Vraag

Toeval bestaat..niet?!

  • 5 oktober 2016
  • 20 reacties
  • 23305 Bekeken

Vandaag heb ik voor het eerst in 13 jaar (mijn oudste zoon is 13 en mijn jongste zoon is 😎 zelf het ondergoed en sokken voor mijn zoons moeten kopen. Vanaf de geboorte van mijn kinderen deed mijn moeder dit. Vorig jaar Oktober is mijn moeder overleden,en dit was de eerste keer dat ik dit zelf moest doen. Terwijl ik in de bakken aan het zoeken was klonk er ineens uit de radio in de winkel het lied With You van Matt Simons. De tranen sprongen in mijn ogen,en ik moest enorm mijn best doen om niet keihard te gaan huilen. Ik vond dit zo mooi en verdrietig tegelijk. Net of mijn moeder even wilde zeggen: Ik ben bij je op dit moeilijke moment.
Hebben jullie ook weleens zoiets meegemaakt?

20 Reacties

Zeker..
Voor mijn zus overleed heeft ze ons bezworen dat ze 'terug zou komen' als lieveheersbeestje. (ja hoor, tuurlijk) . Toen ik er zelf helemaal doorheen zat en mezelf had ziekgemeld om er ook een eind aan te maken vond ik in de schuur waar het megakoud was (het was januari) 3 lieveheersbeestjes die op me kropen. Een teken? Ik kies ervoor om dat zo te zien. Dat moment heeft mij behoed voor een zekere dood.
Toen ik ruim 7 maanden zwanger was overleed mijn moeder. Ze wist niet dat mijn kindje een meisje was. Omdat ik het niet aankon, al die kraamvisite, hebben wij een kraamfeest georganiseerd in het hotel waar we ook ons huwelijksfeest hebben gehouden. Toen iedereen binnen was en ik doorkreeg dat zij er niet zou zijn, ben ik met mijn meisje even naar buiten gegaan het terras op. Op dat moment brak de zon door op het gezichtje van mijn dochtertje. Ze was er dus toch..!
Wat mooi!
Vooral het voorval in de schuur. Je zus heeft jouw op dat moment behoedt door je te laten weten dat ze bij je was! Ikzelf heb altijd gehoopt op meer tekenen van boven..maar schijnbaar krijg je die alleen als je ze écht nodig hebt.
Ja inderdaad, ik hoop ook op meer tekens, maar het lijkt er inderdaad op dat ze niet zomaar komen. Ben je trouwens geslaagd met je aankopen? Het is ook wel een echt prachtig nummer he, With You!
Ik zag er eerlijk gezegd al als een berg tegenop.. maargoed het was nodig,dus dan moet je. Even rommelen met die maten,maar wel gelukt. Na het voorval ben ik wel meteen de hele dag van slag geweest,net of het allemaal weer ietsje erger was. Wat lief dat je ernaar vraagt!
Een paar jaar geleden kreeg ik van mijn opa zijn auto. Hij wilde niet meer rijden en ik ben enig kleinkind dus gaf hij de auto aan mij.
Vorig jaar mei overleed mijn opa. Ik weet dat ik een telefoontje in alle vroegte kreeg van mijn moeder. Ik ben opgestaan, aangekleed en in de auto gestapt. Op de hoogte van Best rij je omhoog in zo'n bocht en de ochtendzon kwam door. Op dat moment draaide het nummer See You Again van Wiz Khalifa. In de maanden na zijn overlijden, en soms nog, zit ik in de auto en plots komt het nummer op de radio. Kippenvel kreeg ik ervan. Elke keer zei ik dan ook hallo opa. Zelfs mijn zoontje van toen 5 zei: mama daar heb je dat liedje weer.


