Wat moet ik met mijn verdriet?


Ik ben een moeder van twee jonge kinderen en ik ben onlangs mijn eigen moeder verloren aan slokdarmkanker. Op het ogenblik ben ik thuis/ werkzoekend en zorg de hele dag voor de kinderen. 's Avonds als de kinderen op bed liggen ben ik vaak zo moe dat ik of meteen naar bed wil of een uurtje op de bank voor de tv plof. Ik ben dan echt te moe om een goed gesprek te beginnen over hoe verdrietig ik me bij vlagen voel ( want dan praten we lang terwijl we eigenlijk moeten slapen). We hebben namelijk geregeld gebroken nachten....hoe doen jullie dat?

19 Reacties

Hoi JoAnn,

Toen mijn schoonvader overleed hebben ik en mijn vriend er bewust voor gekozen om een aantal keer de kinderen bij vrienden of familie onder te brengen zodat wij ook tijd voor elkaar hadden. Het was fijn om op die momenten even samen te praten over bijvoorbeeld ons verdriet. Ik weet zelf als moeder dat je jezelf snel vergeet omdat "het zorgen voor" nu eenmaal op de voorgrond ligt. Maar in jouw situatie (en ook anderen) is zelfzorg heel belangrijk. Kijk of het mogelijk is dat je opvang voor ze kan regelen en kijk wat jij op die dag fijn vind om te doen. Ik weet dat mijn vriend en ik soms hele plannen hadden om er echt even tussenuit te gaan maar dat samen een wandeling door het bos maken of even tegen elkaar op de bank liggen al meer dan genoeg was. Zeker omdat je energielevel al laag is met kleine kinderen 😉. Het is soms lastig te plannen in onze drukke levens maar ik ben er van overtuigd dat ik eerst goed voor mijzelf moet zorgen zodat ik ook de zorg aan mijn kinderen kan geven.

Wat mijn vriend en ik ook hebben gedaan is ons verdriet delen met onze kinderen. Samen boekjes gelezen over dit thema en vertelt dat papa en mama soms huilen omdat opa is overleden. Ik merkte aan mijzelf dat dat rust gaf en dat het de kinderen meer duidelijkheid bood over de situatie. En waarom wij niet altijd vrolijk waren.
Hopelijk heb je hier iets aan en kun je ergens de tijd en ruimte vinden voor jezelf. Succes!
Hi JoAnn, mijn kinderen zijn inmiddels wat groter maar toen mijn moeder overleed was de jongste 6 maanden. Ik heb toen de fout gemaakt maar door te blijven hollen en te weinig aandacht te besteden aan mijn verdriet. Ik begrijp dat het een enorme drukke periode in je leven is maar je MOET echt ruimte claimen voor jezelf. Ik kan het niet genoeg zeggen. Dus constant hulp vragen en soms ook in investeren (babysitter betalen). Al is het maar af en toe een uurtje om een stuk te wandelen, de rust en stilte op te zoeken. En denk ook aan professionele hulp. Ik begrijp dat dat niet voor iedereen even interessant is maar het helpt om op gezette tijden toch te praten over je verlies, je verdriet maar ook je leven in het algemeen. Sterkte!
Mijn moeder overleed toen ik 14 was.
Ons gezin draaide gewoon Door. Mijn pa zag ik vaak verdrietig. Maar er was in die tijd 1981 geen ruimte voor rouwen. Pa moest weer werken en mijn school ging gewoon Door.
In 2013 overleed mijn vader en dacht ik deze keer wel het rouwproces te aanvaarden.
Maar een week later kregen wij problemen met onze autistische zoon van 9, vechtpartij op school, sexueel misbruik op zorgboerderij en van school gestuurd waarna we in de molen kwamen van hulpverlening. Weer kwam er niks van rouwen. Dat komt nu na het verlies van mijn schoonouders in februari allemaal naar boven. Veel pijn in mijn ledematen en erg moe.
Ik zit nu in therapie. Redt het even niet alleen.
Rouwen moet je tijd voor nemen wat niet altijd lukt.
Ben Door mijn verdriet een paar mensen kwijt geraakt die toch geen vrienden bleken na periodes van problemen.
Sterkte ik weet hoe moeilijk het is.
ik ben in november mijn vriend verloren wij hadden ging kinderen maar ik heb wel 2 hondjes
en ik ging naar zijn overlijden gewoon weer door totdat ik een longamblie kreeg en toen deed ik een
stapje terug ik heb mijn werk want ik werk 20 uur per week en mijn hondjes maar mijn vriendinnen
komen regelmatig hier en ik bij hun en ga ook regelmatig zonder hun met een goede kennis weg
ik neem s avonds echt rust want doe ik dat niet dan kan ik niet slapen en dan lig ik heel de nacht wakker
van het piekeren maar s avonds lekker voor de tv en dan hoef ik niks meer
Bedankt allemaal voor jullie reacties (al), tijd nemen voor mezelf is duidelijk de boodschap. Dan 'moet' ik het nog even uithouden omdat mijn beide peuters in september samen twee dagdelen tegelijk naar de peuterschool gaan. Ik vind het zelf heerlijk om bijvoorbeeld naar de sauna te gaan, maar dan zal er eerst toch werk op mijn weg moeten komen om meer van dat soort dagjes te plannen. Voor nu proberen we zuiniger te leven (niet te zuinig omdat het leven ook zomaar op kan houden), omdat ik sinds maart 2016 geen inkomen meer heb. En dan kies ik er nu voor om liever met de kinderen een ijsje te eten wekelijks in de favoriete speeltuin, dan echt iets specifieks voor mezelf te doen.
Lieve JoAnn,

