Termijn voor rouw?


Toen mijn moeder overleed, vroeg iemand binnen een paar maanden 'of ik er al overheen was'. Dat is nu alweer jaren geleden, maar ik kan me er nog steeds boos over maken.
Als je een dierbare verloren hebt, binnen hoeveel weken, maanden (of misschien wel jaren) ‘moet' je dan weer ‘je leven oppakken’? Voel(d)en jullie daarin sterke druk van je familie, vrienden of collega's?

41 Reacties

Mijn dochter van 14 vorige week over haar tweelingbroer: ‘het lijkt of iedereen het AL 5 maanden vindt, maar het is PAS 5 maanden geleden..
Rouwen daar staat geen tijd tegenover een ieder doet dit op zijn eigen manier en dat mag ook vind ik,dat neemt niet weg dat het leven gewoon doorgaat en je niet stil kunt blijven staan en dat je op een gegeven moment weer dingen gaat doen in je leven,ook al zal dit niet altijd gemakkelijk zijn,gelukkig is dit mij gelukt maar er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan mijn dierbaren denk,maar ik heb het een plek gegeven .
Je kunt je daar druk over maken, maar bedenk dat het slechts een mening is van een ander.
Je bepaalt zelf wat voor jou nodig is en goed voelt.
Boos worden heeft geen zin. Leg uit wat het voor jou betekent, dat je daar tijd voor wil nemen en geef de ander aan dat het fijn is als ze jouw behoefte en wensen respecteren.
Moos, Neem de tijd. Alleen jij weet hoe je voor jezelf kunt rouwen. Een ander kan alleen maar gissen. Heel veel sterkte de komende dagen en denk aan jezelf.
Het verlies van een geliefde en/of dierbare is een zeer ingrijpende gebeurtenis in iemands persoonlijke leven. Daar over heen geraken is zeker niet gemakkelijk, soms zelf onmogelijk maar misschien leren we er gaandeweg beter mee om te gaan. Hoe men het verdriet over het verlies van een dierbaar persoon verwerkt is waarschijnlijk voor eenieder anders. Hoe innig was de band met de overledenen, welke mensen zijn er om je heen die je steunen en opbeuren en hoe sta je zelf in het leven? Deze en vele andere aspecten bepalen de persoonlijke rouwverwerking maar neem vooral het vertrouwen in je eigen gevoel als uitgangspunt. Ik wens je heel veel sterkte en geduld hierbij.
Nog zo'n dooddoener: "Ik hoop dat je weer snel de oude bent!" Alsof dat gaat lukken... Er zal altijd een tijd voor en na het overlijden van mijn moeder zijn. Natuurlijk gaat het leven "gewoon" door. Al voelt het lang niet altjd "gewoon". Rouw komt en gaat, is mijn beleving. Het kan plotseling heftig opduiken, maar ook een glimlach brengen bij dierbare herinneingen.
Was die vraag niet een wat ongelukkige manier om belangstelling te laten blijken? Is zwijgen en negeren niet veel erger??
"De tijd heelt alle wonden" zegt het spreekwoord maar ook de littekens kunnen nog lang pijn doen.
Soms ben je zelfs wat overgevoelig op die plek en dat is best begrijpelijk maar anderen weten dat niet en raken je daar aan.
Rouwen is iets persoonlijk. dat kan je alleen zelf.
Ja ik denk dat het zo is zoals jij zegt Rob, de dood is iets waar mensen niet te lang bij stil willen staan. Is ook begrijpelijk. De gevoelens die horen bij het verliezen van een dierbare zijn al helemaal ongrijpbaar en soms lastig te accepteren. In mijn beleving 'kom je er nooit echt overheen', je leven gaat alleen door op een andere manier. Je leert anders te leven. Je neemt de ervaring, het verlies, het gemis mee in je leven. Het krijgt een rol in je leven. Je leeft bewuster. Maar dat heeft bij sommigen veel tijd nodig. En zoals ik al zei dan hoeft het gemis nooit minder te worden.
Begin augustus is het 10 jaar geleden dat mijn moeder stierf. Ik voel nog regelmatig boosheid omdat ze er niet meer is, moet je nagaan. Boosheid is een van de eerste fasen in het rouwproces....
Ja dat zou veel beter aangeven hoe het, doorgaans, gaat met het leven na een groot verlies. Je bent inderdaad bezig met integratie, althans ik. Als ik nu terugkijk, had het beter geweest als ik vrij snel na het verlies begeleiding had gezocht. Als je dat niet doet, start je grote levensavontuur in je eentje. Dat heeft zo zijn voordelen maar ook nadelen....
Mijn man is nu 2 jaar geleden overleden, en ik ben er nog lang niet overheen, maar de omgeving vind het nu lang genoeg geweest.
Je kunt er pas over mee praten als het jezelf overkomt, en iedereen rouwt op zijn manier.
Veel sterkte allemaal.
dit is heel veel gehoorde klacht.............in onze maatschappij heeft de dood niet echt een plek............nadat ik allebei mijn ouders verloren had binnen 8 maanden(59 en 63 Jaar)had ik een echte verdrietdag............hoezo werd mij gevraagd?Ik zei..ik heb pas mijn ouders verloren.............ja maar dat is toch al een paar maanden geleden werd gezegd............lieve mensen...........rouwen kent geen tijd
hoi frederike

