Waarom willen sommige mensen toch dood?


Voor de meeste mensen niet voor te stellen: je bent dit leven zat. Daar kunnen veel verschillende redenen voor zijn. Termen als 'ondraaglijk lijden' en de wetten en processen in Nederland. Prof. dr. Suzanne van de Vathorst geeft college aan de Universiteit van Nederland. Moet dit eenvoudiger worden gemaakt? En hoe ga je er als naaste mee om?

10 Reacties

Ik vind dat als iemand een euthanasieverklaring bij "volle" bewustzijn en vrijwillig heeft opgesteld dat het ook uitgevoerd moet worden. Een ouder iemand, mij opa, ondraaglijk zien lijden omdat de liefde van zijn leven, mijn oma, eerder dan hem is gestorven is niet menswaardig. Uiteindelijk is op aan liefdesverdriet exact een jaar later gestorven. Hij wilde op het laatst niet meer eten en drinken maar de artsen wilden niet helpen. Alles moest een natuurlijk beloop hebben. Ik vind wel dat het simpeler zou kunnen als je regioteams zou kunnen oprichten die mensen alleen helpt bij hun wens voor euthanasie. Een team zou dan wel met toestemming van die persoon inzage moeten kunnen krijgen in het dossier. Om mede een wel overwogen gesprek en beslissing met die persoon te nemen. Ik zou als naaste willen dat de wens van die persoon gerespecteerd wordt.
Mijn zus was geestelijk al dood voor zij het lichamelijk was. Voor haar was de dood bijna noodzaak. Het was niet de vraag óf, maar wanneer. In haar geval vind ik dat zij nodeloos heeft moeten lijden en dat zij absoluut hulp had moeten krijgen. Maar ja, geestelijk ziek he? Dat gaat wel over. Nog een pilletje hier en een gespreksgroep daar, en opgelost. Nee! Haar lijden was uitzichtloos en ondraaglijk. Zij had eerder mogen gaan van mij.
Daarentegen was de zelfdoding van mijn vader totaal anders. Daar ben ik nog steeds boos over (na 22 jaar). Er was geen sprake van uitzichtloos lijden. Alleen maar van weglopen van verantwoordelijkheid.

De wet moet anders. De wet moet voorzien in de behoefte die er speelt. Een hond mag je zo afmaken maar een mens moet nog jaren lijden omdat geen arts zijn handen wil branden of voor het tuchtrecht wil. Dat is toch waardeloos??

Dan je vraag hoe je er als naaste mee om gaat. Nou, het heeft mij pijn gedaan om te zien hoe zij moest worstelen om dood te mogen. Ik zeg het cru. Maar zo was het. Ik heb een gesprek gehad met haar behandelaars. Zij zeiden dat ze aan handen en voeten gebonden waren. Dat snap ik. Zeker in de geestelijke gezondheidszorg. En ik snap ook dat niet iedereen die dood wil, ook direct een pilletje moet krijgen. Ik was na deze zelfdodingen ook suicidaal. Maar nu ben ik toch meestal gelukkig. Ik ben nu blij dat ik nog leef. Dat geeft maar aan hoe zorgvuldig de screening moet plaatsvinden.
Ik ben het eens met Jolanda. Teams vormen met diverse disciplines en weloverwogen besluiten nemen. En artsen die wel het hart op de juiste plaats hebben, niet straffen. Meestal weet de arts wel van de hoed en de rand.
Toevallig heb ik vanuit mijn werk afgelopen week met een mevrouw samen haar euthanasieverklaring op zitten stellen. Met alle bijlages die daar aangehangen kunnen worden. Dus ook dementie en Alzheimer zijn benoemd, deze mevrouw heeft ook een gemachtigde aangewezen om eventuele strijd rondom de uitvoering te voorkomen.
Door mijn persoonlijke ervaring met allerlei ziektes en hun mensonwaardige afloop snapte ik haar beweegredenen wel en kan ik me ook vinden in wat Karin schrijft.
Ik vond dit wel lastig om mee op te pakken en toch goed van haar om dit te doen. Haar wens is heel duidelijk en ik, als relatieve buitenstaander, kon zakelijk met haar meekijken of alle stapjes juridisch klopten en dus ook zorgen dat de lading gedekt werd door wat op papier staat.
Bizar aan de ene kant maar ook zo mooi een waardevol voor haar.
De wet is op zich best duidelijk alleen zijn er te veel dingen ruim te interpreteren. Mijn ervaring is dan ook dat hoe goed je alles op papier ook geregeld hebt, zelfs als dit samen met je arts is, wanneer je in een instelling wordt opgenomen die hierin niet wil meewerken heb je geen poot om op te staan. Dat kan en moet naar mijn idee wel anders/ duidelijker.
Ik denk omdat ze geen lijdensweg willen hebben,of omdat ze oud zijn en dan vaak alleen.
Of omdat ze het niet meer zien zitten dit zijn zomaar een paar gedachten die bij mij opkomen.
Als het gaat om mensen die boven de 80 zijn, ziek, alleen of depressief dan is het een heel ander gesprek dan wanneer het gaat om een tiener die depressief is. Hoe lang laat je dat duren, is het te genezen, gaat het over? Ik weet dat er echt jonge mensen zijn die het leven ook amper kunnen dragen.
Reputatie 1
Mijn oudste dochter heeft een psychiatrische ziekte en sinds haar zeventiende leeft ze van de ene opname naar de andere. ,n Aantal ernstige suïcidepogingen en opnames later is er met mij samen in de kliniek een gesprek geweest over de mogelijkheid van euthanasie. Het team wilde desgewenst daaraan meewerken en vroeg hoe ik hier tegenover stond.
Een zwaar maar goed gesprek.

Nog geen jaar later stierf plotseling mijn jongste dochter. Mijn zo volop levende , zo helemaal niet dood willende meissie....mama van twee kindjes.... Hoe bizar....
wat verschrikkelijk Petra... ik ben er stil van...sterkte
Reputatie 1
Wat fijn dit medeleven van jou Karin.... dankjewel!
Hoe oneerlijk en hard kan het leven zijn....helemaal stil bij het lezen van je verhaal Petra. Mijn moederhart huilt om jou. Ik wil je heel veel sterkte, kracht en nog zoveel meer wensen....X
Reputatie 1
Dankjewel Tukkie!!

Reageer

    Cookies

    DELA maakt gebruik van cookies om het gebruik van de website te analyseren, om het mogelijk te maken content via social media te delen en om de inhoud van de site en advertenties af te stemmen op uw voorkeuren. Deze cookies worden ook geplaatst door derden. Door deze melding weg te klikken of gebruik te blijven maken van deze site stemt u hiermee in. Klik anders op meer informatie.

    IK GA AKKOORD Cookie instellingen