Waardeloos leven

  • 6 februari 2017
  • 13 reacties
  • 823 Bekeken

9 maanden terug is mijn echtgenote plotseling overleden na een huwelijk van bijna 40 jaar. Ze haalde in de keuken een sigaretje, ik hoorde een bons en een dreun en daar lag ze. Ik had haar hoofd in mijn hand en er was een soort kortsluiting in haar ogen. Maximaal 30 seconden later en ze was weg. Het is niet te beschrijven, maar ik zag het leven en ziel uit haar lichaam verdwijnen en wist gelijk al dat reanimeren zinloos was.
Daarna is het gewoon een horrorfilm.
Ze werd aan haar voeten de keuken uit gesleurd, de bovenkleding werd van het lichaam gescheurd en ga maar door. In je huis lopen 4 ambulancebroeders, 4 politieagenten, een schouwarts, buren en ga maar door.
Na 30 minuten reanimeren vroeg ik om te stoppen, maar er werd me verteld dat ze dat 45 minuten moesten doen volgens het protocol.
Uiteindelijk werd ze overleden verklaard op een leeftijd van 61 jaar.
Diep in de nacht ging ik naar bed. Toen ik wakker werd dacht ik dat ik het had gedroomd, tot ik naast mij keek. Een lege plek dus.
Nu ben ik dus 9 maanden verder en ik kan er eigenlijk niet meer tegen. Mijn liefste, mijn doel en mijn zin van het bestaan is helemaal weg.
Iedere morgen sta ik (laat) op en vraag me iedere keer weer af waarom? Eigenlijk wil ik niet meer.

13 Reacties

Pff, heel heftig hoor en dan zo plotseling. Mijn man is 7 maanden geleden overleden, hij was pas 57. Toch probeer ik het leven weer op te pakken, hij zou niet anders willen. Het leven is echt nog wel de moeite waard hoor.
Het is uiteraard heel anders en het liefste was ik samen met hem heel oud geworden, maar toch krijg ik ergens de kracht vandaan om door te gaan. Ik probeer leuke dingen te doen. Met vrienden, familie en ik heb 2 fantastische zoons en schoondochters en een kleinzoon daar probeer ik van te genieten. Ik heb gelukkig ook nog mijn werk waar ik heel veel voldoening uit haal.
Ook al voelt het nu niet zo voor je, probeer door te gaan, jouw vrouw zal echt niet willen dat je bij de pakken neer gaat zitten Ted.
Heel veel sterkte!
Hoi Red

Ook ik ben me partner verloren en vond de eerste tijd erna moeilijk. Hij was pas 55 en ik 51. Gelukkig nam ik toch de stap om met mensen te praten en me schouders eronder te zetten. Ik verborg mijn eigen emotie. Waarom dacht ik. Maar elke dag denk ik wel aan hem vandaag is het precies een jaar dat we hem gecremeerd hebben. Probeer de di gen te doen die je leuk vind. Je vrouw zou zo trots op je zijn al s je doorgaat. Ze kijkt van boven op je neer. Sta normale tijd op en ga lekker genieten van je bakkie koffie. En dan lekker de dingen doen waar zij trots op zou zijn als jij dat deed. Schouders eronder en niet vereenzamen achter de geraniums. Er zijn meerdere mensen die ook in jou schoenen staan.
Vind het al heel knap dat je je verhaal verteld op dit forum. We zijn er voor elkaar.
Dus koppie op en je gedachten mogen bij je vrouw zijn maar laat de moed niet zakken
Beste Ted,
Ondanks dat ik veel mensen om me heen heb verloren kan ik niet zeggen dat ik weet wat je partner verliezen betekend. Wel denk ik dat ik kan delen in het gevoel van een zeer dierbaar iemand te verliezen en daarna de draad weer op moeten pakken (om wat voor reden dan ook). Dat is idd best lastig en gaat met vallen en opstaan is mijn ervaring. Toevallig dat ik afgelopen vrijdag nog gevloerd werd door een schilderij dat mij heel sterk deed denken aan mijn schoonvader die inmiddels toch echt al bijna 19 jaar niet meer bij ons is. Ja, helaas dat blijft. en op zich is dat goed. Het is ondanks dat zo'n moment pijn doet ook een bewijs van niet vergeten zijn.

