Ben jij kritisch op je eigen opvoeding?

  • 20 oktober 2016
  • 14 reacties
  • 1786 Bekeken

Uit onderzoek van DELA blijkt dat 75% kritisch is op de eigen opvoeding. En 43% geeft aan de eigen opvoeding anders te doen dan de eigen ouders. Lees de resultaten hier: Driekwart van de Nederlanders is kritisch over hun eigen opvoeding.

Wat wil jij je kinderen meegeven?

14 Reacties

Ik heb eigenlijk een hele goede opvoeding gehad. Er waren regels, maar werd ook vrijgelaten om zelf te ontdekken en keuzes te maken. Dit neem ik toch echt wel mee in de opvoeding van mijn zoontje van 6.
Helaas moeten wel veel dingen anders in de opvoeding van onze zoon, aangezien hij ADHD heeft en medicatie krijgt.
Ik geef hem wel makkelijke keuzes, maar het begin is gemaakt. Zodra medicatie is uitgewerkt hoef ik niet met keuzes te komen, want dat lukt niet meer ;)

Ik ben niet kritisch over mijn opvoeding en hoop juist dat ik veel voor mijn zoontje kan betekenen zoals mijn moeder voor mij betekent. Mijn band met mijn ouders is super goed, heb vrije opvoeding gehad en kon met alles over hun praten. Ja echt over alles! ;)
Ik ga zelfs 1x per jaar een weekje met mijn moeder alleen op vakantie. Wij genieten er samen enorm van en proberen dit te doen zolang het kan en de centjes het toelaten.

