Vóór de dood....


Hoe ga jij om met mensen die ernstig ziek zijn, uitzichtloos, als de dood nabij is? Hoe ben je er voor deze mensen? Wat doe je en misschien ... wat doe je niet?

24 Reacties

Reputatie 3
Beste Vokante.

Toen mijn vrouw,van de oncoloog vernam,dat ze
niet meer te behandelen was,hoorde ik haar zeggen,
johan, jij kan er niets meer aan doen,en ik niet.
Misschien door mijn angst en onmacht,vroeg ik,ben je
niet bang.Waarom zal ik bang zijn,ik vertrouw op het
team van de hospice,en dat niet alleen,mijn moeder wacht op mij,
waar ik nu intens naar verlang.
Met vrede,berusting en overgave,hebben wij van elkaar,afscheid genomen,
en is zij op de vleugels van haar verlangen,gegaan naar haar moeder
en schepper.
Onze liefde voor elkaar,heeft de dood overwonnen,die ons heeft doen scheiden.
joha.
Beste Vokante,
Dat is wellicht een van de moeilijkste zaken die je tegenkomt als het steeds slechter gaat met een dierbare en het onvermijdelijke dichter en dichter bijkomt. Tja als je al geruime met dit gegeven wordt geconfronteerd wen je langzaam aan het feit dat er een tijd komt dat niets meer vanzelfsprekend is. Simpele automatische zinnen als "zie je morgen", "hoe is die", "slaap lekker" en wellicht nog meer waar ik nu niet op kan komen worden steeds moeilijker om uit te spreken. Ik heb daar uit ervaring gesproken met mijn beste vriend, die nu helaas is overleden, dat het voor mij steeds moeilijker wordt om de standaard zinnen uit te spreken. Het heeft zowel hem als mij enorm geholpen dat we dit onderwerp bespreekbaar konden maken. We hebben met elkaar afgesproken dat geen enkel onderwerp hoe moeilijk dan ook uit de weg zouden gaan.

Ik heb ervaren dat je voor iemand kan zijn door gewoon er te zijn, te luisteren, fysiek zichtbaar aanwezig zijn en laat zien dat je ook verdriet hebt.

Ik weet niet of dit verhaal je helpt, ik kan alleen mijn ervaring met je delen dat het zowel hem als mij geholpen heeft.

Sterkte met de situatie waar je wellicht nu inzit.
Cees van Harte
tja, hoe ga je daar mee om? Volgens mij verschilt dat van mens tot mens en situatie tot situatie.
Helaas kan ik ook hier uit de nodige ervaring putten. Op dit moment is een goede vriend van ons terminaal ziek. Wij kunnen niet veel meer doen dan af en toe (als het voor hem uitkomt en hij er zin in heeft) ff naar hem toe gaan en op de momenten dat zijn vriendin hier behoefte aan heeft haar een luisterend oor bieden. De artsen zorgen immers wel voor de zieke maar kunnen niet altijd rekening houden met de directe familie die het natuurlijk ook zwaar hebben.
Ik ben een doener en probeer zoveel mogelijk "er te zijn". Dit kan zijn door simpel af een toe een kop koffie samen te drinken en lekker te kletsen over van alles.Tot helemaal het andere uiterste waarbij het hele geregel mee wordt opgepakt.
Zoals ik al schreef ligt dit helemaal aan de persoon die ziek is en wat hij/ zij wil dat je doet. Want dat vind ik het belangrijkste: de persoon die ziek is houdt zo veel als kan de regie tot het laatste moment.
Hoi allemaal,

Het valt mij op dat jullie, zonder uitzondering, allemaal zo mooie reageren op een topic.
Dat doet me goed en laat me ook onderwerpen van allerlei kanten bekijken. Complimenten aan iedereen.

Ook ik heb veel ervaring met terminale vrienden/kennissen/gasten(uit het Hospice).
Ik ben het met Kim eens, die stelt dat dat dus heel erg afhangt van de persoon.
Ik probeer me daaraan aan te passen.

