Herdenken van een dierbare. Hoe doe jij dat?


esther Auteur
Reacties: 67

19 september 2016, 17:44

Herdenken van een dierbare is heel persoonlijk. Mijn vraag is Hoe doen jullie dat? Met vrienden of familie of juist alleen? En waarom.

Ik bijv doe geen herdenkingsdienst maar ik doe het liever alleen op bepaalde dagen zoals de verjaardag en evt me trouwdag. Dan sta ik even stil bij hem. Kijk naar zijn foto en urn en haal dan de mooie momenten omhoog. Daarnaast vind ik dat evt familie en vrienden het allemaal op hun eigen manier moet doen.

Hoe zouden jullie het doen en op welke momenten? Ben heel benieuwd.
estherjong
  • Ronja
    Reacties: 40

    19 september 2016, 20:52

    Wat een mooi moment voor deze topic.
    Morgen, 20 september, is het elf jaar geleden dat onze dochter Ronja werd geboren.
    Wat was ze prachtig, maar helaas, wat was ze stil...
    Ze was ons 4e kindje, er waren al 2 broertjes en een zusje.
    Om er toch een soort van "verjaardag" van te maken, besloten wij het eerste jaar haar geboortedag te vieren.
    Vieren dat op die dag onze dochter en hun zusje werd geboren. Een familiefeestje dus.
    Elk jaar beginnen we het ontbijt met beschuit met muisjes, die hebben we toen alleen gegeten op de dag van haar begrafenis.
    Dan pakken we cadeautjes uit en brengen die, samen met bloemen bij haar "tuintje" (begraafplaats vinden we een naar woord).
    En daarna gaan we een dagje uit, lol maken, plezier hebben.
    Want Ronja zorgde ervoor dat ons gezin groter werd en nog steeds is.
    Ook dit is er weer met veel zorg door ieder een cadeautje gekocht, maar het is wel anders, zonder vader.
    Een zelfde viering dit jaar, maar met een hele zware lading.
    Toch zet ik het door, dit hebben wij samen, als papa en mama besloten, dit is mooi.
    Hoe het morgen echt zal worden?
    De tijd zal het leren....
  • Angela
    Reacties: 40

    21 september 2016, 15:41

    Ik heb op de dag, 1 jaar na het overlijden van mijn moeder, een bloem bij haar foto gelegd,
    de kaars aangestoken en gezegd: "Het is goed zo ..........maar ik mis je....."
    Ik praat elke dag nog met haar en steek elke dag een kaars aan, dus was het op de dag zelf, niks bijzonders........
  • Jasper
    community manager
    Reacties: 117

    22 september 2016, 14:05

    Ik merk dat het op verschillende momenten komt. Soms herdenk ik iemand echt tijdens het sporten. Dan komen de herinneringen en het verdriet. Waarschijnlijk omdat het nog niet zo lang geleden is. Zal daar ook een verschil tussen zitten? Wanneer het verlies kort geleden is, je anders herdenkt dan wanneer het langer geleden is? Of maakt dat niet?
  • Johan
    Reacties: 214

    23 september 2016, 13:12

    Beste Jasper

    Dat ik nu juist,op deze dag 23-Septemer,mijn verjaardag,
    deze topic mag ontvangen.Deze morgen zat ik aan het
    graf van mijn vrouw,en kon met haar '"babbelen"",over de mooie
    momenten,in ons samen leven.Maar ook in de minder mooie
    momenten,waar wij er voor elkaar waren.Dit is herdenken
    in alle rust,en de kraaltjes van de rozenkrans,door mijn vingers
    kon laten glijden.Met een "'warm""gevoel,kon ik haar rustplaats,
    weer verlaten.
    Een fijn weekend.
    johan.
    Johan
  • Jasper
    community manager
    Reacties: 117

    23 september 2016, 13:30

    Dat is inderdaad bijzonder Johan. Probeer het warme gevoel lekker vast te houden en maak er een fijne verjaardag van.
  • Angela
    Reacties: 40

    23 september 2016, 14:41

    Inderdaad bijzonder.....fijne verjaardag Johan!
  • boyke1
    Reacties: 25

    23 september 2016, 16:11

    ik heb een tijd geleden op de verjaardag van mijn overleden vriend
    nu 10 maanden gelden met mijn vriendin samen een stukje kersenvla
    met slagroom dat was zijn wens en mijn vriendin kwam met zonnenbloemen
    en dat het was een zware dag dat ik toch aan hem denk
  • Angela
    Reacties: 40