Alleen maar lof voor mijn ouders! 😃
Ik wil m'n kinderen het liefst wat 'waarden' meegeven, zoals 'oordeel niet (te makkelijk)', of 'wees solidair (met mensen die het minder goed hebben)' of 'verkies welzijn boven materialisme'. Maar uiteindelijk zijn ze ook vrij in het vinden wat ze willen vinden, of leven zoals ze willen leven.
Op een moment in mijn leven realiseerde ik me dat mijn ouders en mijn opvoeding een gegeven waren: hier moet ik het mee doen, en nu verder. En met wat ik heb meegekregen kon ik gelukkig ook verder. Bij mij, en bij mijn kinderen ook, was dat moment rond mijn 30e aangebroken. Daarna moet je niet meer zeuren over wat er beter had gekund. Misschien heb je wel het meest aan de normen en waarden van je ouders, waar je je in de pubertijd het hardst tegen verzet. Kritiek op je opvoeding is misschien wel een voorwaarde om daarna je eigen weg te kunnen kiezen. Ik ben mijn vader dankbaar voor zijn opschepperij en zijn neerbuigende houding tegenover ondergeschikten en minder bedeelden. Dat wilde ik niet.
Ik heb altijd eerlijkheid rechtvaardigheid en steunen tevens gaf ik mijn kindere n mee dat als je goed wil zijn in je werk dat je daar moeite voor moest doen aan mijn kinderen mee gegeven en dat had ik weer van mijn vader me gekregen
Wij hebben onze kinderen ook normen en waarden meegegeven, misschien dat ze daardoor deze beroepen hebben gekozen.
De oudste is verpleegkundige en de jongste is politieagent.
Ik werk zelf ook nog steeds in de zorg en ook daar probeer ik mijn normen en waarden te behouden.
Maar je merkt wel dat dat niet vanzelfsprekend is.
Patiënten en bezoekers kunnen soms onbeschoft reageren en spreken iedereen aan met jij en jou.
Onze kinderen spreken in eerste instantie iedereen aan met u.
Van huis uit heb ik ook normen en waarden meegekregen.
Jammer dat je het nog zo weinig merkt in de maatschappij
Ik ben het helemaal eens met zustertje alleen hebben we steeds meer met andere culturen die andere normen en waarden werken als wij tevens worden de normen en waarden steeds bijgesteld door de maatschappij en dat gaat van uit Den Haag tot aan de kerken die vergeten zijn dat ze een voorbeeldfunctie hebben
Voor mij is het logisch dat nu ik eigen kinderen heb, kijk naar hoe mijn mam het gedaan heeft. Helaas kan ik het met haar daar niet meer over hebben. Wat ik wel weet is dat ik inderdaad wel wen aantal dingen anders zou willen doen. Maar daartegenover vind ik dat ze mij in haar eentje fantastisch heeft opgevoed als ik nu kijk hoe ik de afgelopen 35 jaar geleefd heb. Ik heb een partner, zij niet. Ik heb de eerste acht jaar met haar bij mijn, oom, opa en oma gewoond, waar ik ontzettend verwend ben en altijd verzorgd werd. Ik ben nu werkeloos en heb geen familie in de buurt waar ik snel op terug kan vallen. Mijn moeder was 20 toen ze me kreeg, ik was 32 bij de eerste.... Dus tja, wie ben ik om hard te oordelen, zij heeft ontzettend haar best gedaan en het enige wat ik kan doen is met de dingen die zij mij geleerd heeft, ook ontzettend mijn best te doen om mijn kinderen zo goed mogelijk op te voeden.
Ik wil de opvoeding van mijn kinderen een beetje het zelfde doen als dat mij ouders mij hebben opgevoed alleen een beetje minder vrij.
Normen en waarden en respect voor mens, dier en de natuur vind ik heel erg belangrijk!!
Ik moet eerlijk zeggen dat ik niet veel meer weet over mijn jeugd en opvoeding. Heel soms komt er iets bovendrijven en dan denk ik, jeee dat zei mijn moeder ook!
Maar natuurlijk hebben zij hun best gedaan. Daar ga ik dan maar van uit! Zo doe ik het ook, ik probeer wel meer te communiceren. Want dat was toch altijd wel een heel groot manco, dat weet ik nog wel. En daarom is het ook moeilijk voor mij, maar wel echt nodig in het leven. Verder probeer ik er altijd te zijn voor mijn kinderen. Ik merk ook dat ik veel belang hecht aan eerlijkheid, respect voor elkaar en rechtvaardigheid. Dat wil ik ze ook meegeven. Denk aan jezelf, maar ook aan anderen.
Persoonlijk ben ik veel vrijer naar mijn kinderen . Zeker als ik naar de opvoeding kijk die ik gekregen heb .mijn ouders waren wel streng en zeer duidelijk wat wel en niet kon. Er ontbrak ons werkelijk aan niets maar wel altijd een hardwerkende vader die we meeste alleen op zondag en in de avond heel even zagen . Dus de zondag altijd met het gezin op sleeptouw . Nu als ik er tegen aan kijk dan is thuis zijn fijn met je kinderen .lft van 6, 13 en 15 . Iedere lft om rekening mee te houden . Veel vrijer en losser . Mogen meer dan ik vroeger mocht. Ze proberen ook van alles uit wat ik soms ook nog stimuleer zodat ze er zelf achter kunnen komen .ook als het niet kan en mag . Respect en normen en waarden staan hoog en zolang mijn kinderen alles tegen mij vertellen van straf op school tot de eerste zoen bij ernstige vriendin dan ben ik al heel blij . En dan denk ik dat we het toch niet verkeerd doen .
Ik heb me altijd voorgenomen mijn kinderen vrijer en minder streng op te voeden dan ik opgegroeid ben.
Dat is niet zo moeilijk.
Ik had een vader die geen nee dulde en een moeder die alles doet/deed om de lieve vrede te bewaren.
Geen onvertoen woord was er thuis.
Dat werkt voor mij niet. Een eigen mening en voor je zelf opkomen in toch het minst wat je kinderen moet meegeven
Normen waarden respect en vooral eerlijkheid wil ik ze meegeven . 1 zoon met adhd en 1 zoon met add en een dochter van 5 die ook wel ergens wat mee heeft gekregen is er duidelijk structuur in huis maar ook met vrijheid . Ze weten heel goed hoe wij ermee om gaan
Mijn moeder zei altijd dat ze het het allerbelangrijkste vond om van mij en mijn broer evenwichtige mensen te maken. Dat vind ik nog steeds een prachtig uitgangspunt voor de opvoeding.
Ergens ben ik wel kritisch omdat mijn ouders best zichzelf wegcijferen voor anderen en dat gaven ze door aan ons. En dat kan best nadelig zijn vooral met een overlijden dat je opeens die ruimte voor jezelf aan het pakken bent en niet meer volledig aandacht aan de ander kan besteden. Dit vooroorzaakt ook soms tegenstand maar toch zet ik door want aan het eind van mijn vaders leven merkte ik dat hij in gesprekken heel erg terugkwam op hoe hij heeft geleefd dat het niet om anderen gaat maar ook om jezelf. En dat ervaar ik steeds maar weer dat je echt soms ruimte moet pakken om te kunnen rouwen . Dat wat anderen van je verwachten echt niet meer gaat.

Reageer