Wiz Khalifa met see you again
Wauw...ook al zo mooi!
Dan ga je toch inderdaad denken dat toeval niet bestaat! "Normaal" kunnen ze niet meer met ons communiceren,en ik geloof echt dat ze dat dan via andere kanalen doen.
Ja hoor, was met vrienden voor de eerste keer weer uit eten, na het overlijden van mijn man en daar speelden
ze het lied van Ilse de Lange I just still remember, wat ook op de crematie werd gespeeld, dus ook tranen.
Ik heb trouwens samen met mijn broer nog eens samen zoiets moois en aparts meegemaakt.. Mijn vader overleed in 2013 en een paar maanden later ging ik op de koffie bij mijn moeder. Ze vertelde mij dat ze die nacht zo raar gedroomd had. Een stem herhaalde steeds de zin "Mijn Stil Verdriet".. Op een zeer krachtige manier. Ik vroeg of het mijn vaders stem was,maar dat wist mijn moeder niet. De zin zei haar niets. Ik meteen op Google de zin ingetikt en hij kwam naar voren met een lied van Corrie Konings. Ook dat zei ons niets. We hebben het laten rusten,want we kwamen er niet achter. In Oktober vorig jaar overleed mijn moeder en terwijl mijn broer en ik haar flat aan het leeghalen waren,kwamen we allemaal casettebandjes tegen. Vroeger nam mijn vader bandjes op als er een verjaardag was. Dan hoorde je de stemmen en verhalen van de visite. Mijn broer zette er 1 aan. We hoorde de stemmen van alle familieleden. Ineens stopte de stemmen,kraakte het bandje en hoorde wij Corrie Konings met meteen de zin Mijn Stil Verdriet! Mijn broer keek me aan en zei meteen "Wat ben ik blij dat wij dit samen horen,want anders zou niemand dit geloven!" Die verjaardagsgeluiden werden vaak over andere stukjes (muziek) heengenomen. Het was wel héél toevallig dat precies die zin erdoorheen kwam!
Hi Corina, zo leuk dat je dit deelt. En mooi natuurlijk. Ik herken het heel erg. Ik geloof dat mijn moeder constant met mij communiceert via tekens en signalen. Ik heb wel eens gehad dat ik buiten liep en verdrietig was en opeens de wind heel hard waaide door de bomen. Het geruis is een geluid wat ik heel prettig vind. Op zulke momenten voel ik haar heel dichtbij. Dus voor mij hoeft het niet eens zo expliciet te zijn in teksten of beelden.
Hoi Kiki,
Wat mooi dat jij dit zo ervaart. Helaas merk ik niet veel of vaak dat mijn ouders om mij heen zijn.. En dat terwijl ik er met mijn vader wel een afspraak over gemaakt heb. Al hou ik mezelf dan maar voor dat ze het al druk genoeg hebben om over mijn (en die van mijn broer) kinderen te waken. Dat was ook een afspraak namelijk. Daarom waren dit voor mij 2 bijzondere momenten. Het is mooi en troostend lijkt me als je je moeder zo dichtbij voelt. Want natuurlijk had je haar het liefst nog echt bij je gehad! Sterkte. En bedankt voor je reactie.
Ik denk dat het eenmaal aan de andere kant ook nog wel wat tijd vergt om die verbinding te kunnen leggen met hier. Mijn moeder is nu 10 jaar overleden en ik voel haar nu sterker dan de eerste jaren. En er is mij ook verteld dat ze 'op mij wacht' en dus sowieso niet ver weg gaat. Misschien maken sommige zielen de keuze om 'door te gaan'? Ook al hebben ze op aarde afspraken gemaakt? Wie zal het zeggen...?
Beste dames, ik las jullie berichtjes in dit topic. Wat fijn dat jullie dit zo (positief) ervaren. Het is natuurlijk nooit leuk om een dierbare te verliezen, maar wel mooi dat er blijkbaar nog een soort van communicatie is. Ik zou het wel ook graag mee willen maken, maar misschien dat ik hier zelf te nuchter voor ben. Zelf te nuchter om in dit soort tekens van de andere kant te geloven (mijn moeder was daar ook niet zo van om daar in te geloven).
Ik vind het super om te lezen dat ik gelukkig niet als enige troost put uit dit soort momenten. Met de nodige regelmaat loop ik er tegenaan dat mijn moeder en ik elkaar aankijken en zeggen: "ons Deb bemoeid zich er weer mee, dit moest zo gaan". (mijn zus haar naam was Debbie en hier in de omgeving is alles van ons....). Het maakt hierbij trouwens niet zo veel uit waar het dan om gaat hoewel het vaak om situaties rond een van haar dochters draait die nu bij ons wonen.
Ik heb een paar weken geleden zoiets meegemaakt. Mijn man was in 2015 overleden. HIj was altijd heel goed met computers, nakijken en repareren, zat ook regelmatig met een schroevendraaier in een computer, ik niet, ik wist er wel wat van af, maar ik waagde me niet aan de binnenkant van een computer. Maar die avond was ik bij een gezamenlijke vriend van ons, die man had een probleem met zijn computer, de harde schijf moest eruit, en hoewel ik dat dus nog nooit gedaan had, hield ik ineens die harde schijf in mijn hand, het leek alsof mijn man met me meegekeken en mijn handen gestuurd heeft, anders kan ik het niet verklaren, ik vond het wel heel bijzonder, en het was ook precies op het terrein waar hij goed in was en wat zijn passie was
