Kinderen en omgaan met de dood

  • 24 oktober 2017
  • 4 reacties
  • 461 Bekeken

Reputatie 2
Hoe begin je een gesprek met kinderen over de dood? In The Guardian las ik een artikel over dit onderwerp.

https://www.theguardian.com/lifeandstyle/shortcuts/2017/oct/23/grandma-is-dead-five-tips-for-talking-to-children-about-death?utm_source=esp&utm_medium=Email&utm_campaign=GU+Today+main+NEW+H+categories&utm_term=249236&subid=22078401&CMP=EMCNEWEML6619I2

Een onderzoek van de universiteit van Buffalo en gepubliceerd in de Omega Journal of Death and Dying, laat zien dat de tekenfilms van Disney en Pixar (waar de dood vaker in voorkomt dan in andere tekenfilms) een nuttige springplank kunnen zijn om met kinderen een gesprek over de dood te hebben.

Als kind heb ik de dood leren "kennen" via sprookjes en boeken. Maar er werd thuis niet over gesproken en wij, kinderen werden niet toegelaten op een begrafenis. Voorlezen en samen tekenfilms kijken leverden als vanzelf ongedwongen gesprekken op over verdriet, dood en hoop met mijn eigen kinderen.

Wat zijn jullie ervaringen?

4 Reacties

Reputatie 2
Hoi Netty,

Bedankt voor het delen van dit artikel. Het verschilt natuurlijk per gezin. Bij ons thuis werd er wel over gesproken als ik een vraag had, of wanneer het ergens voorbij kwam. Maar ik kan me niet een bepaald boek of film herinneren. Ik ben van nature vrij nieuwsgierig, dat helpt natuurlijk ook.

Een tijdje geleden hebben wij video's gemaakt waarin vragen beantwoord werden over overlijden, begraven en cremeren, maar dan door een kind gesteld. Je kunt deze filmpjes vinden op ons YouTubekanaal. Hier wordt bijvoorbeeld uitgelegd wat je met as van een overleden dierbare kunt doen.

Gelukkig is er tegenwoordig veel (online) te vinden, zoals het artikel wat jij deelde. Er bestaat ook een stichting (Stichting Jonge Helden), die zich richt op kinderen die te maken krijgen met rouwen.
Niet alleen als ze kind zijn maar ook als ze volwassenen zijn, is het moeilijk om over dood te praten. Ik heb altijd bespreekbaar met mijn zoon in kindtaal, maar ze snappen het nooit niet goed. Op latere tijd heb ik gezegd en op papier gezet. Iedereen reageert anders op dood. Hersentjes van kinderen kunnen het nooit snappen hoe je ook uitlegt. En kan verkeerd uitpakken. Als je altijd met iemand bent opgegroeid en ineens is die iemand plots uit je leven verdwenen. Kinderen snappen het nooit. Ook als je ziek ligt, snappen ze echter nooit
Reactie- Vroeger was ik kleuterjuf en op die leeftijd hebben kinderen er geen moeite mee, ze spelen zelfs begrafenisje in de zandbak. Ze vroegen mij om de naam op een papiertje te zetten voor op het graf, en ze legden er bloemetjes op. Je kunt de kinderen vertellen dat de overledene nu een engeltje is, of een sterretje aan de hemel, en dat is genoeg. Je kunt ze ook gerust meenemen naar een begrafenis of afscheid van een dode. Nu was ik ooit ook nog uitvaartleidster en heb dit altijd aangemoedigd, om zoveel mogelijk de kinderen erbij te betrekken, b.v. in het crematorium kaarsje opsteken bij de overledene. Volwassenen hebben meer moeite met een dode dan kinderen, is mijn ervaring. Die angst projecteren ze dan op het kind dus houden ze het kind weg omdat ze zelf bang zijn voor de dood. Het beste kun je het erover hebben als er een aanleiding is, een sterfgeval in de buurt of in de familie. Zo gewoon mogelijk erover praten want de dood hoort bij het leven en iedereen gaat een keer. Meestal oud, maar soms ook jong. Vooral niet geheimzinnig doen, want kinderen voelen toch wel aan dat er iets aan de hand is.
Mijn kleinkinderen vroegen om een herinnering toen mijn schoonouders waren overleden,dat heeft het verwerken wat makkelijker gemaakt,ze mochten zelf wat uitzoeken en het is en knuffel geworden dat hebben ze tot op de dag van vandaag nog steeds zo houden ze de herinnering levend.

Reageer