Welke woorden geven troost?

  • 16 december 2016
  • 18 reacties
  • 1549 Bekeken

Ik kwam deze do's & don'ts tegen:

Do: Je hoeft niet zo veel te zeggen. Laat zien dat je het erg vindt en luister.
Don’t: Zomaar alleen bijbelteksten sturen, zonder er goed over na te denken.

Welke woorden geven jou troost?

18 Reacties

Do: zeggen dat je het erg vindt en luisteren idd. Of zeggen dat je niet weet wat je moet zeggen.
Don't: beginnen over hoe erg je het zelf allemaal niet hebt meegemaakt. En idd bijbelteksten sturen. Ook doen veel mensen net alsof ze je niet zien, je negeren dat is nog erger dan zeggen dat je niet weet wat je moet zeggen!
Reputatie 2
Eerlijkheid is het belangrijkste voor mij. Als ik niets met een persoon heb of heb gehad zoek ik contact met een nabestaande ook niet op. Het contact tussen ons tijdens leven speelt mee in mijn reactie na de dood van iemand. Soms ben je verplicht om naar een begrafenis of crematie te gaan uit hoofde van je beroep. Dan zal ik niet in staat zijn tot persoonlijke woorden van troost. Ik teken het gastenboek en verdwijn.
Do's: Een luisterend oor en gemeende en eerlijke woorden. Nou kan je gaan denken wat nou eerlijke en gemeende woorden zijn, maar dat zie je denk ik gauw genoeg aan de lichaamstaal en gezichtsuitdrukking.
Don't: Bijbelse teksten, aangezien ik niet gelovig ben, zeggen die teksten mij niet veel. Als kan ik sommige teksten wel weer terug vertalen naar het dagelijks leven. Negeren is ook niet wenselijk, maar wel begrijpelijk. Mensen zijn toch bang om het verkeerde te zeggen.
Ik denk dat wanneer je zelf dingen meemaakt je ook ervaart wat je kunt doen en wat je beter kunt laten. Mijn zuster was haar man plotseling verloren en er waren mensen waaronder ook buren die haar ontweken. Dat heeft haar heel erg gekwetst. Nu is ze zelf helaas ook overleden en het doet mij pijn te ervaren dat iedereen het snel vergeten is. Een beetje aandacht kan je zo troosten!
Zelf heb ik ervaren dat een don't is: de vraag of het al weer een beetje ging. Hierin voelde ik vooral het onvermogen van de ander om met mijn verdriet om te gaan maar niet een werkelijke interesse in mijn verdriet.
Wat ik ervoer als een do en troost gaf, was dat iemand benoemde welke kenmerken van mijn overleden moeder ze in mij terug zag. Dat stuk van mijn moeder droeg ik dus heel dicht in me mee. Haar herkenning en het benoemen ervan gaf me troost.
Is makkelijker gezegd dan gedaan maar wees en doe zoals jij altijd doe. Men weet ook dat jij verdriet hebt. Als je anders gaat doen/praten dan komt het als niet jij over. Praat ook over jou verdriet want het staat als een paar boven water dat mensen in hun basis willen helpen en gedeelde smart is nog steeds halve smart.
Ik denk als je verdriet hebt dat geen enkel woord troost kan brengen,alles gaat langs je heen je moet eerst je hoofd leeg hebben voordat je iets kunt opslaan in je geheugen,het is beter om naar een paar weken een bezoekje te brengen want ik heb al zo vaak meegemaakt dat mensen niet komen omdat ze het eng vinden.
Op dit moment zijn er voor mij vooral don'ts.
Al die kerstgedachten, het zal wel extra moeilijk zijn nu, feestdagen, blablabla.
Elke dag is moeilijke dag, daar heeft kerst niets mee te maken.
De confrontatie van de commersie, gezellig, familie, daar schijnt het in december? om te draaien
Op dit moment ook geen do's.
Alles is goed bedoeld, ik weet het echt wel, maar ik kom er nog niet verder mee.
Dat zeg ik niet hoor, ik blijf lief en aardig en vertel dat we het tot nu best redelijk redden.
Het is niet gemakkelijk, maar op een keer gaat het weer beter.
Er zijn veel don'ts maar het belangrijkste vind ik dat iemand zich echt probeert te verplaatsen in diegene die rouwt. Het gaat niet om jou op dat moment. Dus geef aan dat je iemand hoort en ziet en dat het allemaal mag en kan. Veel mensen zijn bang voor diep verdriet omdat ze zich er geen raad mee weten en zich geen houding weten te geven. En dat terwijl degene die het verdriet voelt veel kwetsbaarder is. Je hoeft niets, je hoeft er alleen maar te zijn en te luisteren. Verdriet hoort nu eenmaal bij het leven...
Goede waardevolle tips op rij. Soms weten mensen zich echt geen houding te geven en dan zeggen ze maar wat. En dat kan erg rot zijn / overkomen.

