Hoe wil jij na je overlijden herinnerd worden?


FrankH
Wouter van Wengerden, onze levensontdekker, is in het verleden de straat op gegaan met de vraag of men wel eens stilstaat bij hun eigen afscheid. En of dit dan met naasten besproken wordt. Dit onderwerp is natuurlijk niet onbekend op ons forum.

De vraag in één specifieke video die bij mij heel erg is blijven hangen is de vraag “hoe wil jij herinnerd worden?”. Dan gaat het ineens niet meer over uitvaartwensen, maar juist over wat je tijdens het leven doet.

Het is misschien een moeilijke om over na te de denken, maar toch de vraag: hoe hopen/willen jullie herinnerd worden als je er niet meer bent? En sta je daar in het leven soms al bij stil?

13 Reacties

Corina
Dat is een prachtige vraagstelling!
Na kort achter elkaar mijn beide ouders te zijn verloren ben ik daar inderdaad wel meer bij stil gaan staan. Ik hoop dat men zich mij zal herinneren als een vrolijk en optimistisch persoon. Die als ze ergens voor gaat of ging dit voor de volle 100% deed. Die van lachen hield. En stapelgek was van carnaval. Daarom wil ik ook graag confetti om mij heen gestrooid hebben als ik in mijn kist lig.. dat is een wens. Dat mensen mij herinneren als een eerlijk en oprecht persoon,die hield van wat ze deed. Qua werk (ik werk met kinderen) hoop ik dat de kinderen later als ze zelf groot zijn nog eens aan mij denken,dat ik iets positiefs nalaat aan hen. Een wijze les,een gesprek dat ze bijblijft wat wij hebben gehad. Voor mijn gezin,hoop ik dat mijn jongens op een leeftijd zijn (als ik dood ga) dat ze het verdriet kunnen dragen. Dat ze met vrolijkheid aan mij terug denken. Voor mijn man hoop ik ook dat hij het leven op kan pakken zonder mij. Wij zijn al zolang samen,en doen ook veel samen..dat dat zeker een gemis zal zijn. Ik hoop dat hij weet dat hij de liefde van mijn leven was (dat zeg ik nu ook weleens tegen hem hoor..) Dat hij altijd mijn steun en toeverlaat is geweest,zeker omdat ik op mijn 40e al zonder beide ouders verder moest. Bang voor de dood ben ik daardoor niet meer,ik hoop namelijk dat ik mijn ouders dan terug zal zien! Dit zijn mijn gedachtes hierover,al hoop ik ook dat de dood voorlopig nog even weg blijft.
Netty
Een mooie filosofische vraag: Hoe wil je herinnerd worden? En afhankelijk van ieders levensfilosofie zal deze vraag dan ook veel verschillende antwoorden op gaan leveren, dus een uitstekende vraag voor het forum!

Corina merkt aan het eind van haar reactie op dat zij niet meer bang is voor de dood, omdat zij haar ouders hoopt terug te zien. Een verwachting en verlangen over de dood heen.

Zelf sta ik daar totaal anders tegenover. Ik verwacht noch hoop op een leven hierna, anders dan als bouwstof te dienen voor levensorganismen om me heen als mijn lichaam uiteen is gevallen. In die zin gaat er niets verloren en dat vind ik een mooie gedachte. Omdat herinneringen aan iemand zo persoonsgebonden zijn, maakt het mij niet uit hoe men (incl. mijn partner, zoons en kleinkinderen) zich mij herinneren. Na verloop van tijd - en ik denk al vrij snel - vervagen die of vervormen die toch.
Kortom ik leef in het nu en probeer mijn levenshouding (o.a. positief, sociaal voelend, behulpzaam) zo goed mogelijk in praktijk te brengen. Overigens heb ik ook helemaal geen herinneringen aan eerdere generaties (grootouders van beide kanten) en heb daar ook geen last van. Wel vind ik het historisch gezien interessant om over levensgeschiedenissen te lezen.
dinie
Als ik heel eerlijk ben maak mij dat niet zoveel uit ieder doet dit op haar of zijn eigen manier
Andre
De vraag is interessant, maar om hem concreter te maken zou ik hem liever anders formuleren: hoe wil je dat mensen nu aan je denken? Ik geef toe, zo geformuleerd hoort de vraag niet meer op dit forum. Als je wilt dat mensen je herinneren als betrokken, geestig, behulpzaam (om maar een paar mogelijkheden te noemen), zal je daar tijdens het leven al aanleiding toe moeten geven. Aan de slag dus! Maar omdat je tijdens het leven met verschillende mensen heel verschillende relaties hebt: met je kinderen, een andere dan met je geliefde en met buren een andere dan met collega's heb je erg weinig invloed op hoe mensen na je dood over je denken. 'Doe wel en zie niet om' zou ik zeggen.
Netty
"Doe wel en zie niet om"... Mooi samengevat, André! Kan ik me helemaal in vinden.
petra-A
Tja...ik beken dat het beeld dat ik ooit aan ''de wereld'' nalaat van mezelf, wie en hoe ik was, mij niet zo heel erg boeit. ,t Zal vast niet verpletterend zijn schat ik zo....

