Na 2 jaar opnieuw in de put


Goedenavond allen,

Ik hoop hier mijn verhaal te kunnen doen en ik hoop dat iemand hier misschien advies heeft voor mij.

Mijn moeder is 2 jaar geleden helaas overwachts overleden, ik was toen 20. Ik heb 112 gebeld toen mijn vader haar vond en zij vertelde mij dat als ik mijn moeder had willen redden dat ik moest gaan reanimeren. Dit durfde ik niet, en heb ik ook niet gedaan. Binnen een minuut is was er iemand aanwezig die het wél (aan)kon. Deze minuut heeft achteraf niets uitgemaakt.
Mijn moeder heeft 3 dagen op de IC gelegen, er zijn verschillende hersenfuncties gedaan en op de 3e dag hebben wij na overleg met de artsen de stekkers losgekoppeld.

Ik ben 2 en een halve week thuis geweest toen mijn werkgever mij vertelde dat het goed zou zijn als ik weer aan het werk zou gaan. Omdat ik daar alleen de avonden werkte, ben ik hiermee akkoord gegaan. Ik durfde niet in mijn slaapkamer te slapen, omdat het ambulancepersoneel alles aan kant hebben gemaakt om mijn moeder naar beneden te krijgen. Ik sliep op de bank.
Een maand later begon ik een opleiding. In deze periode heb ik hulp gezocht bij een psycholoog.
Ik heb 7 maanden op de bank geslapen, zonder een eigen plekje te hebben. Ik had het te druk met school+werk en verder had iedereen thuis ook zijn eigen ding.

Op een gegeven moment lukte school mij niet meer. De lessen intereseerde mij niet, ik kon niets onthouden en mijn concentratie waa ver te zoeken.
Na goed overleg met school ben ik gestopt met school en ben ik fulltime gaan werken.
Ik ben stap voor stap naar een hoger contract gegaan en inmiddels werk ik 32 uur.
Een aantal maanden na het overlijden van mijn moeder leerde ik mijn vriend kennen. Mijn zus was het er niet mee eens. Na lange tijd moeilijk te hebben gedaan heeft zij mijn vriend geaccepteerd. Omdat mijn vriend oorspronkelijk uit Groningen komt, maar voor werk tijdelijk 3 uur vanaf groningen aan het werk kon leek het ons alle een goede oplossing als hij bij ons kwam wonen.

Ik ben nu 2 jaar aan het "doorrammen" zonder pauzes voor mijzelf te nemen. Afgelopen week ben ik ingestort. Ik bleef maar doorgaan, verantwoordelijkheden op mij nemen, diploma's halen voor werk, weer naar school voor werk etc. etc. dat ik er nu doorheen zit.
Aan alles merk ik dat mij accu op is. Er hoeft maar iemand 'boe' of 'bah' te roepen en ik barst in janken uit, ik word gapend wakker, de hele dag moe, buikpijnen, hoofdpijnen, misselijk... en dit elke dag....

Ik ben ervoor bij de dokter geweest en hij heeft mij opnieuw doorverwezen naar een psycholoog.
Intussen sta ik wel ingeroosterd op mijn werk.
Mijn vraag voor advies is: doe ik er goed aan om een pauze voor mijzelf in te lassen en niet aan het werk te gaan?

Ik hoop dat mijn verhaal niet te lang is, dat het begrijpelijk is beschreven en dat iemand advies heeft. Ik zit verschrikkelijk met mijn werk in mijn maag!!!