Soms stil zijn en luisteren, soms vragen te delen en er samen uit te komen. Zeg me wat je zou willen en we gaan zien of we dat kunnen realiseren.....
Gelukkig dan heb ik het goed verwoord want dat is inderdaad wat ik bedoelde. Ben meestal wat lang van tekst en dan wordt het niet altijd duidelijker.....
Hee Kim, ik vind je interesse en je mail prima. Ieder heeft zijn eigen wijze van mailen.
Niks mis met die van jou 🙂
Hoi Kim, Cora en Johan,
Het is al knap dat jullie woorden vinden om je gevoelens kenbaar te maken en vergeet niet elk geschreven woord onder dit topic geeft troost omdat je wederom beseft dat je niet de enige bent die hiermee worstelt.
Dank aan allen.
Beste Casey, fijn te lezen dat onze input waarde heeft. Al zou het maar voor een iemand zijn dan is de tijd al goed besteed.
Dank je Casey,

Fijn jouw berichtje te lezen. Doet goed!
Hartelijk dank voor jullie reacties. Naast dat ik deze situaties regelmatig meemaak en nu ook, ben ik godsdienst docent en bespreek ik dit soort zaken met bovenbouw leerlingen. Jullie prachtige, eerlijke en open reacties zijn zeer waardevol. Heel hartelijk dank.
Toen wij vorig jaar te horen kregen dan de moeder van mijn kinderen, mijn vriendin voor de tweede keer die vreselijke ziekte had, kon ik niet weten dat ze nog maar zo kort te leven had. Van de constatering op de SEH in het ziekenhuis tot het uiteindelijke overlijden zat maar 10 dagen.
Op donderdag kregen we de "keuze", niks doen, of een start maken met nog een keer chemo's. Als we het niet zouden hoefde het niet meer, maar ook de chemo was de vraag of deze nog iets kon doen. Deze heeft ze op donderdag gehad en in de nacht van zaterdag op zondag is ze toen overleden. Op vrijdag zijn haar ouders en zus de enigen die nog een fatsoenlijk gesprek met haar gehad hebben... De zaterdag was ze eigenlijk al niet meer aanspreekbaar. Wat je dan doet? Je probeert er voor die persoon te zijn. Samen met de kinderen nog een ijsje eten op het ziekenhuisbed. Dit zijn ook dingen die zij niet meer vergeten... Je probeert op dat moment te "genieten" van de momenten die je nog samen hebt.
Reputatie 3
Beste tttimmer.

Wat moet het iedereen,goed doen,als ze
in alle openheid,hun gevoelens kunnen uiten,
na het afscheid moeten nemen,van een geliefde,
en dat mogen delen,met velen.En in het Forum,
proberen wij met ons reageren,er voor elkaar te zijn.
Dat het'"Licht""van Kerstmis,jou en de kinderen mag
begeleiden,om het nieuwe jaar,vol vertrouwen
tegemoet te zien.
johan.
Beste Vokante,

Een lastige vraag met veel mogelijke antwoorden. Ik heb het meegemaakt met mijn zus. Zij was in feite ook ongeneeslijk en terminaal ziek, hoewel dat door velen zo niet wordt gezien (ook niet door medici) als je geestelijk ziek bent.
Ik denk dat het voor iedereen anders is. De ene zieke wil wel dat je aan het bed zit, de andere niet. De ene bijna-nabestaande kan wel aan het bed zitten, de andere niet. Mijn ervaringen zijn wel dat zieken over het algemeen het heel fijn vinden als je er gewoon voor ze bent. Luisteren naar wat er in ze omgaat. De hand vasthouden. Soms gewoon erbij zitten als de woede en de onmacht geventileerd worden. En zoals bij mijn zus, dingen regelen voor als 'het tijd is'.

Zo maak ik het nu ook mee met een collega, die zeg maar 'opgegeven' is en haar tijd uitzit als het ware. Zij wil dus niemand zien. Dat moet je ook respecteren, hoe moeilijk dat ook is. Een watsappberichtje of een facebookberichtje betekenen ook veel voor haar. En voor vele anderen denk ik.