Ik wordt hier overigens dagelijks geconfronteerd met de mensen die ons zijn ontvallen. De dochters van mijn zus wonen bij ons omdat zij zowel hun moeder als vader al verloren hebben. Dit is pijnlijk, confronterend en aan de andere kant mijn drijfveer om door te gaan. Voor jou hoop ik dat je zo'n drijfveer weet te vinden die je kan stimuleren de draad weer op te pakken.
De omschrijving van het overlijden van je vrouw is exact hoe mijn zus ons is ontvallen. Die klap is lastig te hanteren. Zij is er nu 8 jaar niet meer en nog steeds is het besef dat zij niet meer even opbelt, aan komt voor een bakkie of er simpel is, niet altijd daar.

Natuurlijk ken ik je achtergrond niet en hoe jou omgeving eruit ziet maar gebruik wat mensen je bieden aan steun en hulp. Ze bieden het je niet voor niks aan. Ga van daar af weer bouwen en probeer te leven!
Om een tip te geven: leef zoals jij zou willen dat je vrouw zou hebben gedaan wanneer de kaarten andersom hadden gelegen en zij was achtergebleven.

Ik heb vanuit mijn ervaringen een bedrijfje opgezet waarmee ik mensen zoals jij probeer te helpen.
Mocht je meer steun nodig hebben of behoefte aan meer praktische hulp stuur me dan een PB.
Reputatie 4
Beste Ted.

Mijn woorden schieten tekort,ondanks mij goede bedoelingen,
er zo voor jou te zijn,na het afscheid wat je heb moeten nemen,
en gemis van je vrouw.Beste Ted,er is buiten deze aarde,een kracht,
die je samen met je vrouw,je bij de hand zal nemen en de ""warmte""
en de zin in je leven,weer zal geven.
Dat een liefdevolle schouder,en een luisterend oor,er hier voor je
mogen zijn.
johan.
Beste Ted. Ik kan niet in woorden uitleggen wat jij hebt meegemaakt,het is heel heftig maar probeer a.u.b. het leven weer een beetje kleur te geven ook is dat heel moeilijk je vrouw zou niet anders gewild hebben denk ik,ga leuke dingen doen om het leven weer op te pakken.
ik wens je heel veel wijsheid en sterkte toe.
Beste allemaal.

Bedankt voor die warme reacties, maar mijn verhaal was eigenlijk nog niet helemaal compleet. 6 maanden na het overlijden van mijn echtgenote kreeg ik ook te horen dat ik agressieve blaaskanker heb. 2 weken terug heb ik de laatste kuur gehad. In maart word ik weer opgenomen in het ziekenhuis om te zien hoe de stand van zaken is. Wij hebben geen kinderen of zo, dus ik ben alleen. Wel hele lieve buren, familie en zo, maar uiteindelijk ben en voel je je toch alleen. Vandaar dat ik eigenlijk ook niet meer zo positief meer in het leven sta.
Beste Ted, Wat verschrikkelijk allemaal voor je hopelijk krijg je in maart toch goed nieuws en dat het leven toch weer een beetje kleur krijgt ik wens je heel veel sterkte.
Ted probeer voor jezelf toch het mooiste ervan te maken. Dat is ook makkelijker met je ziekte. Ik begrijp je wel. Maar proberen kan je toch met en voor die lieve mensen in j e omgeving. Ik wens je zoveel sterkte in maart . Maar ga van de gedachten gang van je vrouw uit. Hoe zou die het vinden dat jij nu strijd? Je bent toch een topper dat je het toch maar even doet en ondergaat
Beste Ted,

Ten eerste: gecondoleerd met het verlies van jouw vrouw.

