Verdrietig afscheid van vader en moeder


Hallo, Ik was mantelzorger van mijn vader en moeder. Nu is mijn vader overleden op 9 januari 2017. Precies acht weken daarna is mijn moeder overleden. Het is zo onwerkelijk.
Ik droom erover hoe mijn moeder is overleden. Dat is zo vervelend omdat ik daar geen fijne herinneringen aan heb omdat ik voor mijn moeder heb moeten vechten om toch te proberen dat ze menswaardig kon sterven.
Dat maakt alles extra moeilijk.
Heeft iemand ook zoiets mee gemaakt en wat tips kan geven.
Alvast bedankt. Groetjes Joan

12 Reacties

Beste Joan, wat een nare belevenissen in zo'n korte tijd! Beide ouders verliezen in twee maanden tijd is heftig én uitzonderlijk, lijkt me. Je hebt er wellicht weinig aan, maar deze verliezen in je leven zien te integreren (ermee leren leven) kost tijd, veel meer tijd dan de weken die je nu achter de rug hebt. Wees vooral aardig voor jezelf, sta toe dat je het er enorm moeilijk mee hebt, dat is niets meer dan logisch. Zeker ook omdat het overlijden van je moeder een - zoals ik het begrijp - best traumatische ervaring is geweest, vanwege het moeten vechten om haar menswaardig te kunnen laten sterven. Misschien kan het t.z.t. helpen om alles daaromheen op te schrijven, de ellende als het ware 'van je af te schrijven'? Je kunt er beter niet in je eentje mee blijven zitten, schrijven kan daarbij helpen. Alle goeds, Rob
Beste joan, Wat heftig om beide ouders in zo'n korte tijd te verliezen. Ook het feit dat met name het overlijden van je moeder niet bepaald op een wijze is gegaan die voor haar menswaardig was. Ik weet niet of je meer familieleden hebt of vrienden waar je mee kunt praten. Want als je er mee blijft zitten dan blijft dat aan je knagen. Of zoals Rob voorstelt schrijf het van je af. Of probeer via je huisarts professionele hulp te krijgen van een psycholoog waar je tegen aan kunt praten en die je tips kan geven om het te verwerken.
Beste Joan,
pffff.... Dat is zo'n beetje de enige reactie die geen onzinnige cliché's bevat. Ik denk dat wat Rob in zijn reactie al aangeeft alleen maar onderstreept kan worden. Geef jezelf vooral alle tijd die je nodig hebt. Helaas zal dat meer zijn dan je nu hoopt.
Ondanks alles wat ik/ wij hebben meegemaakt kan en mag ik niet zeggen dat ik weet hoe jij je voelt. Wat ik wel kan zeggen is dat ik wat je schrijft snap door mijn eigen ervaringen.
Uit wat je schrijft kan ik helaas niet opmaken of je uiteindelijk bent geslaagd in je strijd voor het waardige overlijden van je moeder. Ik hoop dat dit je wel is gelukt. Daarmee zou je een houvast hebben en een energiebron voor het plaatsen van je verlies.
Het strijd leveren om je naasten een menswaardig einde te geven is in Nederland helaas meer regel dan uitzondering. Wanneer je een huisdier met medicatie of wat dan ook in leven houdt ben je een dierenbeul en roept iedereen dat dit niet waardig is voor het beestje terwijl het, wanneer we het over mensen hebben, in een keer helemaal andersom gaat. Die strijd is pijnlijk en helemaal wanneer je de gevolgen moet aanzien.
Probeer kracht te putten uit dat wat je wel hebt kunnen doen en zoek houvast in de goede momenten.

Blijf zeker schrijven, hier op het forum is altijd wel iemand met een luisterend ook. Natuurlijk mag je, mocht je dat willen mij ook benaderen via een PB.

