Wat betekent het verlies van een dierbare voor je relatie?

  • 14 september 2016
  • 6 reacties
  • 6966 Bekeken

Op het moment dat ik een goede vriendin - waarmee mijn man minder contact had - verloor, stond mijn wereld op zijn kop. De wereld van mijn man draaide gewoon door. Hij was er wel voor mij, maar had zelf veel minder last van het verlies.

Een jaar later viel mijn zus plotseling weg. Dit was heel anders. Toen zij overleed wisten we dat we op korte termijn ook de broer van mijn man zouden verliezen. Nu stonden we naast elkaar en de wereld stond voor ons hele gezin op zijn kop. Gelukkig waren we samen sterk.

Tot de ultieme test voor ons kwam. 4 jaar na het verlies van mijn zus is ook haar man (onze zwager) ziek geworden. Na een half jaar strijden er een einde kwam aan zijn leven. Uren heb ik aan zijn bed met hem zitten praten. Om dan met alle bagage weer thuis te komen en samen met mijn steun en toeverlaat plannen te maken voor de toekomst. Mijn zus en zwager hebben immers - net als wij - twee dochters die opgevangen moesten worden. Dat gaat niet zomaar. Veel praten met en luisteren naar zowel mijn man als onze kinderen over hoe de toekomst er volgens ons uit zou moeten gaan zien.

Gelukkig hebben mijn man en ik in deze periode veel steun aan elkaar gehad en is de band die wij hebben alleen maar sterker geworden. Helaas zie ik om mij heen dat dit vaak ook heel anders kan verlopen. Ik vraag me af waar dat dan in zit? Ligt het aan hoe elk van beide tegenover de persoon staan die weg valt of ligt dit meer aan de relatie op zich?

6 Reacties

Wees heel blij met de steun die je aan elkaar hebt. Soms is 1 van de twee geen prater of kan de 1 niets met het gevoel van de ander. Heel veel sterkte met het verwerken van jullie verliezen.
Iemand heeft me ooit geleerd dat iedereen op z'n eigen manier reageert op een overlijden en dat je daar eigenlijk geen betekenis aan kan en mag hangen. Ik weet nog toen mijn moeder overleed, dat ik volledig opgesloten ben geraakt in mezelf. Ik deelde niets meer, met niemand. Mijn vrouw (toen nog vriendin, pas net een paar maanden) kon daar heel goed mee omgaan. Voor hetzelfde geldt had ze dat niet gekund en was het stukgegaan. Het loopt gewoon zoals het loopt en je wordt getriggerd of niet.
Wij hebben gelukkig veel steun aan elkaar ik merk wel nu we wat ouder zijn geworden dat het wel steeds zwaarder wordt om iemand te verliezen het clubje wordt steeds kleiner.
Beste kim, fijn dat je steun vind aan elkaar. Ieder rouwt op zijn eigen manier. Uit ervaring weet ik dat een ouder verliezen veel impact heeft en dat je je partner daarbij moet laten gaan maar wel steunen. Het is niet zo makkelijk als je idd een partner hebt die geen prater is en dan dus aan moet voelen wat nodig is. Dan sta je spreekwoordelijk wel eens op het verkeerde been. Maar ik denk ook (helaas ook ervaring in) dat het eraan ligt hoeveel je al voorgeschoteld hebt gehad, onze 1e in januari 2013 geboren, mijn schoonvader september 2013 overleden, waarna bleek dat mijn schoonmoeder totaal niet voor zichzelf kon zorgen, de tweede werd in mei 2014 geboren en toen bleek mijn schoonmoeder langzaamgroeiende alvleesklierkanker te hebben en mijn eigen mam slokdarmkanker. Uiteindelijk moest mijn schoonmoeder haar nek breken (helemaal hersteld) om een hoge indicatie voor een gesloten afdeling in een verzorgingstehuis te krijgen (eind 2014), bleek mijn moeder in april 2015 toch uitzaaiingen te hebben en is eind 2105 overleden. Wij beiden hebben enorm verantwoordelijksgevoel naar onze ouders toe (gehad). Ik had alleen een moeder en was enigskind, dus ik was aanspreekpunt en degene die alles moest beslissen en dat met twee kleine pittige meiden. Dan kun je op een gegeven moment op/ leeg zijn en kan praten moeilijk worden, überhaupt een nuttig gesprek met iemand voeren was een tijd lastig. Wij zaten beide diep in het rood qua energie, emotie, enz. Maar omdat we al 18 jaar bij elkaar zijn ken je de ins en outs en bikkelen we door met wat we hebben, dus aan onze relatie ligt het niet. Maar het is dan af en aan wel moeilijk om de neus weer precies dezelfde kant op te krijgen. Aan de andere kant, het gras bij de buren is altijd groener.... Maar ik merk wel dat ik zelf eerst weer een beetje tot mezelf moet komen, om daarna de rest van de wereld weer aan te kunnen.
Reputatie 1
Op het moment dat ik een goede vriendin - waarmee mijn man minder contact had - verloor, stond mijn wereld op zijn kop. De wereld van mijn man draaide gewoon door. Hij was er wel voor mij, maar had zelf veel minder last van het verlies.