Zuinig leven is helemaal niet verkeerd en ik weet daarover mee te praten. Is nu niet meer echt aan de orde, maar ik doe het nog wel.

Na mijn scheiding in 1984, het was mijn eigen keuze, was er ook niet veel geld.

Ik ben gaan werken in de uren dat mijn kinderen op school waren en heb daarna nog een opleiding gevolgd, waardoor ik meer kansen op werk kreeg.

Nu denk ik nog wel eens over hoe ik toen de touwtjes aan elkaar moest knopen, maar mijn kinderen zijn allebei goed terecht gekomen en zeker mijn dochter waardeert dat enorm.
Mijn zoon is een ander verhaal, maar daar heb ik inmiddels mee leren leven.

Kies voor wat nu voor jou belangrijk is!

Sterkte en ga morgen lekker met jouw kindjes genieten. Een ijsje uit de vriezer kan ook lekker zijn.

Cecilia.
Reputatie 4
Hallo JoAnn.

Niet alleen de zorg voor je kinderen,maar ook het
verdriet,door het afscheid moeten nemen van je moeder,
hebben jullie slapenloze nachten bezorgd. Misschien is
het je gegeven,om je verdriet op te scrijven,in een soort
dagboek,alsof je in gesprek was,met je overleden moeder.
Ik heb dat een jaar lang,iedere morgen gedaan,en heeft
mij na het overlijden van mijn vrouw,veel rust gegeven,
in mijn doen,en denken.Door dit schrijven,heb ik mijn vrouw
haar " plaatsje'' gegund,waar ze intens,naar verlangde.
Heel veel sterkte.
johan.
op de eerste plaats nog gecondoleerd met het verlies van je moeder, ikzelf ben mijn moeder 23 jaar geleden verloren en weet hoe dit 'n impact heeft op je leven. mijn advies is dat je iedere dag even 'n momentje voor je zelf pakt, al neem je maar 'n douche of bad en laatje verdriet eruit. wat je ook kunt doen is een brief schrijven naar je moeder waarin je haar vertelt wat er in je omgaat of wat je haar nog wilt vertellen.
verder wens ik je heel veel kracht en sterkte toe om dit verlies te verwerken. En denk eraan aan rouwen zit GEEN tijdslimiet.
Dat is helemaal waar. Aan rouwen zit geen tijdslimiet.
Je kunt alleen goed voor anderen (kinderen, partner) zorgen als je ook goed voor jezelf zorgt.
Zoek hulp bij vrienden, familie, huisarts en andere professionals. Blijf er niet alleen mee lopen.
Praten helpt. Het geeft je lucht, nieuwe inzichten en ordening in gedachten. En vaak blijkt ook dat anderen graag bereid zijn te helpen.
Dat vind ik onzin, jouw eerste zin ziffi57, want je zorgt altijd goed voor je partner en kinderen ook al zorg je niet goed voor jezelf. Heb het zelf ook bij de hand gehad. Maar idd zoek hulp want alleen lukt het niet.
Lieve JoAnn,
Ik ben 2 voldragen kindjes in 1 week verloren, had toen 3 oudere kids. Daarnaast werken mijn partner en ik beiden. Ik spaarde vaak mijn tranen en liet ze dan bij het naar bed gaan even flink de vrije loopals zamen met min mandere was...het moet er uit, dat was is me wel duidelijk geworden. Omdat we na verloop van tijd toch beiden behoorlijk bleken door te hollen plannen we nu 1 keer per maand een avondje samen. Goed voor de relatie en dan komt het verdriet om de meiden ook vaak ter tafel. En soms gewoon een flink potje janken als ik even alleen ben.....Zoals onder de douche dat kan enorm opluchten. .....Ik ervaar echt dat ik er ruimte aan moet geven. Soms door uitgebreid te praten met mijn partner, maarschappelijk werk of een lotgenoot en soms door tussen alle bedrijven door eens flink te huilen. Geef jezelf de tijd, verdriet komt vaak met golven. Soms kun je het gelijk de ruimte geven. ....soms moet het even wachten. Als het er maar uit kan......taken care...
Mijn kinderen waren nog niet geboren toen mijn moeder overleed. Door alle omstandigheden kregen wij de tijd niet om te rouwen. We werden aan ons lot overgelaten en stonden in overleefstand. Dit heb ik jaren volgehouden, met alle ellende van dien.