    23 september 2016, 16:36

    Mijn nichtje verloor haar vriend, plots en nog heel jong.........
    Zij ging met Kerst met zijn zus, naar het restaurant waar hij ook met haar naar toe had willen gaan.........
    Voelde heel goed aan, zeiden ze daarna...........
    Net of hij erbij was, zo voelde het.........en ze hebben fijne herinneringen opgehaald met zijn tweeën.
  • esther Auteur
    Reacties: 67

    24 september 2016, 08:37

    Ik wil reageren op Jasper zijn bericht. Ik denk dat naarmate de tijd verloopt de herinneringen blijven maar je minder er bij stil staat. Het eerste jaar sta je er zeker bij stil maar zoals ik bij me partner zie gaat het toch meer naar de achtergrond ensemble komt het naar boven.
    estherjong
  • 24 september 2016, 20:51

    Ikzelf heb meerdere miskramen gehad. Helaas is mijn kinderwens niet in vervulling gegaan...
    De dagen voor kerstmis merk ik dat ik labieler wordt. Herinneringen komen boven van mijn 1e miskraam (die ik heb gehad op 1e kerstdag 2008). Ik vond het wel heel bijzonder dat ik de miskraam op deze dag had gehad. We vieren met kerst de geboorte van Jezus. Mijn kindje was ook met kerst geboren, alleen levenloos....

    Ook Moederdag is ieder jaar voor mij een moeilijke dag. Het herinnert mij aan mijn miskramen, aan de kindjes die ik heb verloren en aan wat had kunnen zijn. Het is voor mij een herdenkingsdag geworden. Op deze dag brand ik kaarsjes voor mijn moederhart; mag ik rouwen om de kindjes en de dromen die ik heb verloren....

    Mijn omgeving weet dat het deze dagen alles of niets is bij mij. Als ik voel dat ik behoefte heb om te rouwen, dan blijf ik (als dit mogelijk is) thuis en als ik behoefte heb aan afleiding dan zoek ik dat. Als we toch verplichtingen zoals familiebijeenkomsten hebben, dan geef ik duidelijk aan als ik mij niet helemaal happy voel en ook waarom.

    1 Bijlage

    ervaringsdeskundige/expertise miskramen en ongewenst kinderloosheid
  • dinie
    Reacties: 86

    26 september 2016, 22:03

    Wij zetten altijd verse bloemen bij de foto van onze ouders/schoonouders/broer en geven elkaar een glimlach en een knuffel
    bj van limbeek
  • KikiW
    Reacties: 45

    13 oktober 2016, 12:20

    Mijn moeder was afgelopen augustus precies 10 jaar overleden. Toch een mijlpaal, alweer 10 jaar.... Ik had daardoor misschien dit jaar nog meer het gevoel er speciaal bij stil te willen staan. Iets bijzonders kopen voor haar graf, samen komen met de familie, zoiets. Maar niemand uit de familie voelde dat zoals ik. Uiteindelijk is er niets gebeurd en ergens vind ik dat jammer.
    Haar graf ligt 2 uur rijden van mijn huis af, dat ervaar ik ook als een drempel. Het is nooit 'even' langsgaan. Misschien moet ik gewoon elke kwartaal een dag plannen die van ons samen is?
    "Life is 10% of what happens to you and 90% of how you react to it"
  • Casey55
    Reacties: 5

    28 november 2016, 16:27

    Beste Esther,
    Een zeer terechte vraag die bijna nooit vooraf gesteld wordt.
    Ik kom uit de Indonesische cultuur en daar hebben we navolgende fases waarop we als familie en vrienden bij elkaar komen.
    1. de 7e dag na overlijden is een belangrijke dag want dan verlaat de geest van de overledene het huis;
    2. de 40e dag na overlijden wordt er een Selamatan georganiseerd waar familie en vrienden voor worden uitgenodigd en waar alles draait om eten en de nagedachtenis aan de overledene. Iedereen maakt dan een gerecht.
    Bijvoorbeeld krijgt de overledene op zijn favoriete stek een bord voorgeschoteld met wat hij/zij het allerlekkerste vond inclusief drinken en pas als dat gedaan is dan mogen andere opscheppen.
    3. de 100e dag wordt wederom een bijeenkomst met familie en vrienden georganiseerd met de bekende rituelen als de 40e dag;
    4. Hierna wordt jaarlijks op de sterfdag van de berokkene een Selamatan georganiseerd om te gedenken en bij elkaar te komen. Het wordt als een zeer verjaardag gevierd met als hoofdthema het eten en de overledene.

    Hiermee herinner je de overledene in een ongedwongen sfeer want tenslotte eten is heerlijk en herinneringen ophalen over de overledene idem dito.

