Vraag

Hoe kun je je kinderen vertellen dat mama dood gaat?


Ik ben saskia 34 jaar en ben met uitgezaaide kanker zo goed als uitbehandeld. Maar hoe vertel ik mijn kinderen 5, 7, en 2ling van 9 dat ik niet al te lang meer leef? En is daar ook begleiding voor

11 Reacties

Ja, Jeetje, hoe moet ik reageren.
Wat een vooruitzicht.
Begeleiding is er vast vanuit een ziekenhuis of zij weten de weg daarin.
En boeken en rouwverwerking, maar dat is een standaard " oplossing".
Ik neem aan dat ze wel weten dat je ziek bent.
Lastig ook, want je wilt kinderen niet bang maken met het idee dat als je ziek bent, ook altijd dood gaat.
Kun je er met je man goed over praten?
En de leerkrachten op school, die weten soms meer te bereiken?
Je kunt ze denk ik bijna niet voorbereiden, want kinderen willen graag recht door zee, wanneer dan?
Morgen of volgende week woensdag.
Mijn man overleed 5 maanden geleden, tijdens een turnwedstrijd, hij mankeerde niets ( tenminste niet dat wij en ook hij wist).
Ik moest mijn kinderen van 9, 12, 15 en 17 vertellen dat papa nooit meer thuis kwam.
Er is geen goede maar ook geen verkeerde manier.
Alleen je gevoel en liefde voor ze kan je helpen.
Ze redden het wel.....op den duur
Heel veel sterkte en kracht gewenst

warme groet,
Rianne
Lieve Saskia,
Wat moeilijk en verdrietig moet dit voor je zijn! Dat je behalve je eigen verdriet ook het verdriet van je kinderen moet opvangen.
Ze zijn best nog klein, maar ik denk wel dat het goed is om zo eerlijk mogelijk te zijn. Het vertellen op jouw manier, op jouw tijd. Ik heb het pas in mijn naaste omgeving gezien, de kinderen werden overal bij betrokken en hadden ook veel vragen waar ze zo goed mogelijk antwoord op kregen. Waardoor ze toch goed voorbereid waren en wisten wat er zou gaan komen, voor zover dat kan natuurlijk.
Ik heb ervaren dat het voor alle betrokkenen juist een hele waardevolle en vooral liefdevolle periode is geworden.
Als je dat zou willen kun je hier ook hulp bij krijgen, je huisarts weet wel waar je bij jullie in de buurt terecht kan.
Ik wens je heel veel sterkte bij alles waar je doorheen gaat, en vooral hoop ik dat je veel liefdevolle en steunende mensen om je heen mag hebben!
Lieve groet,
Anjo
Ja jeetje. Ik was er ook even stil van. Het eerste wat in me op komt is; blijf eerlijk maar vertel niet alles. Volg je gevoel en doseer de informatie. Je kinderen voelen jouw emoties heel goed. Dus verbergen heeft geen zin. Zorgen maken doen ze zich toch. Hoe klein ze ook zijn.

Wacht niet te lang. Het verhaal is zo rond (school) en dit moeten ze echt van jou horen. Er zijn wel boekjes maar die zijn algemeen. Hou het simpel.
Toen ik mijn kinderen moest vertellen dat papa dood zou gaan heb ik het zonder omweg op tafel gegooid. Ik moest wel want we moesten meteen afscheid gaan nemen in het zkh.
Dat was moeilijk, en de snoetjes zal ik nooit vergeten. Maar daardoor was er wel ruimte voor vragen. En ook dat is prima.
Ik denk dat je beter hun vragen kan beantwoorden dan zelf heel veel vertellen.

Betrek school hier bij. School-maatschappelijkwerk kan meekijken en meedenken.

Blijf zeggen waar je behoefte aan hebt en waar niet.

Ik weet niet hoe ziek je bent. Maar als het nog kan; ga leuke dingen doen met je kindjes en leg dat vast op foto's en filmpjes. Dan hebben ze nog mooie momenten om later terug te kunnen kijken. Ga nadenken wat je echt nog samen kan en wil doen. Dat is onbetaalbaar later.

Je kunt met hen alvast een herinneringsdoos maken. Daar zijn ook mooie (werk)boekjes voor te koop.