Wel hoop ik , met heel mijn hart, dat mijn kinderen zich mijn glimlach herinneren als ze aan mij denken en daarbij mijn onvoorwaardelijke liefde voor hen die daar uit spreekt. Dat hoop ik.

Het is dezelfde glimlach die ik zie als ik aan mijn oma denk.... en aan mijn moeder die de dag na de eerste verjaardag van mijn jongste kind verongelukte.
De glimlach die zij overigens zelf ook bezat, mijn jongste van vijf...mijn mooie meisje..... Mama van 2 kleintjes, dat nu bijna ,n jaar geleden plotseling stierf.

Het idee dat ''de glimlach'' zou verdwijnen met haar dood vond ik vreselijk! Totdat ik me realiseerde dat ook mijn oudste zoon deze gave bezit.....
Ik zag het....Die intens liefdevolle blik die de ontvanger oplicht uit de menigte. De wereld even veilig en warm maakt.
De blik, met de glimlach die verteld over eindeloze liefde, die er altijd zal zijn. Door alle stormen heen.....de glimlach die je verteld dat no matter what.... Lief bijzonder kind van mij , Ik hou van je .Wie en hoe je ook bent....dichtbij of ver.... nooit echt weg.

Ik hoop dat de kinderen die ik achterlaat zich realiseren hoe cruciaal deze unieke vorm van liefde kan zijn in een mensenleven zodat ook zij dit geschenk weer door kunnen geven .


Als me dat lukt, geloof me, dan zit tzt daarboven op haar wolkje, een intens genietende sterrenmoeder !

Voor mij is dit het enig mogelijke antwoord op de vraag hoe ik herinnerd wil worden.
Netty
Dat is niet niks, zo'n erfenis van een glimlach, waar een hele wereld aan liefde en wijsheid achter zit. Volgens mij ben je, ondanks het verlies van je dierbaren, nu een intens genietende aardse moeder!
petra-A
Voor wat die erfenis betreft schiet je midden in de roos Netty! Die glimlach is het meest waardevolle dat ik ooit meekreeg en zelf achter hoop te laten.
Dat is een gedachte die ik koester.... Een geschenk .

Maar de dood van mijn kind is met geen enkel verlies dat ik ooit onderging te vergelijken en heeft het leven voorgoed z,n kleur afgenomen. En het intense genieten waarover jij spreekt is intens verdriet en intens gemis geworden. En hoop werd wanhoop.


Ik besta welliswaar, doe m,n best (meestal) en voldoe aan de plichten die ik op me heb genomen, maar van echt leven is geen sprake meer want elke morgen word ik wakker in dezelfde nachtmerrie als de ochtenden daarvoor.

Klinkt niet fijn en vrolijk maar het is zoals het is en zo is het dus.
Netty
Lieve Petra, jouw geliefde en verloren kind wacht geduldig op jou. Laat je andere kinderen niet vergeefs op jou wachten - hoe kunnen ze anders levensvreugde zelf ervaren en doorgeven?
petra-A
Beste Netty, ik voldoe overduidelijk niet aan jouw norm hoe een moeder zich zou moeten gedragen na de dood van een kind .

Ik verzoek je wel om als buitenstaander dit soort verregaande aannames cq conclusies achterwege te laten.
Geen woord van troost .....begrip.... niets daarvan...maar wel de verwijzing naar mijn door jou veronderstelde nalatigheden tav mijn andere kinderen met de gevolgen die dat zal hebben.... brrrrrr....

Overigens zijn die overige kinderen reeds lang volwassen en hebben hun eigen gezin en wonen niet in mijn woonplaats.

Hier laat ik het bij.
Netty
Lieve Petra, oei dat krijg je als je probeert je woorden op papier te zetten. Ik bedoelde het alleen als troost, omdat je zelf ook verwees in je eerdere bericht naar liefde, veiligheid en warmte. Ik bedoelde ermee dat ik hoopte dat jezelf er ook door verwarmd zou worden en je kinderen ook al zijn ze volwassen kunt verwarmen. Want inderdaad wie ben ik om over iemands moederschap te oordelen? En inderdaad wie ben ik om over jouw verdriet te oordelen? Nogmaals, van oordelen is totaal geen sprake. Jammer dat woorden (zoals vaak) tekort schieten in wat ik precies zou willen zeggen. Ik hoop dat je mijn intentie begrijpt.
DM82
Ik hoof dat men mij herinnerd als een persoon die gelukkig in het leven stond, (100% gelukkig is natuurlijk onzin iedereen heeft zijn kruis(je) te dragen) en dat ik mijn werk maar ook mijn vrijwilligerswerk met volle overtuiging heb gedaan.
Mijn moeder is nu ruim twee jaar geleden overleden en thuis was het niet altijd even gezellig maar ik merk dat ik haar en mijn vader, die al voor haar is overleden, niets kwalijk neem. Zij hielden van hun naasten en dat vind ik eigenlijk het belangrijkste.
DM82
En mijn naasten weten dat ik intens van hen houd dus dat zullen ze zich zeker herinneren. Wou ik nog even kwijt.

Reageer