Kort na het onverwachte overlijden van een hele goede vriend van me in 1986 had ik een droom. Het was voor mij erg moeilijk omdat het zo onverwacht was en er nog zoveel dingen tussen ons waren die we nog moesten doen of bepraten. We zaten midden in een opbloeiende vriendschap en ontdekten elkaar in enthousiasme steeds meer. Plots was het afgelopen. Zonder afscheid. Die nacht droomde ik dat ik in een bus zat met allemaal onbekenden. Het was aardedonker en ik wist niet waar we waren of heengingen. Ineens hield de bus halt en moest ik eruit. Ik stond aan de oever van een rivier, zwart water, en het was overal donker om me heen. Ik stond er alleen. Plotseling stond ik voor een brug en zag ik mijn vriend in een bol van licht aan de overkant staan. Hij stak zijn hand uit en riep mijn naam. Hij vroeg me zonder woorden naar hem toe te komen. Ik wilde de brug over en hem in de armen vliegen, maar bedacht me op het laatste moment. Ik was bang dat ik niet meer terug zou kunnen, en schudde van nee. Daarop schrok ik wakker..
Ik geloof tot op de dag van vandaag dat hij afscheid is komen nemen, en me een kans heeft gegeven alsnog te praten met hem. Toch ben ik blij dat ik de brug niet over ben gegaan.
Toeval bestaat niet, wanneer je een teken krijgt, komt dat voort uit pure liefde.
Om eerlijk te zijn ik geloof er in dat toeval bestaat echt niet....
Ik ga beginnen met een groep maar dat zijn maar paar bijeenkomsten . Ik heb nog steeds geen een op een gesprekken gehad, Ik wil het verhaal niet veel uitdiepen maar het lukt niet om die hulp te krijgen en ook gratis hulp ( en om eerlijk te zijn gaat dit even niet om dat , maar om wat er achter dit zit ) En ergens heb ik een gevoel dat mijn vader dit stuurt zodanig stuurt alsof ik het niet mag bespreken. Want k merk hoe meer ik in mijn eigen kracht mijn verdriet toelaat zonder een hulpverlener dus echt doe op mijn eigen manier en ik ken mezelf ik ga misschien wel uiten naar een hulpverlener maar niet met echte emoties . Dat ik zoiets heb van mijn vader wil dat niet voor mij ..mijn vader wil dat ik de pijn voel om te helen als mens . Omdat hij zo met extern dingen bezig was en niet met zichzelf altijd maar klaarstond ook voor anderen zoals ik en altijd maar het leven leiden zoals anderen het willen of waarvan je denkt dat het zo moet gaan omdat het gepast is of de wereld het ons voorspiegelt . En ik merk juist doordat ik juist die hulp niet heb ik veel meer op mezelf ben gericht ..veel meer mijn niet fraaie emoties kan tonen als ik alleen ben ...Het lijkt alsof mijn vader dit zo stuurt dat het gewoon niet lukt na maanden hulp te zoeken van dit is niks voor jou . Jij moet het doen op jouw manier zoals ik het heb nagelaten. Ik vertel dit even heel kort een beetje kort zonder dat ik erg veel wil vertellen . Maar ik leek best op mijn vader en nu merk ik dat ik het heel anders aanpak dan ik had gedacht . En ergens voel ik van mijn vader stuurt dit zo ...want in mijn eigen kracht in mezelf graven zonder hulp van buitenaf geef mij veel meer dan ik ooit had kunnen dromen. De pijn die ik voel heb ik nooit zo gevoeld. De angsten die ik had heb ik echt nu onder ogen gezien. En ik worstelde ook met dingen maar ik liet ze gaan net doen alsof ze niet bestaan en nu met de dood van mijn vader moet ik het allemaal onder ogen zien . Ik merk dat ik het niet kan ontwijken. En ik denk met hulpverleners hoe lief sommigen zijn en hoe goed ze ook zijn dat ze meer de neiging hebben om oplossinggericht te denken en dat wil ik ergens niet. Ik denk dat mijn vader ziet wat ik doe ...ik als een gekke hulp zoeken maar het lukt steeds niet bij welke instantie dan ook en dat hij dit misschien ook van waar hij kijkt en ziet wat ik doe dit stuurt dat ik die hulp ook niet krijg om te zeggen nee je gaat dit niet kapotmaken door praten je gaat dit voelen !!
Toen met de dagen dat mijn vader opgebaard lag ...mijn vader is twee keren aan mijn bed verschenen ...ik werd een keer door hem wakker gemaakt en de andere keer voelde ik dat hij met zijn hand over mijn hoofd aaide omdat ik lag te huilen ...ik schrok daar wel van en ik deed snel het licht aan en ik ging weer liggen en wederom een hand over mijn hoofd en ik liet het gewoon zo ..dat was mijn vader...eerst dacht ik ik ben gek maar nee ik dacht nee dat was mijn vader...

