Het bezoeken van een begraafplaats


Reputatie 2
De één voelt er misschien niet zo veel voor, terwijl het voor de ander als een mooie gedenkplaats dient: de begraafplaats of een strooiveld bij het crematorium.

Zelf ga ik niet regelmatig naar de begraafplaats van mijn overleden dierbaren, maar wel op speciale dagen zoals een verjaardag of sterfdag. Om ze te herdenken brand ik een kaarsje bij een foto, of denk ik aan ze door kleine spulletjes van hen die ik in huis heb liggen.

Herdenk jij je overleden dierbare(n) door naar de plek waar de as is verstrooid en/of begraafplaats te gaan?

9 Reacties

Hallo Marthe , 2 jaar geleden overleed mijn man. Vorig jaar maart hebben wij zijn urn bijgezet in een urnenkelder. Ik kom er bijna elke week. Even een nieuw kaarsje branden ... Geeft mij een stukje rust.
Reputatie 2
Fijn dat je een speciale plek hebt om aan jouw man te denken @W61. Heb je er lang over nagedacht wat je met zijn as/urn zou doen? Groetjes, Marthe
Ik heb na het overlijden van mijn man , samen met mijn kinderen besloten om een jaar te overdenken wat iedereen wil. Na een jaar besloten om wel een graf te bespreken , aangezien de meesten dit graag wilden.
Reputatie 1
Nadat mijn echtgenoot op 19-08-2016 overleed en gecremeerd werd, heeft de urn het eerste jaar gewoon bij mij thuis gestaan. Onze dochters wensten hem (nog) niet uit te strooien. Op zijn geboortedag heb ik de urn naar onze oudste dochter gebracht, waar hij één jaar zou blijven. Wederom op zijn a.s. geboortedag zal hij naar onze jongste dochter gaan en ook daar een jaar verblijven. Daarna hoop ik zijn overlijden in mijn leven ingepast te hebben en komt hij weer thuis. Het is de afspraak, dat dit zo blijft gaan tot ik overleden zal zijn. Dan na mijn crematie MOETEN onze dochters ons samenvoegen en tezamen uitstrooien (wij waren ook tenslotte bijna 50 jaar getrouwd). Natuurlijk hoop ik dat dit nog heel lang op zich laat wachten. Ik ben inmiddels 73 jaar, maar heb dit wel al aan ze aangegeven.
Reputatie 3
Beste Hannie.

Tijdens een lotgenoten bijeenkomst,waarbij ik werd
uitgenodigd door de DELA,,kwam ik in gesprek,met een
man,waarvan zijn vrouw,een half jaar geleden was overleden.
Hij vertelden mij,om wel of niet,een weekje weg te gaan.
Hij besloot te gaan,naar die plaatsen,waar ze samen,mooie
tijden hadden beleefd.In zijn koffer meegenomen,een busje
met de as van zijn overleden vrouw.op iedere plaats waar ze
gezeten hadden,strooide hij haar as.
In je berichten las ik.dat je jos maar moeilijk kan loslaten,
wie kan dat wel zo kort na een overlijden.
In mijn spiritueel beleven,heeft Jos zijn ""plaats'" gekregen,
en zal van daaruit,altijd bij je zijn,ook al is hij tastbaar niet meer
bij je aanwezig.Geef Jos,een mooie plaats onder de zon,op
""moederaarde,dat zal je rust geven,en warmte en liefde
tijdens het herdenken,samen met je kinderen.
Heel veel sterkte.
Johan.
Reputatie 1
Johan, dank hiervoor. Ik waardeer dit zeer. Zijn naam was Jan en niet Jos, maar dat doet eigenlijk niet ter zake. Jij geeft aan, door wat deze man deed met de as van zijn vrouw, wat ik stiekum in gedachten had. Uit de urn heb ik een heel klein zakje met as achter gehouden en dat wilde ik meenemen en op diverse plekjes iets achterlaten. Dat zou het afscheid moeten gaan worden. Nu moet ik dat natuurlijk ook nog emotioneel kunnen, want daarmee onderbreek ik zijn geheel wel definitief. Een kwestie van gevoel dus. Nogmaals dank je wel voor bovenstaande.
Hanny
Mijn man wilde gecremeerd worden, maar dan? De kinderen wilden een graf dus het werd een urnen graf. Enkel na 7 jaar ben ik de enige die er naar toe gaat. Inmiddels ben ik verhuisd dus kom er minder vaak dan vroeger. Ik heb een hekel aan een graf dat niet meer verzorgd wordt, maar begint nu te voelen als een verplichting. Het liefst van al zou ik de urn mee naar huis nemen. Maar dat heb ik nog niet gedaan omdat ik ook het gevoel heb dat ik hem los moet laten. Dus na bijna 8 jaar zijn we nog steeds bezig met het (letterlijk) een plekje te geven van dit verlies.
Reputatie 3
Welkom Verona,als lid van het Forum.

Wat moeilijk is het,om los te kunnen laten,na een verlies.
Het gebeurde is voor jou en de kinderen,alweer 7-jaar geleden.
Het bezoeken van een graf,mag je nooit voelen,als een verplichting.
Waarom bezoeken we het graf van een geliefde,die rust in
Moederaarde.Beste Verona en kinderen,ik wil jullie mijn overpeinzing
niet onthouden.
Lopend over de paden
Staande voor een graf
waarin een lichaam
Rustend in Moederaarde
Waar een hart in zat
Die liefde heeft ontvangen
Maar ook liefde heeft gebracht
Dankend voor het leven
Dat we samen konden delen.

Loslaten kan alleen,als we een geliefde,waarvan we afscheid
van hebben moeten nemen,het ""plaatsje""gunnen,waar hij of zij
zich ook maar mag bevinden.

Dat jullie een ""mooi"" plekje mogen vinden.

Groetjes Johan.
Bedankt voor de mooie overpeinzing

Reageer

    Cookies

    DELA maakt gebruik van cookies om het gebruik van de website te analyseren, om het mogelijk te maken content via social media te delen en om de inhoud van de site en advertenties af te stemmen op uw voorkeuren. Deze cookies worden ook geplaatst door derden. Door deze melding weg te klikken of gebruik te blijven maken van deze site stemt u hiermee in. Klik anders op meer informatie.

    IK GA AKKOORD Cookie instellingen