ja is per persoon verschillend een een is er zo over heen en de andere daar duurt het jaren
mijn vader is 20 jaar geleden gestorven en daar heb ik nog problemen mee
mijn vriend is in november gestorven aan kanker en erg dat ik het moet zeggen maar ik heb
daar geen moeite mee dat hij dood is dat is het verschil nu
dat klopt joann ik heb het ook niet altijd over mijn vriend ik vind mijn dan
een zuurder in mijn ogen ik doe leuk en het leven gaat echt weer door
hoe erg het is ook is en ik en mijn vriend jong zijn en zou volgende week 52 jaar
worden maar natuurlijke denk ik er altijd aan ik pak het leven weer op en dat
gaat super goed ben blij dat ik nog werk en 2 hondjes heb
Ik las zojuist een prachtig artikel, ik vond het treffend voor dit topic. Als omstander is het soms moeilijk te beoordelen hoe het nu echt gaat met de rouwende. Als rouwende weet je zelfs ook niet helemaal. Dit artikel beschrijft beide rollen heel treffend. Je wilt wel troosten, maar weet niet hoe

Herkenbaar?
@Angela, wat een heftig verhaal heb je. Het startpunt voor de juiste hulp is waarschijnlijk toch de huisarts. En 113online kun je in ieder geval altijd bellen. Die zijn er altijd. Sterkte!
Wat bijzonder dat iedereen er zo ongeveer dezelfde ervaring mee heeft: 'het rouwen' wordt door de omgeving blijkbaar altijd begrensd, terwijl de rouwende zelf het idee heeft dat het nooit echt helemaal over gaat en dat een begrenzing geen recht doet aan de ervaring. Hoe zou dat toch komen, dat 'men' zo vast zit aan een termijn? Zou het ermee te maken kunnen hebben dat we graag willen dat verlies/verdriet ooit helemaal verdwijnt/ophoudt? Dat men het onprettig vindt om zich te realiseren dat er altijd iets van lijden (om dat zware woord maar te gebruiken) blijft bestaan? In deze maatschappij moet alles maar leuk en maakbaar zijn. Als er iets duidelijk maakt dat dat niet zo is, dan is het wel het overlijden van mensen en de rouw die anderen daardoor ervaren.
Hoi KikiW, als ik jouw reactie zo lees, zouden we misschien ook af moeten van het woord 'verliesverwerking'. 'Verwerking' suggereert in mijn beleving dat iets verdwijnt (net als bij afvalverwerking), terwijl dat dus niet zo is. Verliesintegratie of verliesverzoening zijn woorden die zelden klinken, maar die misschien meer recht doen aan dat wat rouwenden ervaren.
Hoi Frederike,
Ik zie nu net pas dat jij ook al een topic was gestart over de termijn van rouw. Ik ben er net eentje begonnen (en kan deze zelf niet meer verwijderen. Ik zal vragen of de beheerder hem wil verwijderen). Dit was mijn ervaring t.o.v. rouw:

Mijn 1e miskraam kreeg ik 25 december 2008. Daarna heb ik meer miskramen gehad. Helaas is mijn kinderwens niet in vervulling gegaan....

Het lukte mij om met de tijd beter om mijn verdriet heen te gaan. Ik zeg bewust er om heen te gaan, want je leert niet omgaan met het gemis of het verlies van een kind. Je leert er OMHEEN te gaan. Je programmeert jezelf, leert je te pantseren en een knop om te zetten als zelfbescherming om de pijn en het gemis (op dat moment) niet te voelen. Zodra je bij anderen het verdriet voelt opkomen, ga je in de survivalmodus om vervolgens als je thuis komt je verdriet te laten 'gaan'. Het is nu jaren later, maar nog steeds kan ik bij bepaalde situaties of dagen spontaan in huilen uitbarsten en het gemis en het verdriet voelen.