13 Reacties

Ziek melden, ook geestelijk kun je ziek zijn (zonder je 'gek' te noemen), of geestelijk lijden, wat kan resulteren in onverklaarbare lichamelijke klachten voor de buitenwereld. Luisteren naar jezelf anders gaat t van kwaad naar erger. Een goeie (huis)arts kan hier echt wel wat mee.
Ja ziekmelden is ook mijn eerste reactie. Maar je kan ook met je psycholoog overleggen. Hij/zij kan je situatie beter overzien. Soms is werk ook afleiding. Minder werken tijdelijk zou ook kunnen misschien? Luister naar je lijf en hoofd. Goed dat je hulp zoekt! Heel veel kracht en sterkte.
het is goed dat je al hulp hebt gezocht,. En je schrijft dat je accu "op" is. Als ik zie hoe je bent doorgegaan na het overlijden van je moeder is het niet verwonderlijk dat je accu leeg is. Rouwen kost heel veel energie. En door je drukke leven/slecht slapen/ geen eigen plekje hebben heb je geen ruimte gehad om de energie weer op te bouwen, terwijl je wel door ging. Dus luister nu wel naar je lichaam. Je bent op. Al je energie is verbruikt. Een accu kun je vernieuwen. Jij moet het doen met wie je bent. Dus geef jezelf de rust en meld je ziek. En samen met je bedrijfsarts en psycholoog kun je dan een plan opstellen om weer aan hete werk te gaan. Dergelijke beslissingen moet je nu niet alleen nemen. Dat kost ook energie en die heb je gewoon nu even niet meer.

Heel veel sterkte en gun jezelf de tijd om alsnog te rouwen
Reputatie 3
BesteJJMH04.

Ik ga niet op de stoel zitten van een psycholoog,maatschappenlijk werker,
of een geestenlijk adviseer,om te reageren,op wat je is overkomen.
Door de hulp in ,te roepen van 112,kreeg je als antwoord,om te gaan
reanimeren,en zo je moeder te redden.
Beste JJMH04,alsof het iedereen gegeven is,om dat op te brengen,
en in staat is,dat te doen.Je mag je zelf,niets verwijten,en met een
schuld gevoel door het leven gaan.
Herinner je Moeder,zoals ze was,en probeer dat te verwoorden,in een
soort dagboek,dat zal je rust geven,in je doen en denken.
Dat misschien,het Kerstgebeuren er toe mag biijdragen.
Vandaag Allerzielen,dan mogen wij er zijn in gedachten,aan allen waarvan
wij afscheid hebben moeten nemen.
Heel veel sterkte,en dat er rust mag komen,in je leven,en de ""paden'"
mag belopen,om die rust ook te vinden.
Johan.
.
Beste JJMH04, wat een verhaal. Wat moet dat enorm moeilijk voor je zijn geweest dat je het niet (aan)kon om je moeder te reanimeren. Dat zal jou vast een naar gevoel hebben gegeven. Gelukkig weet je wel dat die ene minuut niets heeft uitgemaakt. Heb jij emdr gedaan toen je de eerste keer in therapie ging? Want het lijkt me behoorlijk traumatisch wat je daar hebt meegemaakt en dat gevoegd bij het feit dat je daarna niet meer in je eigen slaapkamer kon slapen, lijkt me reden genoeg voor EMDR.
over dat je nu uitvalt op je werk. Dit is wat we vaker zien. Werk trekt aan de rouwende. En de rouwende denkt: ja misschien is het wel goed om te gaan werken. En vaak is dat dan ook fijn om die afleiding te hebben en ook weer in de hersteltaken te zitten (als we kijken naar het duale rouwproces model zijn er verliestaken en hersteltaken). Maar heel vaak vallen mensen een lange tijd later uit. Men gaat namelijk in eerste instantie 'door'. Men vindt ook vaak dat dit 'moet'. Hoe weet je nou hoe je moet rouwen? Hoe weet je nou wat goed voor je is? Wij (rouwtherapeuten) zijn er altijd voorstander van als mensen reageren op wat hun lijf aangeeft en proberen mensen uit hun hoofd te laten blijven. Voel hoe het voor jou is. En dat je nu uitvalt is niet raar. Je lijf zegt ook "het gaat niet meer". En hoe is het voor jou het idee dat je nu door zou gaan? Wat doet dat met je? Krijg je daarmee hartkloppingen? Grijpt het je naar de keel? Krijg je het benauwd? Voel je je nerveus? Kun je wel janken? En andersom: hoe voelt het voor je als je er aan denkt dat je nu tijdelijk zou stoppen: geeft dat enig gevoel van lucht, of maakt het je nog benauwder (angst dat je je baan kwijtraakt?). En je kunt je afvragen: als je doorgaat zoals je nu deed, wat verander je dan aan de situatie die heeft gemaakt dat je bent waar je nu bent?
Wie steunt je in dit proces? Wat vindt jouw vriend hiervan? Staat hij achter je, hoe dan ook?
Ik hoop dat je kunt doen wat voor jou goed voelt! En probeer je daarbij niets aan te trekken van de omgeving!
Gewoon ziek melden om erger te voorkomen, kort mar krachtig antword
Lief mens, want dat ben je en jij hebt gekozen voor jouw pseudoniem van JJMH04, maar het geeft mij een onpersoonlijk gevoel. en dat vind ik eigenlijk wel goed, want uiteindelijk ben jij heel kwetsbaar.