Er is al een topic: Wat vertel ik mijn kinderen. Misschien heb je daar ook nog wat aan?

Ik wens je heel veel sterkte. En voel je vrij om hier te vragen!

Warme groetjes,
Cindy
Oef, Saskia,
Dat is een hele kluif.... toch, ondanks dat je kinderen nog erg klein zijn, blijf eerlijk. In eerlijkheid zit ook duidelijkheid opgesloten. Hiermee wil ik niet zeggen dat je ze de hoed, rand en alle naadjes moet vertellen. Ik zou proberen wel bij de kern te blijven en zo ik bij Cindy al las: als het nog kan ga dan nog mooie herinneringen maken.
Vraag hulp daar waar het kan via de school die mensen staan relatief dicht bij jou kinderen en kennen ze vooraf al waardoor ze ook sneller in kunnen haken op de toekomstige situaties.

Weet dat je hier altijd vragen kan stellen en een luisterend oor vindt.
Sterkte voor jou en de mensen die je na staan!
Even stil zijn is wel gepast...... Wat een verhaal Saskia. Ik zou het de kinderen vertellen. Niet tot in de details maar wel via een verhaaltje met auto's of poppen wat er staat te gebeuren. Misschien kunnen de kinderen een tekening maken en dan met jou erover praten. Je hebt genoeg op je bordje om te regelen, misschien kun je school en wat directe familieleden/vriend(inn)en hierbij betrekken.
Maak voor je kinderen, als je ervoor in de gelegenheid bent, een herinneringsdoos. Een doos met dingen van hun papa en mama. Het kan een lief klein briefje zijn maar ook een compleet foto(dag)boek. Het lijkt mij een hele moeilijke tijd waar je doorheen gaat, blijf dichtbij jezelf en luister naar je gevoel. Een moederinstinct is vaak de juiste weg.

Sterkte voor de komende tijd voor jou, je kinderen en alle anderen om je heen.
Ik sluit mij bij Kim aan over het vragen stellen en een luisterend oor vinden.
Dag Saskia,
Wat is het vreselijk om dit nieuws te krijgen en hartverscheurend om je kinderen dit te moeten vertellen. En toch: eerlijkheid gaat voor alles. Kinderen willen hierin serieus genomen worden omdat ze toch wel merken dat er iets aan de hand is. Hoe je dat doet is per leeftijd verschillend en ook per kind. Het ene kind wil alles weten, het andere kan al vrij snel afhaken en weer gaan spelen. Bij jonge kinderen speelt ook hun beleving van tijd. Als jij denkt dat je levensperspectief beperkt is, kan dat voor kinderen nog ontzettend lang duren. Dus zeker bij jonge kinderen kun je ook gedoseerd de informatie geven. En wel altijd eerlijk zijn, of zeggen dat je het niet weet of aan de dokter zult vragen. Misschien heb je steun aan het boek dat ik ooit geschreven heb 'Als ik er niet meer ben'. http://www.in-de-wolken.nl/webshop/artikel/9789025955755/als-ik-er-niet-meer-ben. Voor de kinderen zelf is het boekje 'Als jij er niet meer bent' http://www.in-de-wolken.nl/webshop/artikel/9789025955816/als-jij-er-niet-meer-bent. Als voorleesboekje is ook 'Grote boom is ziek' van Nathalie Slosse de moeite waard. Al deze boeken en nog meer vind je op www.in-de-wolken.nl, er is een speciale rubriek voor boeken over ziekte in het gezin. Je vraagt ook naar begeleiding. Een van mijn collega's heeft hier veel ervaring mee. Zowel in het begeleiden van het gezin alsook de school. Want het is belangrijk om met de leerkrachten regelmatig contact te hebben. Nog een laatste tip: denk niet alleen aan de kinderen maar ook aan jezelf en je eventuele partner. Want als je als ouder goed voor jezelf zorgt en steun zoekt bij andere volwassenen of professionele steun, daar hebben je kinderen het meeste aan. Dan kun je zelf veel voor je kinderen betekenen in dit proces. Ik wens je veel kracht en liefde de komende periode.
Riet Fiddelaers-Jaspers
Goh Saskia wat erg. Ben er even stil van. Ik zou, als het mij zou overkomen, eerlijk tegen mijn zoontje van 6 vertellen dat mama ziek is en niet meer beter wordt. Ze gaan vanzelf ook vragen stellen aangezien nieuwsgierigheid het overwint. Doseer je antwoorden en maak het niet te heftig voor ze. Ook zou ik de school inlichten voor eventuele ondersteuning.
Geniet nog van je tijd met je kinderen en wens je alle sterkte, liefde en kracht toe voor de aankomende tijd.