Samen zijn met je vriend hoeft geen euro te kosten. Heb je iemand die een paar uur op jullie kids wil passen. Dan kunnen jullie lekker een bos, strand of stadswandeling maken. Gewoon samen zijn, picknick mee bij mooi weer. En bij slecht weer lekker een thermos chocomel!

Tijd voor jezelf is echt heel belangrijk, stel het niet uit, hiermee kom je jezelf echt tegen op een moment. Sterkte!
Beste allen, bedankt voor jullie fijne berichten/ adviezen. Wat ik zo lastig vind is het verschil te maken tussen doorgaan/doorhollen/ overleven en rustig de tijd voor alles nemen. Zeker ook omdat alles omtrent het huis en de kinderen op mij aan komt. Ik heb nu wel twee ochtenden per week even de handen vrij en probeer ik bijvoorbeeld te bellen met een vriendin of lekker te sporten en een lange douche te nemen. Maar om te zeggen dat het genoeg is? Ik merk dat ik toch pas vaak de tranen (en dat doe ik wel) laat lopen als ik alleen ben of in de auto als de kinderen slapen. Hoeveel verdriet en frustratie er dan nog blijft hangen kan ik niet inschatten, daar had ik eerder altijd mijn moeder voor...daar was het veilig om even uit te huilen.
Hoi JoAnn,
Zelf heb ik ook het een en ander meegemaakt (zie mijn andere reacties bij diverse topics). Onder andere mijn moeder is overleden.
Ik ben ook altijd maar doorgegaan. Dan was ik emotioneel stuk, maar waren de kinderen weer ziek waardoor ik weer nachtenlang kots moest opruimen en midden in de nacht 3 wassen draaien. Tijd voor mezelf had ik niet. Nam ik ook niet. Want er was niemand die op kon passen (juist...geen mama).
En nu heb ik een burnout.
Er komt niets uit mijn handen. Mijn hoofd is overvol. Mijn huwelijk staat op springen.
Hoe had ik dit kunnen voorkomen? Ik had hier om de hoek kunnen gaan wandelen. Ik woon naast de Biesbosch...
Ik had een aan mama gericht dagboekje kunnen bijhouden. Ik had vaker nee kunnen zeggen. Ik had ... ik had..... maar ik deed het niet. Kijk wat JIJ wilt doen. Wat wil JoAnn? En dat hoeft niet groots te zijn zoals bijvoorbeeld in 'de ontsnapping' met Isa Hoes. Waar word je gelukkig van? Dat moet je uitzoeken. En dan...doen! Ik weet hoe moeilijk het is. Heb je andere ouders met peuters in de buurt? Je kunt misschien regelen dat jij de ene keer een peutertje neemt en dat jij dan ook eens je kleintjes kunt "wegbrengen". Dat doe ik nu ook. Had ik eerder moeten doen
O ik zie dat een deel er niet bij staat. Ik vroeg me af... laat nog eens weten hoe het gaat. Ben wel benieuwd!
Hallo JoAnn,