En daarom geloof ik ook erin dat hij dit heeft gestuurd dat van hulp dat het niet voor mij moet zijn ...ik moet voelen echt goed verdrietig zijn en niet die persoon zijn die alles maar zakelijk bekeek en alles maar neemt omdat het leven de wereld en anderen jou dat lieten zien van zo moet het maar het moet niet zo . Het moet zoals ik me echt voel ..wat echt diep in mij zit en dat merk ik steeds. Ik in bed liggen en dan niks doen en de hele dag huilen dat deed ik nooit ..ik was altijd de sterke meid en die altijd voor anderen klaarstond. Nu kan ik zelf in bed liggen met chocolade en dan huilen ....of de hele tijd verveeld wat gaan lezen ...of gewoon huilen en dan mijn ogen sluiten. Of soms ook woede voelen ..zonder dat iemand steeds vraagt waarom doe je dat ? Of wil je geen oplossingen ? Of je moet verder etc etc Nee ik voel wat in mij zit en ik laat het komen. En ik voel me goed erbij al heb ik het zo zwaar. Dit is mijn echte ik mijn waarheid over hoe ik me echt voel ...
Waarmee ik niet wil zeggen dat anderen geen hulp moeten hebben of willen moeten hebben of wat dan ook. Je moet doen wat je hart ingeeft wat je denkt wat goed voor je is. Ik merk gewoon dat iedereen het doet op zijn of eigen manier en ik kan zelf niet tegen anderen vertellen hoe ze het moeten doen. Ik kan dat gewoon niet en wil dat ook niet zeggen. Het is echt voor ieder. Zoals ik merk dat ik wil rouwen op mijn eigen manier en wil invullen hoe ik dat doe. Dus ik wijs hulp niet af maar het is voor mij nu eenmaal niet bedoeld. Ik merk dat door mijn eigen hulp ik veel meer aan het helen ben als mens. Ik haal zoveel kracht uit mijn verdriet ..ik merk dat ik zo sterk ben om dit te dragen en al voel ik me zo verdrietig ...ik ben sterk genoeg om dat zelf te dragen ...
Geweldig!!
Wat een prachtig .
Ze is bij je en wenst je vast en zeker fijne dagen toe.

Reageer