Ik kan me zo goed voorstellen hoe jij je moet voelen.
Hoewel ik heel jong was toen ik mijn man verloor aan een auto-ongeluk, staat het me nu, 30 jaar later nog bij als de dag van gisteren. Zo'n diepe indruk dat dit achterlaat. En het is niet uitsluitend het verlies geweest maar ook (en dat word vaak vergeten door de omgeving) de enorme schok die je ondergaat als je lief je zo ontzettend plotseling ontvalt.
Voor mij was het na 5,5 jaar en bleef ik achter met ons dochtertje van 5,5 week (hormonaal hartstikke onstabiel nog). Wezenloos bleef ik achter en heb alle stadia van rouw enorm heftig doorlopen.
Pas heel veel later, kon ik de draad ook weer voor mezelf beetje bij beetje gaan oppakken, nadat ik eerst lange tijd erg slecht voor mezelf had gezorgd. Waarom? Gewoon, verdriet, echt niet weten waar te beginnen, hoe mijn dagen om te krijgen, en ja...ook moe, levensmoe zelfs. Ik had al zo veel mee gemaakt en was gewoon klaar met al die ellende, wou niet meer. En hoe dan, zonder hem? Mijn steun en toeverlaat. Maar mijn lief had mij achtergelaten met onze baby en daar moest ik voor zorgen. En hoewel niet meteen, werd zij uiteindelijk wel de motivatie voor mij…omdat WIJ haar zo graag gewild hadden. Omdat híj er vertrouwen in had, dat ik het zou kunnen zonder hem.
Voor jou is de situatie anders omdat je geen kinderen hebt waar je steun uit kan halen. Ik hoop voor je dat je veel vrienden en andere familie hebt die er voor je zijn, waar je afleiding kan opdoen en die nu ook nog begrip hebben voor jouw verdriet en jouw verloren voelen. Want na een huwelijk van 40 jaar, een leven dat je meer dan 40 jaar gedeeld hebt, kan ik me voorstellen dat het heel vreemd en onwennig voelt dat je er nu alleen voor staat en jouw eigen pad moet bewandelen.
Voor de enorme schok van het plotselinge gebeuren zelf, zou je kunnen overwegen om hulp in te schakelen. Praat eens over mogelijkheden met je huisarts. Ik zelf heb via Klassieke Homeopathie me laten behandelen voor trauma (pas jaren later, hoor) en daarna EMDR gedaan (wat wonderbaarlijk goed helpt). De herinnering gaat niet weg, maar het word wel allemaal wat minder schrijnend en beter te hanteren. Waardoor het makkelijker is om door te gaan.

Ik wens je heel veel sterkte en ook beterschap.
Ik hoop voor je dat je goed nieuws krijgt in maart zodat je nog volop van jouw leven kan (leren) genieten.


PS: Als je meer wilt weten, stuur mij dan gerust een pb.
Hallo Ted

Wat een diepe wond moet deze gebeurtenis in jou hart geslagen hebben.
Het is nog pas 9 mnd geleden dat dit jou overkomen is en dat is nog zo kort.
Laat het verdriet er maar gewoon zijn en ik hoop dat er op een dag weer een lichtje gaat schijnen dat de moeite waard is om de draad weer op te pakken.
Jullie zijn voor altijd verbonden ook al is dat wat verder weg van elkaar.Ik wens je veel kracht toe en lieve mensen om je heen die jou pijn wat kunnen verzachten.En bewaar al die mooie herinneringen in je hart.
Hallo Ted. Wat vreselijk dat je op zo'n manier je levenspartner verliest en vervolgens zo ziek wordt. Ik kan niet volledig bevatten hoe erg dit wel niet moet zijn, omdat ik zelf zoiets heftigs heb meegemaakt. Ik begrijp wel dat je het bij vlagen niet meer ziet zitten. Daardoor vind ik het zó ontzettend knap dat je wel het gevecht met je ziekte bent aangegaan. Dat bewijst wel dat je sterker bent dan je waarschijnlijk zelf denkt. Je vrouw zal vast daarboven ook willen dat je doorgaat en vecht. De pijn van een verlies gaat niet weg, maar zal uiteindelijk draaglijk worden. Bewaar de mooie herinneringen in je hart en praat met mensen. Ik sluit me tevens aan bij wat al eerder gezegd is. Ik denk dat het ook verstandig is om professionele hulp te zoeken. Ik wens je veel kracht, sterkte en wijsheid en hoop dat je in maart goed nieuws krijgt.
Zoiets heftigs niet heb meegemaakt bedoelde ik.
Hallo Ted,

Ik weet wat het is om je geliefde te moeten laten gaan.
Bijna 2 jaar geleden verloor ik mijn vrouw. 40 jaar was ze.
Ik bleef achter met 2 kinderen, toen 7 en 10.

Deze 2 schatten brengen mij zoveel steun en herinneringen, dat het voor mij elke dag weer de moeite waard is om op te staan en door te gaan.

Ik weet niet of je kinderen en misschien wel kleinkinderen hebt, maar deze kunnen absoluut voor steun en kracht zorgen om door te gaan. Opgeven is geen optie.
Je staat ervoor en zult echt alles bij elkaar moeten rapen om wat van je leven te maken.

Ook voor jou zal er een lichtpunt op de horizon verschijnen. Misschien niet nu en misschien ook niet het komende jaar, maar ooit... Zal deze er zijn.

Kop op en geniet van het leven, eventuele (klein-) kinderen en vrienden.
Je hebt aan de lijve ervaren hoe snel het over kan zijn.

Veel sterkte en kracht gewenst.

Reageer