Verdriet delen met de kinderen

  • 19 november 2016
  • 7 reacties
  • 467 Bekeken

Hoe kunnen jullie het verdriet om je overleden dierbare delen met je kinderen? We horen met regelmaat dat als een partner overlijdt en er zijn uithuiswonende kinderen, dat de overlevende partner de kinderen (te) weinig ziet en niet het gevoel heeft het verdriet te kunnen delen. En hoe gaat dat met thuiswonende kinderen? Kun je je verdriet met hen delen? Je wilt je kinderen niet te veel belasten en tegelijkertijd is voorbeeldgedrag ook belangrijk (als jij laat zien dat je over de overledene kunt praten en emoties kunt hebben, leren je kinderen dat ook). Ik ben benieuwd naar jullie ervaringen!

7 Reacties

Het is heel moeilijk om je verdriet samen te delen vind ik omdat zij het anders beleven dan ik . Zij verloren hun vader maar ik me partner en die relatie is anders. We praten er niet over en verwerken het allen op onze eigen manier. De relatie vind is anders terwijl ik ze wel begrijp. Maar ze begrijpen mij moeilijk.
Hier gaat het heel verschillend. Het ene kind praat het liefst heel veel over papa en de andere twee vinden dat echt heel moeilijk. Ik probeer per kind te schakelen naar behoefte. Dat is voor mij lastig maar ja. Voor mij is alles alleen doen lastig.
Het is moeilijk te vergelijken.
Elk kind uit zich anders.
De oudste, 18, neemt de zorgrol erg serieus. Probeert de "vaderrol" over te nemen, maar vergeet zich zelf, wil mij ook beschermen denk ik.
De tweede, 15, vlucht in zn sport en vrienden.
Verstopt zijn emoties, maar liet afgelopen weekend zijn emoties toch zien op een onverwachte plek. Tijdens de clubkampioenschappen een topprestatie geleverd en mag zich de beste turner van de vereniging noemen voor een jaar. Dat is voor papa, zei hij in een zaal vol mensen. Hoe mooi is dat!
Dochter van net 13, geen idee...ze praat er niet over, gaat naar school, sport, vriendinnetjes, is vrolijk. Tja??
De jongste van 9 wil er niet over praten, want dan wordt hij verdrietig, naar praat er het meest over, erg gevoelig, veel vragen, veel tranen.
De mooiste manier eigenlijk, niet te veel verstoppen.
En ik? Ik probeer me groot te houden, alles door te laten gaan, in goede banen te lijden en alles bespreekbaar te houden.
Heel langzaam gaat mijn emmer nu na 7 maanden overlopen.
Kinderen zien mijn strijd, en weten er net als ik nu nog geen raad mee...
Hier het verhaal dat 2 kinderen in de basisschoolleeftijd hun moeder verloren zijn.
2 schatten van meiden, 1 van 8,5 en de oudste bijna 12.

Beide verwerken het op hun eigen manier. De jongste komt te pas en te onpas een knuffel halen en wil de hele dag wel aan je hangen, terwijl de oudste een binnenvetter is. Kwam er laatst wel achter dat ze van zich af schrijft, wat ik alleen maar toe kan juichen.

Nu komt de oudste op een leeftijd waar de hormonen beginnen te veranderen. Ik als vader uit een gezin waar alleen jongens waren, heeft dan natuurlijk geen idee wat hij allemaal moet doen. Gelukkig wel hele lieve schoonzussen en buurvrouw, maar er zijn toch momenten dat je die niet wilt of kunt storen.

Ik ben heel benieuwd of er hier meer vaders zijn die met de zelfde uitdagingen gekampt hebben of nog steeds.
Beste Ronja, ik kan me ook voorstellen dat de leeftijden van de twee middelste niet echt 'helpen' zeg maar. Juist in die leeftijd willen kinderen niet kwetsbaar zijn, niet anders zijn en vooral niet zielig gevonden worden (dat wil trouwens geen enkel kind). Dat de oudste zo'n zorgende rol op zich neemt is ook heel herkenbaar. Kinderen willen ook graag helpen. En als je 18 bent, voel je je ook al heel erg volwassen. En dan je jongste, die uit zich met tranen, vragen en praten. Zo zie je ook maar weer hoe ieder het op zijn eigen manier doet. En ze zullen daarin allemaal hun weg gaan vinden en ook moeten gaan vinden. Je kunt geen enkel kind 'dwingen' te praten (dat zeg je ook niet hoor), ze gaan het doen op het moment dat het past voor hun. En dat proces herken je zelf ook. Wanhopig probeer je overeind te blijven en wordt het je ook te veel. Iedereen moet zijn weg vinden in rouwland... Wat een proces is dat hè?
Beste Tttimmer, daar sta je dan met je meiden met hun meidendingen. BH kopen, de eerste ongesteldheid, vriendjes. Wat zul je je vrouw verschrikkelijk missen (en niet alleen daar in). En ook voor jouw meiden, waar is hun rolmodel? Fantastisch dat je lieve schoonzussen en een buurvrouw hebt, maar zoals je zegt, die wil je ook niet altijd storen. Ik hoop dat er andere vaders gaan reageren met hun ervaringen en hoe zij het hebben opgepakt. Het is ook bijna een natuurlijke drang (denk ik wel eens) om nu zowel vader als moeder te willen zijn voor de kinderen. Andersom zien we bijvoorbeeld ook dat moeders opeens met hun zonen gaan voetballen, 'want dat deed papa toch altijd met ze'. je hebt het gevoel dat je beide ouders moet zijn, naast het gevoel dat veel weduwen/weduwnaars hebben dat ze het verlies goed moeten maken. Enfin, ik ben benieuwd naar andere reacties!
Mijn verlies (van mijn moeder 10 jaar geleden) leeft amper bij mijn 3 zoons (8,9 en 11). Ik heb er natuurlijk verdriet van en huil nu en dan. Dat doe ik gewoon waar ze bij zijn. Geen drama, gewoon tranen. Ik wil ze laten zien dat je af en toe kan huilen en dat niets is om je voor te schamen of je ongemakkelijk bij te voelen. Het gaat gewoon weer over. Ze vragen vaak wat er is en dan ben ik ook gewoon eerlijk en zeg ik dat ik mijn moeder mis. Dat snappen ze wel.

Reageer