vergeet niet te leven NU

  • 12 februari 2016
  • 9 reacties
  • 2826 Bekeken

We praten vooral over alles wat met de dood te maken heeft en als je daar dichtbij staat is dat heel begrijpelijk en zoals ik al eerder schreef, het leven is vaak lijden, maar we mogen niet al die goede dingen van het leven vergeten.
Ik heb veel donkere jaren gekend, meer dan mooie en toch nu ik ouder ben koester ik al mijn goede herinneringen, ondanks dat ik geen contact meer heb met mijn zoon en mijn kleinkinderen al vijf jaar niet meer zie. Ik heb daar heel veel verdriet van gehad, maar uiteindelijk toch voor mijn eigen leven gekozen. Heb diepe depressies gehad en ben er zelf weer uitgeklommen en slik al 5 jaar geen medicijnen meer.
Ik wil niet zeggen dat mijn manier van ermee omgaan de juiste is en begrijp dat het niet iedereen dit kan overwinnen. Wens het wel iedereen toe om uit die diepe put te komen en besef ook dat dit niet voor iedereen weggelegd is. Ik heb een behoorlijke dosis geluk gehad en ben daar enorm dankbaar voor, misschien heeft het ook te maken met mijn vechtersmentaliteit, maar als je weet dat je gaat sterven is dat soms net iets teveel gevraagd. Begrijp me alsjeblieft goed, ik wil niemand een les lezen/leren , want het leven en de dood is voor iedereen anders.
Ik wens jullie een mooi en vredig weekend zonder al te veel verdriet en pijn.
Lieve groet,Cecilia.

9 Reacties

Heftig verhaal, Cecilia!
Zelf (voornamelijk) fysieke ongemakken in mijn leven. Ik heb de dood al eens bijna in de ogen gekeken. Bij het toenmalige GAK (nu UWV) zei een verzekeringsarts eens tegen mij, toen ik zeurde over het feit dat ik weer aan het werk wilde "wees blij dat je leeft".
Sinsdien is mijn lijfspreuk:

Carpe diem!