Ik ga jou een privébericht sturen en dat doe ik niet snel, vraag het Jasper , maar jij hebt het echt nodig.

Lieve groet.
Ziek melden, rest van het jaar aan jezelf werken met hulp en bij terugkeer op je werk met een coach gaan kijken wat daar beter kan.
Je word op je werk aardig volgepompt met dingen die moeten. Leer alsjeblieft nee zeggen!!
Veel sterkte en kies nu voor jezelf.
Reputatie 3
Beste leoniek van der Maarel.

Wat nodig is,voor deze jonge vrouw,is een"" liefdenvolle""
schouder,en een luisterend"" oor"".woorden van troost en
bemoediging,van mens tot mens,begrijpend,en warmte gevend.
Dat ze hierdoor,rust mag krijgen,en weer met een positief gevoel,
door het leven mag gaan.
johan.
Bedankt voor alle reacties!
Ik ben vandaag bij een zgn rouwverwerker geweest en zij heeft mij doorverwezen naar een psychiater die gespecialiseerd is in traumaverwerking. Zij raadt mij ook emdr-therapie aan.
Wat werk betreft... ik ga aankomende week beginnen met 3 dagen 2 uurtjes werken. Gaat dit niet, trek ik direct aan de bel.
Nu is het tijd voor mezelf en alleen ik kan hieraan werken en daar neem ik mijn tijd voor!

Nogmaals vele dank voor de lieve reacties. Ik heb hier veel aan gehad!
Waarom twijfel je? Leven is meer dan werken alleen;
je twijfel toont dat het verlies van je geliefde,
niet zo maar een gebeurtenis is.
Jou wordt getoond dat je de gelegenheid dient te nemen
tot jezelf te komen, misschien wel iets heel anders moet gaan doen.
Leven betekent, dat je werkelijk leeft en ook aan jezelf dient toe te komen.
Denk niet dat je onmisbaar bent, jij bent het waard om jezelf te zijn en
niet ten koste van jezelf maar door te razen.
Veel geluk in je leven en bij je heroverweging.
Ja Johan! Klopt als een bus. En dat is waar wij allemaal wel bij varen!
Goed om jezelf denken en naar jezelf luisteren, Je lichaam geeft het niet voor niets aan.
Een pas op de plaats kan zoveel rust en ruimte geven. Sterkte en kracht gewenst. Want je hoeft niet altijd sterk te zijn, maar kracht heb je wel nodig om verder te kunnen.

Reageer

    Cookies

    DELA maakt gebruik van cookies om het gebruik van de website te analyseren, om het mogelijk te maken content via social media te delen en om de inhoud van de site en advertenties af te stemmen op uw voorkeuren. Deze cookies worden ook geplaatst door derden. Door deze melding weg te klikken of gebruik te blijven maken van deze site stemt u hiermee in. Klik anders op meer informatie.

    IK GA AKKOORD Cookie instellingen