Mijn lieve vader is bijna jaar overleden

  • 19 december 2017
  • 6 reacties
  • 509 Bekeken

Hoi lieve forum mensen,
Mijn vader is bijna een jaar overleden hij is vorige jaar 24 december 2016 overleden op vakantie .
Dit zijn heel moeilijke tijden en dagen voor mij ik mis mijn vader heel erg .
Hij was niet oud maar 58 jaar geworden.
Vrij plotseling overleden we hebben geen afscheid kunnen nemen .
Dat ik geen vader meer heb doet mijn heel erg veel pijn .
En dat ik geen afscheid heb kunnen nemen doet mijn veel verdriet .

6 Reacties

Reputatie 2
Hoi Saskia,

Allereerst ontzettend veel sterkte met het verlies van jouw vader. Ik kan me voorstellen dat deze dagen extra zwaar zijn. Omdat zijn sterfdag eraan komt, maar ook vanwege de "feest"dagen. Is er een speciale manier waarop je hem herdenkt, of ben je daar nog niet mee bezig?

Veel kracht toegewenst. Hopelijk ondervind je steun van het forum en het uiten van je gevoelens hier.

Groetjes,
Marthe
Beste Marthte,
Wij hebben op mijn vader ze sterfdag herdekingdag gehouden word door een priester gebeden voor mijn vader met naaste familie.
Alleen verdriet vind ik moeilijk om ermee om te gaan overal waar ik ga huil ik omdat ik mijn vader heel erg veel mis.
Groetjes saskia
Hallo Saskia,

Wat je schrijft is heel herkenbaar! daarom vooral nu extra veel sterkte. Helaas is mijn ervaring dat het gevoel eerder zal wennen dan verdwijnen.
Ik heb in 2008, ja al bijna 10 jaar geleden mijn zus verloren door een hartinfarct. Nog steeds snap ik daar niks van en blijft onbegrip de boventoon voeren. De broer van mijn man is precies tegenovergesteld: van hem heb ik letterlijk levend afscheid mogen nemen zodat hij zijn rust kon vinden na een verloren strijd tegen die alom bekende K... ziekte. Hoewel beide net zo veel gemist worden is naar mijn mening het snappen van het verlies de grote factor rondom acceptatie en berusting. Iets wat ook jou dus niet gegund is bij het verliezen van je vader.
Het moment van verliezen is natuurlijk ook een factor. Hierover kan ik alleen maar zeggen: rond dat jaar nu af met een mooi moment en probeer langzaam de draad weer op te pakken van alles wat je in je leven hebt. De wereld draait voor ons namelijk gewoon door met al zijn mooie en minder mooie momenten. Ga dus weer genieten van de mooie dingen en probeer het andere wat te laten rusten.
Wat niet weg neemt dat emotie er mag zijn! Hier in ons huis geld de regel: huilen mag! (moet soms zelfs maar even) en verdriet is helaas geen vreemde voor ons....
Hallo kim?
Dat is mooi gezegd kim.
Verlies blijft verlies en jammer genoeg komen ze nooit meer terug.
Ja mooie verhinderingen Maken mij soms heel verdrietig.
Omdat ik het lievelingetje van mij vader was.
Groetjes saskia
Saskia hi,
Nog geen jaar geleden overlijdt mijn schoonvader tijdens een etentje ter gelegenheid van de verjaardag van zijn zoon. Verslikt? Gestikt? Hartstilstand? Het is altijd een vraag gebleven. Ik heb nog gereanimeerd. Uiteindelijk is mijn schoonvader toch nog overleden. Na bijna 3 kwartier reanimeren zou je daar niet meer rouwig om moeten zijn. Ook nog "de opdracht" van het SEH-personeel onze (schoon-)vader bij het afscheid nemen niet te mogen aanraken, omdat er een tweede schouwing moest komen (niet natuurlijk overlijden) overkomt je in een roes. De pijn komt pas later.
In een roes hebben we de uitvaart voorbereid (muziek, slide show, uitnodigingen). Mijn schoonvader was weliswaar 88, maar stond nog midden in het leven. Leeftijd is geen criterium, zeg ik altijd.
Het is geen gemakkelijk jaar geweest. De eerste keer alle feestdagen, de verjaardag en nu oud en nieuw en ... de betreffende verjaardag. Mijn vrouw en ik praten nog steeds herhaaldelijk over het overlijden en vooral de wijze zoals dat is gegaan. Mijn schoonmoeder heeft het verdriet op eigen manier verwerkt. Heeft er eigenlijk zelden met ons over gepraat. Zo ook de zoon. Verdriet is nooit gedeeld.
Mijn vrouw en ik ervaren het als positief als je praat over het (plotselinge) overlijden. Ook de relativering: Stel dat hij na 3 kwartier toch nog bij kennis zou zijn gekomen? De dan volgende lijdensweg zou enorme impact hebben gehad op het leven van mijn schoonvader en dat van ons. Er is dus een dubbel gevoel. Nooit afscheid hebben kunnen nemen en de berusting dat het nooit een volmaakt leven meer zou zijn geweest. Zoals gezegd, hij stond midden in het leven. Was in alles en iedereen geïnteresseerd. Geweldige man. Prachtige herinneringen.
Beste hans,
Wat erg wat er gebeurd is.
Een verlies is heel moeilijk te verwerken vooral als het plotseling gebeurd.
En ook als je niet weet wat er gebeurd is.
En geen afscheid heb kunnen nemen.
Dat maak het leven nog moeilijker.
Zo mooi gezegd he dat u schoonvader midden jullie was dat zie ik terug bij ons vader hij stond ook midden ons .
Alleen ja mijn vader was 58jr.weet je hans maak niet uit hoe oud of hoe jong iemand is verlies is nooit leuk.ik maak het voor het 1eerst mee ik kan je zeggen dat ik het heel moeilijk vind om ermee om te gaan .
Groetjes saskia

Reageer