Groetjes Tamara
Beste Saskia, helaas heb ik dit gesprek zelf, met mijn inmiddels overleden man, gevoerd met onze zoon van toen 2,5. Veel heben wij gehad aan de website: www.oudersvanjongehelden.nl. Per leeftijdscategorie staan er tips. Ook kun je er links vinden met begeleiding. Verder heeft het mij en daardoor onze zoon erg geholpen dat wij exact de wensen van mijn man kenden. Een website die ik later tegen kwam is, www.mijntasenik.nl. Hoop dat ze je een beetje helpen.

Onze zoon voelde feilloos aan dat er iets was en was zichtbaar opgelucht toen wij hem vertelden wat er was. Het was niet 1 gesprek, maar meerdere gesprekjes. Het eerste gesprek was het moeilijkste, vooral voor onszelf.

Ik zal nooit vergeten wat mijn man toen tegen hem zei, zo lief. Inmiddels heb ik dat ook opgeschreven en wie weet maak ik daar ooit een boekje van. Zodat onze zoon dat voor altijd kan onthouden.
Het ziekenhuis waar je behandeld word kan je daarbij helpen. En er zijn ook speciale boekjes voor. Het eerste gesprek is het emotioneelste maar ook kinderen behoren te weten wat er speelt. Dus vraag Hulp bij je arts.
In de lotgenotengroep van jonge weduwes vond ik dit lijstje. Misschien heb je er wat aan.
Beste Saskia,
Er is al veel gezegd op het forum over hoe je jouw kinderen kunt vertellen dat je doodgaat. Omdat kinderen veel aan voelen en dan gaan fantaseren, én omdat ze dit verschrikkelijke bericht van jou zelf moeten krijgen, is het belangrijk dat je dit deelt met de kinderen. Dat houdt de communicatie open en open je de weg voor je kinderen om ook open met jou te praten. Kinderen voelen echt aan als er 'geheimen' zijn en dan gaan zij ook hun mond houden. Daarnaast kunnen kinderen heel erg teleurgesteld zijn als ze later horen dat jij dit al lang wist maar zij het pas op het laatst hoorden. Ik merk altijd aan de gezinnen die ik begeleid dat als ze het de kinderen vertellen, de reactie van de kinderen enorm meevalt. Natuurlijk zijn ze verdrietig, maar vaak valt er veel spanning weg. En regelmatig hoor ik ook dat kinderen zeggen "ik wist het al". Je kinderen weten al dat je ziek bent. Daar kun je op aan sluiten door te vertellen hoe het nu is met de behandeling (en dus dat de dokter nu niets meer kan doen, dat je doodgaat). Vanaf nu kun je veel herinneringen gaan opbouwen! Er is een boek "Als kanker je gezin treft". Een boek met korte bondige tips, waarin dit soort vragen wordt behandeld met concrete tips hoe je het kunt vertellen. Te bestellen via www.scirovmedia.nl. Als je meer wilt weten over hoe je het met je kinderen kunt doen, kun je, uiteraard, reageren op dit bericht en je kunt ook altijd contact opnemen met de advieslijn van Stichting Achter de Regenboog. Vijf ochtenden per week: 0900 2334141 of hulpvraag@achterderegenboog.nl. Achter de Regenboog heeft ook een verwijsbestand met therapeuten in jouw omgeving. Het allerbeste!

Reageer

    Cookies

    DELA maakt gebruik van cookies om het gebruik van de website te analyseren, om het mogelijk te maken content via social media te delen en om de inhoud van de site en advertenties af te stemmen op uw voorkeuren. Deze cookies worden ook geplaatst door derden. Door deze melding weg te klikken of gebruik te blijven maken van deze site stemt u hiermee in. Klik anders op meer informatie.

    IK GA AKKOORD Cookie instellingen