Een jaar later viel mijn zus plotseling weg. Dit was heel anders. Toen zij overleed wisten we dat we op korte termijn ook de broer van mijn man zouden verliezen. Nu stonden we naast elkaar en de wereld stond voor ons hele gezin op zijn kop. Gelukkig waren we samen sterk.

Tot de ultieme test voor ons kwam. 4 jaar na het verlies van mijn zus is ook haar man (onze zwager) ziek geworden. Na een half jaar strijden er een einde kwam aan zijn leven. Uren heb ik aan zijn bed met hem zitten praten. Om dan met alle bagage weer thuis te komen en samen met mijn steun en toeverlaat plannen te maken voor de toekomst. Mijn zus en zwager hebben immers - net als wij - twee dochters die opgevangen moesten worden. Dat gaat niet zomaar. Veel praten met en luisteren naar zowel mijn man als onze kinderen over hoe de toekomst er volgens ons uit zou moeten gaan zien.

Gelukkig hebben mijn man en ik in deze periode veel steun aan elkaar gehad en is de band die wij hebben alleen maar sterker geworden. Helaas zie ik om mij heen dat dit vaak ook heel anders kan verlopen. Ik vraag me af waar dat dan in zit? Ligt het aan hoe elk van beide tegenover de persoon staan die weg valt of ligt dit meer aan de relatie op zich?


Aan dat laatste. Denk ik!
En ik lees jouw verhaal met ,n glimlach Kim.
Omdat ik hier een beeld bij heb. Mooi!!
Iemand heeft me ooit geleerd dat iedereen op z'n eigen manier reageert op een overlijden en dat je daar eigenlijk geen betekenis aan kan en mag hangen. Ik weet nog toen mijn moeder overleed, dat ik volledig opgesloten ben geraakt in mezelf. Ik deelde niets meer, met niemand. Mijn vrouw (toen nog vriendin, pas net een paar maanden) kon daar heel goed mee omgaan. Voor hetzelfde geldt had ze dat niet gekund en was het stukgegaan. Het loopt gewoon zoals het loopt en je wordt getriggerd of niet. Ik ben er wel mee eens dat ieder reageert op zijn eigen manier op een overlijden en dat je daar eigenlijk geen betekenis aan kan en mag hangen. Ja en dat is vaak wat mensen ervaren als een onbegrip als anderen dat wel doen . Of dat anderen van je verwachten dat je het op hun manier doet. Of dat sommigen gruwen van andermans adviezen of zelfs een soort van druk voelen . Of dat je vaak ergens moet haasten om je verdriet nu echt een plek te geven en dat je dat eigenlijk niet kan. Bij mij voelt het prettig aan als iemand mij laat zijn in mijn verdriet. Wat bij mij opvalt is dat ik zelf een ander niet echt ermee belast maar dat ik wel voor mezelf die ruimte pak om mijn verdriet te hebben.

Reageer