Ik merk dat mensen dat raar vinden en soms weinig begrip hiervoor hebben. Mijn ervaring was dat mensen mij de eerste paar dagen steunden en dat het oke was als ik verdriet had. Maar... ik merkte wel dat men vond dat mijn verdriet na een tijdje 'gewoon' over moest zijn. Alsof er een tijd voor rouwen staat!
Reputatie 1
Elke dag denk ik en gedenk ik mijn overleden moeder die al 85 jaar dood is,
evenzeer mijn missionaris-broer die 2 jaar geleden overleden is (Hij was 50 jaar missionaris geweest in Indonesië) en mijn zus die 7 jaar en mijn vader die 60 jaar en mijn andere zus die 20 jaar dood is. Ik noem ze dan allen bij hun naam even bij mijn gebeden.
En neem dan vele verdere familieleden vrienden en kennissen allemaal mee.
Reputatie 1
Inmiddels heb ik al 6 familieleden die overleden zijn, ( steeds meer als je ouder bent he!)
maar ik bid elke dag voor hen allen.
Ik noem ze een voor een : Zeg goedemorgen, noem geboortedatum en sterfdatum
en bid dan bepaald gebed .voor iedereen.
Elke dag. Zo gedenk ik ze allen.
in mijn ogen staat daar ook geen tijd voor.
mijn man is afgelopen februari overleden en ja de tijd dat hij ziek was (2 Jaar) begin je rouwproces al.
Nu heb ik sinds begin juli een nieuwe vriend maar dan zegt de buitenwereld meteen je hebt niet genoeg gerouwd of heb je wel genoeg van je man gehouden. Wat een onzin ik ben er van overtuigd dat ook in nog in een rouwproces bezig ben maar iedereen denkt daar anders over.
Het verdriet blijft en de herinneringen ook. Ik kan nu me verdriet en herinneringen bespreekbaar maken met me nieuwe partner ook al is het eerste jaar niet voorbij.
Mijn moeder is dik 12 jaar geleden overleden en ik rouw soms nog steeds om haar. Vooral de momenten die heel belangrijk in het leven zijn, zijn zonder haar een groot gemis.

Maar het echte zware verdriet "in het begin" is voor ieder anders. Bij mij heeft het jaren geduurd en ik heb nooit de juiste hulp gehad. Maar ik weet nog goed dat mijn ex (die het overlijden van mijn moeder heeft meegemaakt) na enkele weken tegen mij zei "Kom, we gaan van het weekend lekker stappen, ben je wel weer aan toe om normaal te doen". Je begrijpt dat het niet voor niets mijn ex is.
Frederike, ik begrijp precies wat je bedoelt! Mijn man overleed ruim drie jaar geleden, een half jaat daarna mijn vader. Er waren mensen die een paar maanden daarna al vroegen of ik er nu al eens overheen was. Ik werd er niet eens boos om, maar wel heel onzeker en verdrietig. Vooral op mijn werk ben ik daar hard tegenaan gelopen, terwijl ik binnen twee maanden na de dood van mijn man weer ben begonnen met werken. Veel te snel, weet ik nu, maar toen wilde ik dat graag. En ja, het leven gaat door, ik pakte de draad weer op maar dat was buitenkant. Het is een zoektocht en het is zwaar. Ik kan alleen maar zeggen: neem alle tijd die nodig is, hoe lang dat is weet je alleen zelf. Probeer wat anderen zeggen naast je neer te leggen, ze weten niet waar ze het over hebben. Volg jouw gevoel, forceer niks. Bij mij is het nu na drie jaar beter, maar ik ben nog lang niet klaar met verwerken.
Ik denk dat het ook te maken kan hebben met wie je verliest en op wat voor manier. Ik ben een jaar of 5 geleden mijn laatste oud tante verloren. Ze stierf met 87,5 jaar in haar slaap aan een hartstilstand. En ondanks dat ze eigenlijk meer mijn oma was, heb ik er meer (en sneller) vrede mee dan met het verlies van mijn jonge moeder ( zij is net geen 56 geworden). Ik ben het eens met rob, je integreert het verlies in je dagelijks leven. Ik denk dat je ook niet van mensen kunt verwachten dat ze weten hoe het voelt als ze het niet zelf hebben meegemaakt. En vaak willen mensen uit je omgeving dat je gelukkig bent, of weer wordt en daardoor wordt er niet goed over gepraat. Bij mensen die ik niet goed ken, wil ik vaak ook nog wel zeggen dat het wel weer ok gaat, puur omdat ik het er niet over wil hebben.

Reageer