Lieve groet,
Kim
Hoi Joan ,

Nog gecondoleerd

Het is ook heel moeilijk om iemand menswaardig te laten sterven. Ik heb het gehad met mijn eigen partner. Ik als mantelzorger moest enorm aan de bel trekken om het toch voor elkaar krijgen. Maar de tijd na het overlijden duurt in mijn ogen dan ook veel langer om het te verwerken.
Maar probeer het van je af te schrijven en mocht het slapen niet lukken ga naar je arts maar praat. Ik vond praten moeilijk maar blijkt wel te helpen en zoek.mensen om je heen die je begrijpen.
Ik ben naar een praethuys gegaan waar ik een hobbycursus ben gaan doen en met mensen die het ook hebben meegemaakt. Alle kleine beetjes helpen
Reputatie 2
"Ik droom erover hoe mijn moeder is overleden. Dat is zo vervelend omdat ik daar geen fijne herinneringen aan heb omdat ik voor mijn moeder heb moeten vechten om toch te proberen dat ze menswaardig kon sterven. Dat maakt alles extra moeilijk."

Ingrijpend. Dromen over het overlijden van je moeder is - hoewel misschien niet door jezelf ervaren als prettig - wel een manier van verwerken.Probeer actief om je de fijne tijd met je moeder te herinneren. Sterkte en alle goeds.
Graag wil ik iedereen bedanken voor de reactie. Ik moet het een plaatsje geven en dat gaat niet zo snel. Op schrijven heb ik al gedaan en werkt inderdaad al een heel stuk.
Fijn dat ik zoveel reactie krijg dat helpt ook goed. Ik ben ook blij dat ik toch veel voor mijn vader en moeder heb kunnen doen.
Daar houd ik mij ook mee op de been. Het zijn je vader en moeder en ze hebben ook altijd voor ons klaar gestaan dus dat heb ik ook voor hun kunnen doen. Hartelijke groet Joan
Beste Joan, daar moet je je ook zeker aan vasthouden dat je veel voor ze hebt kunnen doen. Dat is zeker een positief iets dat je je altijd voor ogen moet houden. Mocht je je na een tijd nog niet rustiger voelen dan moet je zeker hulp zoeken om je frustratie een plaats te geven.
Dag mantelzorger, zo herkenbaar. Je deed alles wat in je vermogen lag, maar uit eigen ondervinding weet ik ook, dat het in je beleving nooit genoeg zal zijn geweest. Ik verloor in oktober 2014 ook onverwacht mijn moedertje, ze was al 90, maar dat wil niet zeggen dat je haar kwijt wilt. Wij vonden haar in bed, zij bleek bijna twee dagen eerder overleden te zijn. Afscheid nemen van haar was er niet meer bij, dus ze verdween zomaar zonder voorbereiding en eenmaal weg, mochten wij haar ook niet meer zien. Wat een drama. Ik heb dat ook nog nooit een plekje kunnen geven. Mijn echtgenoot was toen namelijk ook al behoorlijk ziek (dementerend en parkinson) en het noodlot trof mij wederom. Hij overleed 19 augustus 2016, dus nu amper 7 maanden geleden. Net als jij dubbel verdriet. Wat mij overeind houdt is dat mij alsmaar weer gezegd wordt dat ik niet meer had kunnen doen, dan ik deed, maar in gedachten kan het nooit genoeg geweest zijn. Ik zal daar mee moeten zien te dealen. Ik hoop maar dat het gezegde; komt tijd, komt raad, ook voor mij leidend zal zijn. Weet dat ik in al mijn verdriet jouw situatie in gedachten zal houden. Sterkte mantelzorger.
Lieve Mantelzorger, ik weet helaas uit ervaring hoe verdrietig en moeilijk het is om je ouders te verliezen. Mijn lieve ouders zijn 9,5 maand na elkaar overleden en ik mis ze verschrikkelijk.....Papa was dementerende en heeft 1 jaar in een verzorgingshuis gewoond .ik was samen met mama zijn mantelzorger totdat bij mama de diagnose werd gesteld dat ze een kwaadaardige hersentumor had....Heel ironisch dat ze allebei iets aan hun hoofd mankeerden....mama heeft 3,5 maand nog in een verpleeghuis gewoond op de hospice afdeling, omdat ze door uitvalverschijnselen te veel medische zorg nodig had , die ik haar niet kon geven....
Ik voel mij vaak heel alleen in mijn verdriet. Ik had een fantastische band met beiden en we deden ook veel dingen samen ...Mijn band was heel anders dan de band die mijn oudere broer ( + ruim 8 jaar ) en zus ( + ruim 11 jaar ) met ze hadden .
Ik heb via de huisarts rouwtherapie en ben na afloop enorm moe, rouwen kost tijd , heel veel tijd en ook heel veel energie....
Ik schrijf sinds het overlijden van papa een persoonlijk boekje .ieder stukje tekst begint met: ik herinner mij dat.... de herinneringen over papa en mama gaan nu een beetje door elkaar, maar dat vind ik niet erg....zolang ik mij kan herinneren, blijf ik stukjes schrijven...

