Nobel en woon samen met mijn man Quin en mijn dochter Celeste. Heb helaas ook het nodige meegemaakt in het leven maar blijven lachen en leuke dingen doen is onze motto. Ik hoop hier zeker mee te kunnen praten, tips te kunnen geven, advies te geven en natuurlijk te krijgen en te leren van jullie.
Dit lijkt me echt een prachtige manier van omgaan met de overledenen.
Ik heb weleens een programma gezien over het balsemen en wassen van overleden mensen in Japan.
Het heeft diepe indruk op mij gemaakt en prachtig dat jij dit kan.

Mooi dat er mensen zijn zoals jij.

Vriendelijke groet,
Cecilia.
Ik ben Daniel 53 jaar. Ik las een stukje over bijna dood ervaring in een forum en wil daarop reageren. De rede dat ik zo n 14 jaar geleden ben verandert van werk. Ben getrouwd en heb 3 kinderen. Het leven komt zo als het komt zeg ik wel eens. Ben ik bang voor de dood, eigenlijk meer om anderen te verliezen, dat doet veel pijn, dat wil ik mijn naaste liever niet aandoen en zou dan liefst als laatste willen sterven zodat ik voor de ander kan zorgen en de laatste liefde te kunnen geven.
Reputatie 1
Ja Daniel, we kunnen van alles wel het liefste willen, nietwaar?
Maar we hebben te beseffen, dat we daar niets in te zeggen hebben, nietwaar?

Mooi dat je dus ook zegt: "Het leven komt zo als het komt."

"Wees bereid, want je kent dag noch uur" kunnen we er ook aan toevoegen, immers.

Tot dan.
Geef maar veel belangeloze liefde.
Hallo Jasper, ik ben Frans (bijna) 72 jaar en op 30 juni is mijn allerliefste José overleden aan longvlieskanker. In amper 2 maanden is ze van een vlotte vrouw veranderd in een schim van wat ze vroeger was.Dagelijks zit ik erg in de put, vooral omdat ik de intimiteit van "samen" heel erg mis.
Ach Frans, wat een groot gemis. En een heftig dat het zo snel gegaan is. Ik kan me voorstellen dit erg moeilijk is. Welkom op het forum en voel je vrij om je verhaal te delen of om hulp te vragen.
Hallo allemaal,
Ik ben Kim, getrouwd en heb nu 4 dochters en 2 honden..... Ja, NU vier dochters, omdat wij na het overlijden van mijn zus en later ook haar man de beide kinderen van hen in ons gezin hebben opgenomen. Door de hele geschiedenis hebben wij helaas erg veel geregel en bureaucratie moeten meemaken. Van simpel de uitvaart tot voogdij, huis verkopen erfenis verdelen tussen huidige kinderen en kinderen uit een eerdere relatie en beheren tot simpel zelf zien te verwerken wat allemaal op ons pad is gekomen. Daarbij natuurlijk meegenomen dat iedereen in ons gezin zijn ook verlies heeft en daar een plaatsje voor moet zien te vinden.
Al deze ervaringen hebben er uiteindelijk toe bijgedragen dat ik mijn eigen bedrijfje ben gestart in het begeleiden van mensen die in dezelfde of soortgelijke situaties zitten en dus bijzonder veel geregeld moeten zien te krijgen. Mijn ervaring is dat je in Nederland nog best veel rechten hebt maar je moet ze wel zelf halen en dan is het natuurlijk de uitdaging: Waar heb ik recht op, bij wie moet ik zijn? Voor veel dingen zijn potjes met geld of is een of andere regeling te vinden alleen moet je dan wel goed zoeken want niemand komt het bij je brengen. En tja ondanks al mijn jaren ervaring leer ik nog bijna dagelijks nieuwe dingen of kom ik er achter dat er nog ergens iets niet goed geregeld is.
Maar het belangrijkste: Nu 4 jaar na het overlijden van mijn zwager zijn alle kinderen goed op de rit en krijgen we steeds vaker uit onze omgeving dat de meiden zo hard groeien als mens.... Daar wordt je als ouder blij van en haal je de kracht uit om door te gaan op het moment dat het allemaal ff wat zwaarder is.
Wauw ik ben sprakeloos. Wat een respect voor jullie!
Hoi Kim,

Wat een respect voor jullie. In de moeilijke tijd die je achter je hebt, de kinderen van je zus in huis nemen en alles regelen inclusief een eigen bedrijfje opzetten. Ik heb bewondering voor je.

Groetjes,
Jolanda
Goedemiddag,
door een mailtje en telefoontje van Jasper ben ik hier beland! Ik zal me even voorstellen.
Mijn naam is Karin. Ik ben 44 jaar en moeder van 2 kindjes (zoon van bijna 9 en dochter van 7).
Mijn vader heeft na een aantal maanden van narigheid en depressiviteit in 1994 zelfmoord gepleegd. Daarna volgde mijn zus, ook door zelfmoord. Toen alles weer wat op de rails stond en mijn zoon bijna 1,5 jaar was en ik 7 maanden zwanger was van mijn dochter overleed plotseling mijn moeder ook. Daar ben ik bijna aan onderdoor gegaan maar ik heb gevochten voor mezelf en mijn leven en nu ben ik dan hier op het forum.
Ik hoop dat ik anderen kan helpen, want als (helaas) ervaringsdeskundige kan ik wellicht iemand tips geven of gewoon een luisterend oor.
Groetjes, karin

Reageer