Vader overleden

  • 4 augustus 2017
  • 11 reacties
  • 653 Bekeken

Mijn vader is 4 weken geleden overleden.
Hij had darmkanker en was 88 jaar.
Na zij darmonderzoek kreeg ik te horen dat hij darmkanker had.
We hadden twee keuzes, doorgaan zonder operatie en nog enkele maanden te gaan met als gevolg een vreselijke lijdensweg of opereren.
De dokter zij dat hij een grote kans had van slagen, dus de keuze was niet moeilijk.
De operatie was goed geslaagd en binnen 3 dagen knapte mijn vader wonder boven wonder redelijk snel op.
Echter daarna ging het mis en kregen wij een telefoon van het ziekenhuis of wij wilde komen.
Op de laatste dag hebben ze nog een scan gemaakt en zagen ze dat zijn dunne darm was afgestorven, diezelfde dag is hij nog overleden.
Ik had dit totaal niet verwacht , hebben ze een fout gemaakt?
Hebben wij de juiste beslissing genomen.
Ik weet niet meer wat leven is, elke dag het verdriet en de leegte in huis bij mijn moeder.
Omdat ik mijn werk verloren ben kwam ik elke middag bij mijn ouders om hen te helpen.
Ik ging overal heen met mijn vader.
Wat moet ik doen, ik weet het niet en als ik thuis kom kom ik weer in een leeg huis omdat ik alleen ben.

11 Reacties

Lieve Ernst,
Geef het even de tijd, en alleen jij kunt invullen hoe lang je hiervoor nodig zult hebben.
Je kunt niet van jezelf verwachten als iemand die je dierbaar is en wegvalt dat het leven gewoon weer zijn gangetje krijgt, dit moet een plekje krijgen.
Ik werk als medium en weet dat als je overgaat het goed is waar je naartoe gaat, laat dat een troost zijn. Iemand die overlijd zal nooit helemaal weg zijn, pas dan als jij je niet meer herinnerd.
Laat het verdriet voor nu toe, ga er niet tegen vechten omdat je je zo niet wilt voelen, juist dan zal je het als steeds als zwaarder ervaren. Verdriet mag er zijn, het geeft aan dat je van degene die over is hebt gehouden en houdt, want liefde is onverbreekbaar.

Liefs,
Dit
Hallo Dit,
Bedankt voor jouw reactie, ik had niet verwacht dar er zo snel gereageerd zou worden.
Elke dag heb ik verdriet en laat het ook toe, de verdrietige momenten zijn van korte duur en vrij snel pak ik het leve daarna op om verder te gaan.
Elke dag ga ik met lood in mijn schoenen naar mijn moeder om te kijken of ik kan helpen.
Wist ik maar hoe ik meer afleiding kan zoeken om niet de hele dag te hoeven piekeren.
Nogmaals bedankt .

Gr. Ernst
Hallo Ernst,
Ik ben mijn vader in 2013 verloren. In Mei kregen wij te horen dat hij slokdarmkanker had en in Juli overleed hij al...
Ik snap je gemis! Ook ik mistte iedere keer iets als ik bij mijn moeder kwam,het was zo stil.
Toch "wen" je eraan,al wordt het nooit meer hetzelfde. Geef je verdriet de tijd. Doe niets overhaast. Neem de tijd. Ik ben ondertussen ook mijn moeder nog verloren,dus ik heb mijn portie ook gehad. Ik ben 41 jaar en heb al geen ouders meer..triest. Sterkte Ernst,zoek niet naar "fouten" en probeer dat idee los te laten. Groetjes Corina.
Hoi Corina,
Het geeft mij kracht als ik jouw reactie lees.
Jij begrijpt mij goed en ik hoop dat ik er snel aan een.
Ik vind het erg voor jouw dat jij je vader en moeder verloren hebt , hoe ga jij daar mee om.
Hopelijk ben jij niet alleen en kun je met iemand praten.

Bedankt .
Gr. Ernsr
Dag Ernst,
dat gemis waar jij over schrijft ken ik ook, mijn vader overleed plotseling op 75 jarige leeftijd. Hij was degene die leven in de brouwerij bracht. Telkens als ik bij mijn moeder kwam voelde ik de leegte. Haar verdriet was ook ons verdriet. Vaak heb ik me afgevraagd waarom wij niets hebben gemerkt aan mijn vader want, achteraf gezien, was hij er slechter aan toe dan wij dachten. Ook de huisarts was ervan geschrokken ze vermoeden dat bij hem een slagader is gesprongen. Dat is nu 16 jaar geleden en nog bijna elke dag denk ik aan hem. Maar de rauwe randjes zijn er nu af en kan ik met veel genegenheid aan hem terug denken. Ook ik denk nog af en toe dat we hem misschien langer bij ons hadden kunnen houden als ze dat hadden ontdekt maar hoe had zijn leven er dan uitgezien? Hij was geen man die zich daar makkelijk bij neergelegd had. Ik begrijp jou twijfels en kan mij jouw gevoel hierbij goed voorstellen en het gemis van jou vader bij jou moeder doet ook jou verdriet. Ik wens jullie veel sterkte voor de komende tijd. En het klinkt cliché maar zoals al in eerdere reacties staat, geef het tijd, rouwen is voor iedereen anders en daar moet je de tijd voor nemen. Warme groet
Hoi ernst,
Allereerst gecondoleerd met het verlies van je vader.
Je moet je verdriet gewoon accepteren nu, en het niet proberen te vermijden.
Ik ben afgelopen april mijn moeder 77, en 2 dagen later mijn zusje 45 verloren! Het was/is een ramp...ik weet soms ook niet meer hoe het verder moet, we waren altijd met zijn drieën...
Ik heb mijn verdriet geaccepteerd, al ben ik soms ook kwaad, omdat mijn zusje nog zo jong was, en vol in het leven stond!
Ik wens je heel veel sterkte,
Groetjes Anne-marie
Hallo Ernst,
Gecondoleerd met dit grote verlies,helaas weet ik ook wat het is om plotseling iemand te verliezen die je dierbaar was,ik weet ook dat het een tijdje heeft geduurd voordat ik weer een beetje kon gaan leven zoiets heeft echt tijd nodig en neem die ook ik heb hulp gezocht en dat heeft mij echt geholpen .
Ik wens jou en je moeder heel veel sterkte.
Hallo DM85,
Bedankt voor jou bericht, ik herken hier veel dingen in waar ik op het moment mee bezig ben.
Hoe was het geweest als mijn vader wel naar huis gekomen was, was hij dan anders gezien zijn parkinson, had hij een lange weg te gaan van herstel allemaal had hij, had hij.
Dit blijft maar doormalen, ik hoop dat dit inderdaad minder gaat worden maar als ik lees dat jij na 16 jaar nog elke dag aan hem denkt brengt bij mij veel emotie los.

Gr. Ernst
Hoi Anne-Marie,
Twee mensen zo snel achter elkaar, dit kan je toch bijna niet verwerken.
Jij schrijft dat jullie altijd met zń drieën waren, ik haal hieruit dat jij nu ook alleen bent.
Het alleen zijn maakt mij nu erg verdrietig omdat ik niemand heb om tegen te praten als ik thuis ben.
Zit te denken om toch hulp in te schakelen echter waar moet ik zijn.

Ernst
Hallo Dinie,
Jij praat over hulp gezocht, zou jij mij kunnen vertellen hoe ik dat moet aanpakken.
Moet ik daarvoor bij de huisarts zijn?

Gr. Ernst
Hallo Ernst,Ik heb dit inderdaad via de huisarts geregeld hij of zij kunnen je verder helpen.

Reageer