Heeft er iemand wel eens iets tegen jullie gezegd, waardoor je echt boos werd?
Wat zie je er slecht uit, je moet eens wat meer eten, en aan jezelf denken, dat komt bij mij niet goed over. Heb niet zoveel zin meer
om mezelf op te tutten, maar ook dat komt wel weer, alles heeft zijn tijd nodig, de een doet er wat vlugger over dan de ander.
Laat iedereen in zijn waarde, luister, sla een arm om iemand heen, geef een knuffel, ga samen een kop koffie drinken.
@Magda: dat kan ik me voorstellen. Heb je dat toen ook terug gegeven?
Nee hoor, als ik een akelige opmerking krijg, trek ik me terug en ben dan verdrietig, mijn man ving dat altijd op, maar ja hij is niet meer.
Uiteindelijk zal alles wel goed komen, heb pas weer een vriendin weggebracht, zo is het leven, dan sta je wel eens met de mond vol tanden, en kunt alleen maar een knuffel geven, en zeggen als je me nodig hebt kom maar, bel maar, meer kun je niet doen.
Poeh. Heftig. En inderdaad; opeens sta je dan aan de kant van hulp geven. Heb je het gevoel dat je door je eigen ervaring van het verlies, je woorden dan ook zorgvuldiger kiest?
Lieve Magda ,
Ik hoop dat je kinderen of misschien kleinkinderen hebt , ze geven je zoveel vreugde deze dagen staan altijd voor je klaar.
Vandaag ben ik met mijn kleindochter van 22 boodschappen wezen halen voor de kerstdagen ,eerst hoefde het voor mij niet meer zo.
Maar toch dat steuntje in de rug , opa kom we gaan het gezellig maken de lieve meid.
Sterkte en kop op.
Reputatie 1
Ik vertel ,n kennis op straat dat mijn dochter dood is gegaan....''oooooh echt waar? Wat erg! Maar ja...alles kan erger'' Ik: ''O ja? Vertel mij....hoe dan?'' Zij: ''Ze had ook verkracht en vermoord kunnen worden''
Haar heb ik zwijgend de rug toegekeerd.

Nog ,n ''leukert'' ,n buurvrouw deze keer:
We komen elkaar tegen...7 dagen na het afscheid.
Ze kijkt me vriendelijk aan en zegt '' Het gaat weer goed met je he?'' en op mijn lichtelijk verbaasde'' o ja? Denk je dat?'' en dan komt het onbetaalbare antwoord
'' Ja, je ziet er zo fleurig uit....'' (hellup!)

Gelukkig heb ik daarnaast ook ,n zus die elke week probeert te komen omdat ze dit belangrijk vind. Zij was gek op mijn dochter, kende onze band als geen ander.
Zij snapt the do,s and don,ts. Ze vult niet in maar volgt. Klinkt simpel maar slechts weinigen begrijpen hoe groot het belang van deze twee dingen is: Niet invullen maar volgen! Voor mij is ze goud waard!!
Mij eraan herinneren dat het leven doorgaat. Dat weet ik zelf ook wel. Of mij vragen hoe het gaat uit plichtsgevoel. Als het je in werkelijkheid niet interesseert, laat me dan ajb met rust. Ik haat neppers. Dus dat zijn don'ts. Als iets gemeend is en met goede bedoelingen, dan maakt het me niet zoveel uit hoe het eruit komt. Als men maar oprecht geïnteresseerd en meelevend overkomt
Voor mij een complete don't 'je moet toch een keer verder met je leven'. Een do, een (kleine) attentie dat aangeeft dat je weet dat je iemand mist. Laatst kreeg ik een lijst met een mooie tekst 'iemand die je zoveel gaf om te herinneren kun je nooit vergeten'.

Reageer