Stelling: 'Doordat ik een verlies nog niet verwerkt heb vergeet ik zelf te leven.'

  • 5 januari 2017
  • 20 reacties
  • 871 Bekeken

Herkennen jullie dit? Wat deed je, toen je je dit realiseerde?

20 Reacties

Zeker herkenbaar, alhoewel het bij mij niet zo was dat ik 'vergat' te leven. Er speelden heel veel zaken die het stukje bij beetje verwerken van een enorm verdriet onmogelijk maakten.
Dat stuk onmacht en boosheid moest ik eerst kwijtraken. Nu dat is gebeurd heb ik wel het gevoel dat ik dingen een plekje kan geven en dat lukte daarvoor niet. Alleen maar door het vastlopen op emoties en frustratie dus. Het is een proces waar je doorheen moet en de tijd zal leren hoe lang daarvoor nodig is.
Ten tijde van het dementieproces van mijn echtgenoot, vonden wij als eerste mijn toen 90-jarige moedertje dood in haar bed (na 2 dagen, dus ook niet zo prettig om mee te maken). Dat overlijden nu 2 jaar en 2,5 maand geleden, heb ik nog nooit een plekje kunnen geven, ik moest praktisch alles in mijn eentje afwikkelen en dat was niet misselijk, maar mijn aandacht en hulp was nu ook steeds meer nodig voor mijn lief, welke dus op 19-08-2016, door onachtzaamheid in het verpleeghuis, waar hij sinds 16-02-2016 acuut werd opgenomen, na een afschuwelijk sterfbed overleed. Dat is nu dus 4,5 maand geleden en dit frustreert mij nog zo erg, dat het mijn hele leven beheerst. Twee mensen van wie ik intens hield zijn weg. Ik kan het geen plekje geven, nog te vroeg, nog te beladen en vraag me af wanneer ik weer tot een eigen leven kom. Dag en nacht ben ik er mee bezig.
Mijn vader is vorige maand overleden. Hij had dementie, was depressief en wilde niet meer. Hij is in een jaar tijd opgenomen in het ziekenhuis vervolgens in een tehuis en toen ging het hard achteruit. Er is daar goed voor hem gezorgd en iedereen zegt dat ik alles heb gedaan. Toch vraag ik me soms af of het genoeg was. Dus nee, echt leven doe ik nog niet
Heel herkenbaar, maar het betreft mijn echtgenoot die ik al vanaf mijn 13e kende. Ben nu 72, dus dat vlak ik niet zomaar even uit. Ook ik ging tot het gaatje voor hem en zijn verzorging. Zelfs de verzorging in het verpleeghuis nam ik vanaf de lunch tot naar bed gaan nog op mij, tot het moment dat hij bedlegerig werd (na de operatie voor de breuk van de heup). Toen werd het te technisch voor mij. Ook ik denk dat ik in al die jaren nog veel meer had kunnen doen, al cijferde ik mezelf steeds meer weg.
Ik hoop weer een keer te kunnen leven, als ik dit verlies overleef.
Dat is mijn status nog een beetje.
Het leven draait door, maar mijn wereld staat nog altijd stil.
Jeetje Hanneke, wat lijkt me dat verschrikkelijk. Wat een hoop verlies en ook nog eens op een manier die je niemand toewenst.
Kan me goed voorstellen dat onmacht en frustratie hoog zit.
Maar op een dag.........
Echt waar, voor ieder komt die dag
Ik heb het geluk dat ik een vrij drukke agenda heb en dus veel te doen heb. Maar dat neemt niet weg dat je op bepaalde rustige momenten nog wel terugdenkt. En ik denk dat je voor jezelf dan altijd te streng bent en vindt dat je niet genoeg hebt gedaan. Je kunt denk ik altijd wel meer doen, maar op dat moment heb je dat naar eer en geweten gedaan. En bedank ook dat als je meer had gedaan je dan jezelf en misschien anderen tekort had gedaan. Want hoeveel je ook voor een ander doet of wilt doen, je moet altijd jezelf in het oog houden, want als jij er onder doorgaat heeft ook geen zin.
Beste Ben, voor dat laatste werd ik ook meerdere malen gewaarschuwd, maar als je ziet hoe je lief zijn vertrouwen schenkt en blij is dat je er nog voor hem bent, dan ga je toch echt tot het gaatje en denk je niet na. Daarom zit het mij zo hoog dat ik de laatste drie weken van zijn leven niets meer voor hem kon betekenen qua verzorging. Op 28-7 kwam ik even niet direct na de lunch, maar nam ik even een paar uurtjes voor mezelf (ik had een excursie van rijkswaterstaat v.w.b. het SAA project) en juist die middag werd manlief zonder bewaking in de huiskamer gezet, hij kwam toch overeind en deed een paar stappen. Viel en brak zijn heup, opereren en binnen 20 uur werd hij het ziekenhuis uit gebonsjoerd, terug naar het verpleeghuis, waar geen verpleging, geen revalidatie, geen toezicht was. Dus slechte verzorging en na drie weken was hij dood. Dat is wat mij zo onrustig en verdrietig maakt. Was ik er maar wel geweest, al ben ik natuurlijk ook wel nuchter om te bedenken hoeveel leed hem nu bespaard is gebleven, want lewy bodys dementie/parkinson is wat mij betreft de ziekte van de duivel. Hij leed hier al enige jaren aan en hoe lang zou hij nog hebben moeten lijden. Die aftakeling gun je echt niemand.
Ronja, lees even mijn epistel aan Ben als mijn reactie. Dan zie je wat mij zo opstandig maakt en geen vrede kan vinden.
Beste Hannie, ik snap je frustratie en opstandigheid, maar je kunt er niet 24 uur zijn. Stel je was niet op de excursie gegaan, maar had net even naar de toilet gemoeten toen je man probeerde op te staan terwijl je op toilet was, verwijt je het jezelf dan ook dat je naar de toilet moest. Nu is het nog allemaal vers, maar ik denk dat je op den duur wel wat zult relativeren. Maar ik snap ook je frustratie met betrekking tot het verpleeghuis, maar dat is een hele andere discussie en dat heeft alles te maken met hoe de overheid over de gezondheidszorg denk en dat te moeten organiseren.
Ik weet dat je gelijk hebt, maar gevoel laat zich niet sturen. Ik durf het hardop te zeggen: de overheid en de ziektekosten verzekeringsmaatschappijen falen in alles wat betreft de zorg. Zouden zij alle patiënten recht in de ogen durven en kunnen kijken? Kon ik maar met ze in discussie gaan, als ervaringsdeskundige droog ik ze de oren en één ding, ik kom uit de zorg en dat was maar goed ook, anders was het veel eerder mis gegaan.
Ik vergeet niet te leven, maar mijn leven is totaal veranderd na de zelfdoding van mijn zus.