Een eensluidend antwoord is er mijns inziens niet.
Misschien is het goed om de persoon in kwestie te vragen wat hij of zij wil. Dat is respect tonen voor de medemens. Maar wees dan wel voorbereid op een antwoord dat jou in een positie brengt waar je mogelijk niet in kan meegaan. Of mee wil gaan.
Groet, karin
Mooi Karin,
Zo sta ik er ook in.
Laat wat nodig is vooral bij de ander en speel daar op in.
Top
Reputatie 2
Een vriendin die te horen had gekregen dat er geen genezing meer mogelijk was vond het moeilijk om iets te vragen. Ze was al decennia alleen en had steeds minder vrienden en familieleden om zich heen. Ze trok zich snel in zichzelf terug en deed ook weinig moeite om contacten te behouden. Omdat ze dakloos werd hebben wij haar opgevangen. We hebben de beschikking over een apartement naast ons woonhuis. Af en toe tikte ik op het raam als ze in de woonkamer zat en vroeg of ze ergens behoefte aan had. Meestal vond ze een gesprekje wel erg fijn. Tijdens het gesprek kwam ze steevast tot de conclusie dat ze misschien ook nog wel wat boodschappen wilde hebben. Ze bleef het lastig vinden tot op de laatste dag aan toe. Zoals ze leefde zo is ze ook weggegleden. Een mens zoals wij die ik zoveel meer geluk had gewenst op haar pad.
Netty, mooi om te lezen dat jij niet hebt losgelaten ondanks de weerstand van de persoon die de hulp nodig had. Maar wat een zware kluif moet je daar aan hebben gehad. Ook dat is "luisteren naar wat iemand nodig heeft". Mensen hebben vaak zelf niet in de gaten dat ze langzaamaan alleen zijn komen te staan door wat op hun pad komt. Dit overkomt hen en is niet echt een keuze. Op die momenten iemand hebben die dan de keuzes voor je maakt en voor je zorgt is de meest waardevolle vorm van vriendschap die er bestaat in mijn ogen.

Respect voor jou!
Wij kregen in 16 Mei 2013 te horen dat mijn vader slokdarmkanker had,hij kreeg nog ongeveer een half jaar toen. Tja,wat doe je dan? Zowieso mee gaan als gezin (mijn moeder,broer en ik) naar alle belangrijke gesprekken,en uitslagen. En verder heb ikzelf geprobeerd alles wat in mijn macht lag voor hem te doen. Dus als pa trek had in appelsap,kocht ik appelsap. 1 avond had hij zo'n dorst (dit kwam ook door de ziekte) maar hij wist niet waarin..Toen kwam er opeens terwijl wij met elkaar aan het bellen waren een reclame van aquarius voorbij,dat leek hem wel wat om eens een keer te kopen. Ik ben toen meteen met mijn man en kinderen ('s avonds om 21:00) in de auto gestapt en naar de benzinepomp gereden. Daar heb ik alle smaken aquarius gekocht die er lagen en die zijn we meteen langs gaan brengen. Je had zijn gezicht moeten zien,en de dagen erna bleef hij mij bedanken. Zo blij met zoiets kleins,en ik was blij dat ik het kon doen voor hem! Verder zijn we vanaf het begin open en eerlijk over onze gevoelens en angsten geweest naar elkaar toe. Overal konden we over praten en alles was bespreekbaar. Wij hebben dit écht met z'n vieren gedaan als gezin. Zo hebben we met elkaar al vrij vlot alles besproken rondom de begrafenis. Wat wilde pa,wat wilde wij?! Zo stond alles op papier voor als het moment daar was. Helaas kwam dat moment veel sneller als verwacht.. Na een intense week waarin mijn broer,mijn moeder en ik constant bij mijn vader waren is hij op 19 Juli 2013 overleden. 2 maanden na de vernietigende uitslag.. Alle dingen die ik nog voor hem heb kunnen doen,met hem heb kunnen bespreken hebben mij toch geholpen in de periode na zijn dood. Ik hoef nooit ergens spijt van te hebben,want ik heb geprobeerd alles voor hem te doen..wat ik kon.
Met aarzeling reageer ik verder op dit topic.

Waarom? Omdat ik weet dat niet iedereen in staat is om te bepalen wat hij/ zij nodig heeft en je vandaar uit moet waken voor betutteling. Het beslissen voor.....terwijl ook dat af en toe nodig zal blijken.
Uiteraard moet er worden voldaan aan de basis: bad/brood/bed, maar in het laatste stadium kan een ander alleen maar worden gevraagd wat er nodig is.
Het is aan de ander om aan te geven wat de behoeftes zijn.