Lieve Mantelzorger, heel veel sterkte met het grote verlies .dikke knuffel van mij xxx
Hallo.

Ik heb vijf en half jaar voor mijn vader en moeder gezorgd. Ze hebben bij ons aan gewoond. Dat was wel fijn want ik kon zo goed helpen. Moeder is het laatste jaar naar het verpleeghuis gegaan. Daar is ze de laatste weken niet goed behandeld en ik ben zo boos geworden. Mijn moeder lag met een kapotte en droge mond in bed omdat ze al dagen slecht at en dronk. Toen ben ik zelf mondverzorging gaan halen bij de apotheek.
Ook vaseline gehaald want de lippen waren dik en strak en uitgedroogd. De vellen en korsten hingen eraan. Ik heb ook het kunst gebit mee naar huis genomen want het paste ook niet meer en de mond was kapot en anders duwen ze dat kunst gebit toch weer in de mond.
Ik heb ook haar kleding mee naar huis genomen omdat ze niet meer recht kon zitten en haar hoofd omhoog houden. Ze hing steeds zo scheef in die rolstoel. Nu konden ze haar niet meer in die rolstoel zetten. Echt zo erg om te zien allemaal. Ik was al aan het proberen om moeder weer naar huis te halen zodat ze menswaardig kon sterven maar toen was het niet meer mogelijk omdat ze zo'n pijn had. Ook daar weer erg hard voor moeten vechten om te zorgen dat ze morfine kreeg. Ik hield altijd haar hand vast dat vond ze dan fijn maar ik kon haar niet meer aanraken zo'n pijn had ze en dus kon ik haar ook niet meer knuffelen dat vind ik ook zo erg. Toen ze was overleden kwam er een arts en die heeft niet eens geluisterd naar haar hart in te kijken of ze echt was overleden. De verklaringen had ze al ingevuld toen ze kwam. Niet eens fatsoenlijk kijken of mijn moeder was overleden en dat vind ik zo respectloos. Daar maak ik mij dan nog boos over en daar droom ik iedere nacht van.
Daarom is het moeilijk. Mijn vader heb ik tot het laatst toe thuis verzorgd en de huisarts nam mijn altijd serieus en heeft altijd goed geholpen tijdens zijn ziek zijn. De huisarts heeft mijn vader wel goed bekeken toen hij was overleden. Ik heb dit verhaal van het verpleeghuis al drie keer op papier gezet en dat helpt wel. Het is ook zo raar wat daar gebeurd is en het lucht zo op omdat gewoon hardop te zeggen en neer te schrijven.

Groetjes
Hallo.
Ja. Iedereen weet wel wat en ik denk dan altijd dan kan je die dingen proberen of aan denken maar uit eindelijk moet je het zelf doen. Maar tips zijn welkom en het is fijn dat mensen met je mee leven en mee denken. Het maakt ook niet uit hoe oud je ouders zijn. Je hebt ze al je hele leven en zij kennen jouw ook het beste. Als je moeder dement is geworden dan is het ook al raar want je hebt je moeder nog maar eigenlijk ook niet meer. Dan ben je zo blij dat je wat kan doen om te zorgen dat ze het nog zo fijn mogelijk heeft.
Dan geeft ook wel steun dat je weet dat je voor haar hebt kunnen doen wat ze nodig had. En dan maakt het ook niet uit dat je moet vechten als een leeuw want dat kan je dan ook.

Groetjes
Het is natuurlijk niet niks verwerken is een zwaar proces en zeker als het nog zo vers is probeer het eens met een mooi schriftelijk te kopen en je dromen van je af te schrijven misschien dat je dromen dan weg gaan sterkte groetjes

Reageer