Wim Brands heeft mij heel veel meegegeven.

  • 6 april 2016
  • 8 reacties
  • 2645 Bekeken

Afgelopen maandag heeft Wim Brands zelf gekozen om uit het leven te stappen.
Hij was de man die mij op zondagochtend een prachtig gesprek aanbood op Nederland 1 met zijn programma 'Boeken'.

Door hem heb ik boeken gelezen waar ik anders nooit aan gedacht zou hebben en die mijn hart en ziel verrijkt hebben.

Daarom nu een gedicht van hem over zijn vader, die hetzelfde heeft gedaan als hij nu en datzelfde geldt voor mijn zus Trees.


De Jas

Maar eerst is er een oude jas. Nu hangt hij
aan de kapstok, binnenkort wordt hij
verbannen naar het hok.

En eerst is er een avond waarop ik aarzel
naar buiten te gaan. Buiten is het koud
In gedachten trek ik voor het eerst

die oude jas aan. Ik ben alleen op straat

Wie had durven hopen. Ik kijk
in de ruiten en zie

Voor het eerst mijn vader in deze stad lopen.
'Waar ga je heen?' 'Nergens heen.'

'Dan gaan we dezelfde kant op.'

Wim Brands.


Mijn zondag zal nooit meer hetzelfde zijn.

Cecilia.

8 Reacties

Wat mooi dat je dit deelt Cecilia. Boeken kunnen zoveel betekenis geven. Is er een reden dat je dit specifieke gedicht hebt uitgekozen?
Dit gedicht heeft te maken met de zelfdoding van zijn vader.

Door Wim Brands heb ik prachtige zondag ochtenden gehad en ben veel meer gaan lezen dan ik al deed.

Ik heb weinig mensen in mijn omgeving die dit met mij delen en daardoor was Wim een soort vriend.

Ik lees nu opnieuw 'Borderline Times'van Dirk de Wachter, hij is psychiater in Antwerpen en Leuven.

Het is een prachtig boek en ga hem en zijn boek vooral opzoeken via internet.

Ik voel me goed bij dit boek, omdat ik nu weet dat ik niet alleen gek ben, maar dat de huidige maatschappij je al gauw voor gek verklaard als je niet mee doet aan al die hectische dingen.

Klinkt misschien wat zwaar, maar is filosofisch bedoeld en dan filosofie van de 'kouwe grond'.

Voor iedereen een goed weekend.
Ook ik zal Wim Brands missen. Zijn programma op zondagochtend probeerde ik altijd te zien. Vreemde gedachte dat ik naar hem heb zitten kijken terwijl hij zich (misschien) dood-ongelukkig voelde. Via http://www.vpro.nl/boeken/programmas/boeken zijn de uitzendingen gelukkig terug te zien.
Veel dank Andre, ben heel blij dat jij ook naar hem keek en luisterde.
Zondag wordt een prachtig gesprek herhaald en volgens de VPRO vond Wim dit zijn mooiste gesprek.

Ik heb het al eerder gezien en ga toch weer kijken, zodat Wim nog even bij me/ons is.
Mijnvrouw en ik gingen speciaal voor tv zitten om zijn programma te zien
Zo’n prettig mens om naar te luisteren.
Hij was er voor zijn gasten en gaf ze alle ruimte om over hun boek te vertellen.

Een groot verlies voor ons
Wij betreuren zijn heen gaan.
Jos
Hallo Jos en jouw vrouw,

Het doet mij heel goed om te ervaren dat anderen ook van Wim genoten .
Ga ook zijn gedichten lezen en dan leer je hem nog beter kennen.

Zijn programma op zondagochtend, maakte dat ik me niet zo alleen voelde en bracht me heel veel mooie boeken.

Bedankt voor jouw bericht en dan krijgt dit forum ook nog meer literaire kwaliteit.

Mooie avond.

Cecilia.
Het gesprek met David Grossman vond ik weer ontroerend. De wanhopige pogingen om het verdriet onder woorden te brengen. De clichés van mensen die willen troosten, en er ook de woorden niet voor hebben. Er zijn meer schrijvers die een kind verloren hebben en daarover indringend geschreven hebben (AFTh van der Heijden, Anna Enquist), en het gaat er niet om wie dat het ontroerendst heeft gedaan. Het is voor iedereen een worsteling om daarna verder te kunnen leven. Bert Schierbeek's vrouw ging dood. Hij schreef daarover een aantal gedichten die door merg en been gaan in de bundel De Deur (1973).
"maar we zouden niet vergeten dat/ we hebben gelachen, gelachen hebben/ we veel en dat zal ik niet vergeten/ want we hebben gelachen en veel hè?/ en dat zullen we nooit vergeten om-/dat we zoveel gelachen hebben en dat / niet vergeten gvd wat hebben we gelachen/ en niet en nooit vergeten dat we zo/ hebben gelachen omdat we samen waren/ en zoveel gelachen hebben dat we/ het nooit zullen vergeten"
Wat geweldig dat je Bert Schierbeek aan de orde brengt. Ik heb hem ooit ontmoet, niet echt persoonlijk, maar bij een middag over gedichten Zijn stijl is heel speciaal en doet me soms denken aan Wim.

Fijn dat er mensen zijn die kunnen genieten van allerlei vormen van kunst. Dat hoeft niet hoogdravend te zijn.

Ik ervaar lezen en muziek als een vorm van mezelf ontwikkelen en dan komt er troost en liefde bij en soms verdriet.

Cecilia

Reageer