Reputatie 2
Heel herkenbaar, Cecilia! Maar ik heb geleerd optimist en realist te zijn, na twee keer bij aan de andere kant te zijn geraakt. Het is zoals het is. Wie veel in de natuur verkeert weet dat er vrijwel elke dag de zon schijnt, soms lang soms even. Ik denk dus niet teveel na over wat geweest is, maar hou me bezig met het hier en nu. Dus inderdaad, Mart: carpe diem. En: vergeet niet van jezelf te houden!
Dat doe ik ook,ik heb mijn verleden uitgewist, maar vergeet niet alle goede dingen die er gebeurd zijn.Mooi weekend!
Reputatie 2
Jij ook, Cecilia.
Bedankt voor jouw medeleven en begrip.Ja, ik ben blij dat jij een goede arts bij het UWV getroffen hebt en wees blij met alles wat je nu nog hebt en geniet er van.Sorry dat ik nu pas reageer en ga jou niet alles uitleggen, maar ik zal afscheid moeten nemen van een van mijn dierbaarste personen in mijn leven. Mijn enige echte Liefde.
Lieve groet, Cecilia.
Ik heb al 10 jaar geen contact meer met mijn beide kinderen. Ze zijn inmiddels ook moeder geworden, maar ik heb mijn kleinzonen nog nooit in levende lijve gezien. Weet het per ongeluk, via Facebook. Van de oudste die nu 2 jaar is, heb ik alleen een babyfoto en van de jongste een foto van toen hij 9 mnd. was, terwijl hij in augustus dus 1 jaar is geworden. Van beide dochters dacht ik dat ze geen kinderen wilden/ konden krijgen.......Wij houden alle drie heel veel van kinderen en maakten vroeger plannetjes, dat ik op de kinderen zou passen, zodat de oudste haar beroep kon uitoefenen en de jongste haar paarden zou kunnen rijden........Dat is één trauma. Heb er zo nog veel meer.........19 jarig huwelijk met een Narcist, wat me door GGZ pas werd verteld nadat hij zelf koos om weg te gaan. Auto-ongeluk, diverse operaties, geweldsmisdrijf op straat, verlies van nieuwe baan, met daarmee mijn financiële zekerheid, dood van mijn paard, door mijn jongste dochter onnodig laten doen, terwijl ik geen afscheid mocht nemen, persoonlijk faillissement, PTSS, veel lichamelijke klachten. Opleiding waar ik heel blij mee was, een ware droom dat ik dat mocht gaan doen van het GAK, moest ik na het eerste semester stoppen daardoor.......Viel in een heel diep gat.......7 jaar echt helemaal alleen gezeten, geen sociale contacten door angst en geen vertrouwen meer hebben in de mens. Nog een opleiding gaan doen en wéér ging het mis omdat ik proefpersonen nodig had om voetreflexmassages te oefenen, ik durfde niet....... was zoooo bang. Ben toen mijn huidige man tegen gekomen en naar het Hoge Noorden verhuisd, dacht echt een nieuw leven te kunnen beginnen en alle ellende achter me te laten. Mijn schoonouders dachten daar schijnbaar anders over......liegen, ruzies enz. en waarom???? Toen we van plan waren een huis te kopen net over de grens, omdat het daar veel goedkoper was, en er dan ook meer grond bij zou zitten, waar ik mijn droom, een kinderboerderijtje, zou kunnen verwezenlijken..........gingen we praten, om alles weer oké te krijgen, zodat ze gewoon op visite konden komen en wij weer bij hun, ook met stiefdochtertje erbij. Ze waren zelfs getuigen op ons huwelijk, zo ook mijn man's broer. Maar een paar weken later bedreigden ze ons met de dood........wij zouden hun kleindochter af willen pakken......(??) werden opgestookt door de (inmiddels) ex van mijn man's broer. Mijn man, die toch al op zijn tenen liep vanwege de trauma's die hij opgelopen heeft in zijn jeugd, door zijn oma, ouders, klasgenoten enz. klapte helemaal dicht. Kan zich dus helemaal niet meer emotioneel geven, geen troost, geen knuffels, geen seks.....of ik moet er uitdrukkelijk om vragen en dan nog vaak heeft ie een smoes...pijntje hier, moe daar........Hij is nu onder behandeling bij een Hypnotherapeut en dat is de laatste hoop.........we hebben al zoveel geprobeerd.....Ik voel me in de steek gelaten, ben aan verzuipen en word telkens kopje onder geduwd als ik maar iets of wat de gedachten heb dat ik iets gevonden heb wat mij kan helpen, gaat het toch weer mis. Zo ook nu weer................dacht een coach gevonden te hebben, maar die vraagt logischerwijs geld, maar meer als ik had gedacht en dat kan ik niet betalen.......weet het effe niet meer..........
Dit is een enorm zwaar verhaal, het zwaarste dat ik ooit op deze site heb gelezen en ik heb het gevoel om jou te beschermen, maar ik kan jou alleen vertellen dat ik het enorm gedurfd van jou vind dat je dit wilt delen met totaal onbekenden.

Internet is niet mijn favoriete manier van communiceren en ik heb daar ook slechte ervaringen mee.

Geef je geld niet meer uit aan een zogenaamde coach en probeer op jezelf te vertrouwen en luister naar jouw innerlijke stem.
Ik ben al jaren niet meer zweverig en probeer mijn beide voeten op de grond te houden.

Vergeet mensen die er niet toe doen en zeker familie die het alleen maar slecht met jou voor hebben.

Ook de man, waarover ik schreef, die ik zou gaan verliezen wilde niets meer van me weten.

Ik kan er nu vrede mee hebben en weet niet of hij overleden is of niet, maar hij heeft inmiddels geen invloed meer op mijn leven.

Ik hou van mijn kinderen en ook sta ik niet meer toe dat zij mijn leven op een negatieve manier beïnvloeden.

Ik wens hen een prachtig leven en aangezien ik al over de helft van het mijne ben heb ik besloten om iedere dag opnieuw te plukken voor mezelf.

Vertrouw op jezelf en kies voor jezelf, ook al is dat zwaar.

Heel veel kracht en wijsheid, maar vooral

HEEL VEEL LIEFS.

Cecilia.
Bedankt Cecilia, ik vind het ook best zo, maar heb ook geen vrienden of kennissen en alle pogingen die ik onderneem, gaan mis.......
Zéker als ze horen wat ik heb meegemaakt en nog..........
Op een forum is juist lekker anoniem......
De enige op wie je kunt vertrouwen ben je zelf! De enige die jou uit de put kan helpen ben je zelf! Vertrouw op je eigen kracht. Een ander kan het niet voor je doen. Je moet het zelf doen. Jij moet jezelf gelukkig maken.

Reageer