In een afweging tussen zorg en betutteling, blijft dit balanceren op een slap koord.....

Als je die afweging maakt met je hart, kun je niet echt mis....
Sorry ik kan geen reactie geven op deze topic ik vind het een te zwaar om hierover te praten.
onmacht, liefde, onmacht, liefde, ik zou willen dat ik hem nog kon verzorgen.. januari 2016 diagnose longkanker...en vandaag, de dag dat onze held johan cruijff is overleden, ik hoor mijn man nog hartverscheurend huilen, zijn eindstation.....weet .... we hebben er alles aan gedaan, maar helaas.... 4 september 2016
Reputatie 3
Beste zonnebloem.

Ook ik heb ervaren,wat het met je doet,als je machtenloos
moet toezien,zittend aan het bed,van je geliefde.
Een antwoord,over het waarom,dat mijn vrouw,van mij is
heengegaan,heb ik nooit gekregen.De herinneringen,
brachten door mijn tranen heen,de mooie momenten in
ons samenleven,en konden het gemis,en mijn gevoel van
eenzaamheid wat verzachten.
Zonnebloem,de zon zal ook voor jou blijven schijnen op de
""paden"'jn je leven,blijf altijd ''kijken" naar de zon,dan zal
de"" schaduw"",altijd achter je zijn.
Veel liefs,en een goede nachtrust.
johan.
hoi johan, bedankt
Dag Allemaal,

Jammer dat de reacties na een tijdje zijn opgehouden. Het geeft steun en een beter inzicht hoe om te gaan met dit zo kwetsbaar onderwerp. Ik zou graag reacties willen krijgen op een probleem vanuit een heel andere invalshoek. Ik ben namelijk alweer 6 jaar gescheiden en hoor zo nu en dan nog wat grote gebeurtenissen zowel in vreugde en verdriet via mijn (volwassen) kinderen die plaatsvinden in mijn ex-schoonfamilie waar ik ook een kleine 25 jaar lief en leed mee gedeeld heb. Helaas heeft mijn ex-man er alles aan gedaan om alle banden te breken tussen mij en mijn ex-schoonfamilie. Ze wonen ook wat verder weg en mijn ex-man heeft een nieuwe vriendin waar hij liever met zijn familie mee optrok dus dat heb ik geaccepteerd. Nu hoor ik wel dat een dierbare schoonzus ernstig ziek is en niet meer beter zal worden. Ik heb haar in het begin van de diagnose dat het niet meer te behandelen was wel een kaartje gestuurd maar nu het einde nadert zou ik nog graag iets willen doen, weet zelf niet zo goed wat en of het gepast is. Ze is de peettante van mijn jongste zoon en heeft ondanks de scheiding toch altijd belangstelling getoond in hem m.n. zijn verjaardag e.d.Ik heb altijd een goede band met haar gehad in al die jaren van ons huwelijk en wil haar ook graag bedanken voor wat ze betekent als peettante voor mijn jongste zoon wat eerdaags ook voorbij zal zijn omdat er verder niemand in de familie contact heeft gehouden met ons.
Reputatie 3
Beste Joline.

Wie of wat zijn wij in ons leven hier op aarde.
Niet meer als een zandkorrel,in het Universum.
Maar wel geschapen,om hierin te leven,en dat leven
met lief en leed,te delen met anderen.Ook mijn familie
is het niet gegeven,na het overlijden van mijn vrouw,
mij een luisterend oor en een liefdenvolle schouder te geven.
De banden,met wie ik heb liefgehad zullen nooit verbreken,
ook nu ze tastbaar, niet meer aanwezig is.
Doe wat je hart je ingeeft,dan blijft dat in je herinnering
zoals ze is geweest,als Peettante van je Zoon.
Heel veel sterkte.
johan.

Reageer

    Cookies

    DELA maakt gebruik van cookies om het gebruik van de website te analyseren, om het mogelijk te maken content via social media te delen en om de inhoud van de site en advertenties af te stemmen op uw voorkeuren. Deze cookies worden ook geplaatst door derden. Door deze melding weg te klikken of gebruik te blijven maken van deze site stemt u hiermee in. Klik anders op meer informatie.

    IK GA AKKOORD Cookie instellingen