Bijna doodervaring.....


Lastig om het onderwerp te selecteren maar deze kwam het dichtst in de buurt. Je hoort veel van mensen dat ze bang zijn voor de dood, er niet over willen praten of doen alsof het niet bestaat. Typisch als dat nou net de enige zekerheid is die je hebt gekregen op het moment dat je geboren bent....
6 jaar geleden moest ik met spoed een openhartoperatie ondergaan. Nogal ingrijpend.....een nieuwe aortaklep, een pacemaker en een ortaprothese. Ik heb toen twee bijna doodervaringen gehad rondom de operatie. Sinds die tijd heb ik een hondenleven gered, met een reanimatie een mensenleven gered en een meisje van een catamaran van het water gered. Zij was zwaar onderkoeld. Het was dus simpelweg mijn tijd nog niet om te gaan. Daardoor kan ik ook veel makkelijker over de dood praten......en dat wordt me niet altijd in dank afgenomen. Hoe denken jullie hierover?

10 Reacties

Wat bijzonder om te lezen dat je weet dat je anderen mensen en dieren hebt mogen redden. Het is zeker bijzonder als je nog tijd gegeven wordt op deze aardbol. Ik hoop voor jou dat je inmiddels volledig hersteld bent van de zware ingreep, voor zo ver dat kan. En dat je nog veel nieuwe bijzondere dingen mag gaan doen in de toekomst. Het is een mooie nieuwe kans die je gekregen hebt.

Ik ben niet bang voor het hiernamaals. Ik weet dat ik thuiskom bij de Vader. Ik hoop dat Hij "mijn concertprogramma" in Zijn hand heeft en dat alleen Hij weet wanneer mijn finale- of slotstuk zal zijn.
Dank voor je mooie warme reactie Jolanda!
Ik ben niet bang voor de dood. Ik geloof heel sterk dat er meer is na de dood. Je ervaring zal niet voor niets geweest zijn!
Heb je nog iets meegemaakt bij de bijna doodervaring ?
Hoi Marielle, Ja ik heb een enorme "stilte" gehoord.......angstig gewoon maar heel mooi!
Dus neem ik aan dat je er nu niet meer bang voor bent.
Ik was even benieuwd omdat je zoveel verschillende berichten leest zoals een wit licht en een mooi rustig veld of dat je overleden familie er staat.
Maar dank je voor je antwoord.
Nee, ik ben er sinds die tijd idd helemaal niet meer bang voor...en graag gedaan Mariëlle!
Ik weet zelf niet of ik een bijna dood ervaring heb gehad. Wel weet ik dat toen ik 3 jaar was in het water ben gevallen ruim 10 minuten onder water heb gelegen. Mijn vader en moeder hebben toen weer leven in mijn geblazen. Ik heb als kind jaren lang gehad dat als ik naar bed ging mijn ogen kon sluiten en een tijdje wit licht zag waardoor ik tot rust kwam. Dat duurde dan een tijdje en werd dan steeds troebeler en grauwer wat ik niet fijn vond. Daarna lukte het niet meer. Dus meestal 1 keer per avond. Ik verlang er nu nog steeds naar maar krijg het niet meer terug. Alleen in mijn kindertijd. Ben het nooit vergeten en ben later ook bewust van baan verwisseld ( ik had een god betaalde baan) en ben gaan werken in de zorg voor mensen met een beperking. Ik had echt het idee, en nog steeds dat ik niet voor niets uit het water ben gehaald om mijn leven weer voort te mogen zetten. Er moet een rede voor zijn, mischien komt het nog of mischien doe ik het al, maar heb ik het zelf niet in de gaten. Ik probeer er in iedergeval mij best voor te doen, al doe ik dat voor mijn gevoel, vooral op de achtergrond. Mensen helpen door aan ze denken, bidden of ze een bericht te sturen om ze hardt onder de riem te steken zodat ze voelen dat ze gewaardeerd worden. Soms in twee woorden soms iets meer, maar nooit te veel, eigenlijk gewoon laten voelen dat je er bent.
Mijn broer, toen 62 jaar, kreeg een giga hartinfarct op een eerste hulp afdeling van een academisch ziekenhuis. Gevolgd door een hartstilstand, 15 minuten reanimatie, terugkomen, poging te dotteren, hetgeen niet echt lukte, aansluitend een spoed open hartoperatie, waarbij vier bypasses werden geplaatst. De beruchte ziekenhuis bacterie de kop op stak etc etc .Hij is nog altijd verdrietig dat hij niet mocht gaan. Hij is beslist niet meer bang voor de dood, hij zegt dat hij nl helemaal niets van pijn of angst heeft gevoeld. Hij wenst nooit meer te worden gereanimeerd. Hij heeft alleen maar pijn overgehouden van de operatie aan zijn benen i.v.m. prepareren van de aders die gebruikt zouden worden voor de bypasses. Hij leeft op heel veel medicijnen en denkt hier zo het zijne van (vele bijwerkingen waar je niet op zit te wachten, omdat apothekers niet meer geven wat nodig is, maar generieke medicatie, waar veel bijwerkingen aan verbonden zijn). Ik gun mijn broer dus een rustig einde, waar hij zo naar verlangt. Ben ik nu slecht om zo te denken? Ieders wens behoort toch gerespecteerd te worden?
Mijn moeder heeft 2 weken in coma gelegen en heeft mooie geluiden gehoord en een wit licht aan het eind van een tunnel. Zij is terug uit de coma gekomen om vervolgens nog een lijdensweg te hebben en alsnog te overlijden. Het heeft me wel een andere kijk op dood gaan gegeven

Reageer