    Misschien heb je wat hieraan voor bepaalde gedachten.

    groetjes
    Cees
  • Jane
    Reacties: 34

    16 januari 2017, 03:38

    Ik kan nog geen foto van mijn vader zien. Het is te vroeg voor mij. Wel heb ik zijn steen wat meeging in zijn kist ( crematie ) en dat hou ik wel steeds vast. Maar een foto helaas nog niet..kan er dus ook geen bloemen erbij zetten. Wel in het bos waar zijn as werd uitgestrooid had ik wel bloemen neergelegd maar ik kan op een of andere manier niet vaak naar die plek gaan. Met de feestdagen vroeg mijn zusje om naar het bos te gaan ..ik kon het gewoon niet. Het is gewoon te vroeg. Misschien dat ik wel iets doe op zijn eerste sterfdag maar dat weet ik dus niet . Het hangt er vanaf hoe ik me voel.
  • laiferd
    Reacties: 3

    8 maart 2017, 20:46

    Mijn zoontje Richard was 4 jaar jong toen hij overleed dat was op 30-12-1986 ,hij had een ernstige hartafwijking ,hij was al jong 5 maanden toen hij een open hart operatie ondergaan moest ,en dit ging gelukkig helemaal goed en prima,er volgen wel controles maar ach als dat alles was,de kinderarts zei altijd kijk hij zou nooit een sporter worden dat kon niet,maar afijn daar valt mee te leven,dachten wij toen,als hij maar bij ons blijven kon,en dat was het belangrijkste het allerbelangrijkste,en toen 2 dagen voor die tijd ging zijn hart tekeer,en moest hij naar ziekenhuis,de dienst doende kinderarts zei dat hij moest worden opgenomen en ook dat hij dat wel eens eerder had gehad,ik zei neen dit nog nooit,maar volgens haar wel,maar ik hield vol van neen dat is niet zo,maar bleef bij mijn zoontje tot men zei ,dat het beter was om uit te rusten thuis,en morgen weer te komen,dit deden zij,want ja ik had nog een kindje van 1 jaar en een kindje van 6 jaar ook die hebben mij nodig ,en s, avond toen ik even boven was,op zijn kamer toen voelde ik Richard komt niet meer thuis,dit voelde ik innerlijk,en belde nog even met ziekenhuis hoe het ging ,en de volgende dag werden wij gebeld om direkt te komen,ging niet goed,,wij er direkt heen maar helaas was hij overleden toen wij er waren ,dit heeft mij zo zo veel pijn gedaan,ik was woest op die arts,echt onbegrip,nu kan ik er makkelijker over praten,het heeft zijn plekje ,maar missen ja altijd en op verjaardag voelt het alsof ik er zo alleen mee ben ,dat heb ik wel,alsof men hem is vergeten,en dat doet ontzettend veel pijn,innerlijk,verdriet wat niet zichtbaar is,maar diep van binnen zit,
  • Johan
    Reacties: 214

    9 maart 2017, 13:28

    Beste Laiferd.

    Door je pijn en verdriet heen,zal er een vraag
    bij je komen,waarom moest dit allemaal gebeuren,
    om afscheid te moeten nemen,van zo"n jong leven,
    en daardoor,in de jaren je gegeven,er altijd een gemis
    zal zijn.Dan zal het je goed doen,waar je ook ben,en
    waar je ook mag vertoeven,samen met je,dat gemis te
    delen,en je lieve Richard,gedragen in de warmte van
    je schoot, niet vergeten zijn.
    Waar hij ook zal zijn,vegeten zal hij je niet,tijdens de
    momenten,van blijdschap,en verdriet.
    Uit het zicht verloren,maar nooit uit je hart.
    Rust in vrede Richard.
    Johan.
    Johan
  • Hannie
    Reacties: 66

    30 juni 2017, 13:15

    Vandaag is het de geboortedag van mijn lief, maar helaas is hij op 19-08-2016 overleden.
    Ik heb mijn dochters (natuurlijk incluis schoonzoon en 3 kleinzonen) voorgesteld van deze dag een herinneringsdag te maken en met alle liefde treffen wij elkaar vanavond op mijn verzoek in een restaurant, om met elkaar toch dicht bij mijn Jan/ hun Paps/ hun Opa te zijn. Hier haal ik hopelijk weer kracht uit. Ik mis hem iedere dag meer.

Reageer op dit bericht

Bezig met uploaden:
0%
Bladeren
Als de URL correct is, zal hier een voorbeeld verschijnen. Grote afbeeldingen duren soms iets langer voordat deze geladen zijn.
  • :D
  • :?
  • :cool:
  • :S
  • :(
  • :@
  • :$
  • :8
  • :)
  • :P
  • ;)