Het zal nooit meer hetzelfde worden en ik voel me nu niet meer schuldig, maar het geeft een gevoel van een lege plek die niet meer opgevuld kan worden.

Ik hoop dat zij inmiddels rust heeft gevonden.
wel herkenbaar maar het gaat wel weer over eerst als je je eigen betrapt op dat je meer zing met een liedje schrik je en denk je jeetje hoe ken ik nou lopen zingen als je oma er niet meer is later ze is nu 25 jaar overleden mis haar elke dag meer en meer zeker nu ik ook oma ben, maar later denk je oma zou nooit gewild hebben dat je zo blijf treuren geniet en maak er nog wat van leven ken zo kort zijn
Het is vast goed bedoeld Sandra, maar ik kon vroeger heel mooi zingen , maar na de zelfdoding van mijn zus, zing ik nooit meer!

Oma's heb ik nooit gehad, want die waren al dood voor ik geboren werd.

Ik treur niet en nogmaals mijn leven is veranderd na de dood van mijn zus, maar mag ik leven zoals ik dat wil.

Mooi dat jij geniet en blijf dat vooral doen!!
Cecilia ik begrijp dat uw leven na uw zus totaal verandert is en nooit meer zo word als het was toch hoop ik dat u elke dag nog wel een beetje van de kleine dingen in het leven ken genieten dat wens ik u uit het dieps van mijn hart
Ik ben heel blij met jouw bericht en het voelt ook heel oprecht.

Heel veel dank daarvoor en gelukkig kan ik jou gerust stellen, want ik grijp alle goede momenten aan om te genieten, maar dan wel op mijn manier.

Liefs,
Cecilia.
Ik ben naar het overlijden van mijn man weer heel actief in het leven gaan staan. Ik stel mij steeds de vraag: ben ik aan het leven of overleven. Een verlies moet je wel kunnen verwerken anders komt het als een boemerang weer terug vooral als je moe bent geworden Het PTSS .
Gelukkig kan ik bij zijn rustplaats, op een natuurplaats, de nodige rust hervinden. Ik geloof dat het belangrijk is om ergens een plekje waar je ongestoord kan rouwen
Ik heb nu in huis een plekje gecreeerd waar de asurn van mijn lief staat. Dus een plekje waar ik mezelf kan zijn, heel dicht bij hem en mijn verdriet kan laten gaan. Ook heb ik zijn trouwring laten verwerken tot een hanger, met in het midden een hartje, waarin enig as van hem zit. Zo heb ik hem waar ik ook ga of sta altijd bij mij. Wij waren op 4 maanden na 50 jaar getrouwd. Ik worstel nog dag en nacht met mijn gevoel..
Hallo Hannie
Wat fijn dat u nu een mooi plekje heb gemaakt voor uw man,.... jeetje bijna 50 jaar getrouwd, dan waren jullie met elkaar verstrengeld .En snap dat u elke dag worstel met uw gevoel want nu is deze verbondenheid ontbonden en zie daar maar eens weer iets van te maken.
U bent op de goede weg uw trouwring hangt bij uw hart ...in een mooie hanger en nu is het stapje voor stapje het verdere avontuur van leven alleen te volgen ,,,en al worstelend komt u uit de verstrengeling waar jullie zo veilig saampies in zaten zodat u voort ken op uw levens pad ....

liefs sandra
Dank u wel lieve Sandra, u begrijpt het.

Reageer