Ik kan me voorstellen hoe je je voelt. Ik ben zelf in april vorig jaar mijn partner verloren en ook achtergebleven met 2 "jonge" kinderen (9&12). Vanuit mijn toenmalige werkgever ook alle rust en ruimte gekregen om de boel proberen op een rijtje te krijgen. Maar op een gegeven moment ben je het thuis zitten wel zat en ga je toch weer aan het werk. Later in goed overleg ontslag gekregen en nu gelukkig wel weer aan het werk. Ik kan gelukkig mijn kinderen regelmatig laten logeren bij mijn ouders en schoonouders. Dat helpt wel om tot jezelf te komen. In jou geval denk ik dat dit voor jou/jullie ook een goede optie zou kunnen zijn.

Ik weet niet of je vader het aan kan om de kinderen af en toe een nacht in het weekend te hebben. Ik kan me voorstellen dat hij het ook heerlijk vind om zijn kleinkinderen af en toe eens voor hem alleen te hebben. Maak ook gebruik van vrienden, kennissen of schoonouders om af en toe eens tijd voor jezelf te nemen.

Ik vind het heerlijk. Ik heb in de periode dat ik thuis zat ook continue voor de kinderen kunnen zorgen. Echter wilden ze niet dat ik 's avonds wat ging doen, waardoor zij alleen thuis zouden zijn. Ik heb ondertussen de kinderen laten weten dat de muren op me afkomen en de TV me ook niet meer kon boeien. We hebben nu de afspraak gemaakt dat wanneer ik 's avonds weg ga, ik mijn telefoon altijd bij me heb en dat die altijd opgenomen wordt als ze bellen. Dit werkt voor ons momenteel prima. Snelkeuze op de huistelefoon naar mijn mobiel. Ik heb dan ook liever dat ze een keer te vaak bellen als dat ze niet bellen en ik 2 huilende kinderen thuis heb. Als het echt heel erg dringen is, kunnen ze trouwens ook altijd de buren bellen.

Ik hoop dat je wat aan dit verhaal hebt.

Veel sterkte nog met je verlies en weet dat je er niet alleen voor staat.
Ik ben er idd even tussenuit geweest, niet bewust overigens. 10 december was mijn mam een jaar geleden overleden en daarvoor zat een hele intens periode, toen kwam kerst, familieverjaardagen en mijn oudste dochter is net 4 geworden (verjaardag vieren, school(wen)dagen....
Echt doorrennen valt wel mee (vind ik althans), ik doe vooral alles met de kinderen (ik heb nog steeds geen werk). Zo heel af en toe een dagje sauna met mijn tante, oudercommissie van de peuterspeelzaal, en dinsdag of donderdagochtend een stevige sportochtend (zonder kinderen). De familie situatie is nogal apart, dus behalve een drukwerkende tante en een studerend nichtje niet in de luxepositie (meer) van familie die in staat is om op te passen. Ik heb nooit een vader gehad (wat niet erg is want ik mis het niet), mijn schoonvader is in 2013 overleden en mijn schoonmoeder is na het overlijden van haar mijn zo snel achteruit gegaan dat ze in een verzorgingstehuis zit.
Ik denk dat ik eerder doorhobbel, en dat ik nog steeds veelal met de dag leef en merk dat ik minder communiceer en meer zelf overdenk. Een deel van mij is nog steeds zoekende naar een weg, maar ik merk dat ik wel veel meer kan genieten van mijn beide meiden. En misschien is dit niet helemaal de juiste manier, omdat ik dus eigenlijk altijd alles aan mijn mam vertelde, maar ik zal op de één of andere manier zonder haar in levende lijve verder moeten
Fijn dat je wel kunt genieten van je dames! Mijn kinderen hebben me er ook doorheen gesleept (jongen net 9 jaar, meisje 7,5 jaar). Geniet ervan! Vergeet niet te leven en tijd voor jezelf te nemen

Reageer