Termijn voor rouw?


Toen mijn moeder overleed, vroeg iemand binnen een paar maanden 'of ik er al overheen was'. Dat is nu alweer jaren geleden, maar ik kan me er nog steeds boos over maken.
Als je een dierbare verloren hebt, binnen hoeveel weken, maanden (of misschien wel jaren) ‘moet' je dan weer ‘je leven oppakken’? Voel(d)en jullie daarin sterke druk van je familie, vrienden of collega's?

41 Reacties

Mijn dochter van 14 vorige week over haar tweelingbroer: ‘het lijkt of iedereen het AL 5 maanden vindt, maar het is PAS 5 maanden geleden..
Rouwen daar staat geen tijd tegenover een ieder doet dit op zijn eigen manier en dat mag ook vind ik,dat neemt niet weg dat het leven gewoon doorgaat en je niet stil kunt blijven staan en dat je op een gegeven moment weer dingen gaat doen in je leven,ook al zal dit niet altijd gemakkelijk zijn,gelukkig is dit mij gelukt maar er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan mijn dierbaren denk,maar ik heb het een plek gegeven .
Alles is al bijna gezegd.Een mens is een raar wezen en je kan het eigenlijk nooit goed doen en dat hoeft ook niet.
Alleen naar jezelf toe,je gevoelens zijn eerlijk en liegen niet.Wees daarom trouw aan jezelf en doe alleen dat wat jou hart weer vitaminen geeft en op een dag komt er een straaltje zon en langzaam groeit je zon in jou tempo.Ik wens je alle warmte toe die jij kan gebruiken en verspeel jou energie niet aan dingen die je pijn doen.
Reputatie 1
Inmiddels heb ik al 6 familieleden die overleden zijn, ( steeds meer als je ouder bent he!)
maar ik bid elke dag voor hen allen.
Ik noem ze een voor een : Zeg goedemorgen, noem geboortedatum en sterfdatum
en bid dan bepaald gebed .voor iedereen.
Elke dag. Zo gedenk ik ze allen.
Onze dochters hebben het ontzettend moeilijk dat opa en oma hebben verloren 2 en 4 jaar geleden. Ze waren toen respectievelijk 6-8, 10-12 en 14-16 oud. Onze jongste kreeg het moeilijk op school, en wat zei de juf: dat dat onze schuld is, omdat wij (nog) steeds verdrietig zijn over het gemis
Mijn man is nu bijna 11 jaar geleden overleden en in ons gezin hebben we het nog vaak over hem en zo blijft hij bij ons. Er is geen tijdslimiet dat je over zo'n verlies heen ben. Ben 70 jaar en er wordt soms gevraagd waarom ik niet meer aan een andere relatie ben begonnen en dan zeg ik altijd dat ik daar geen behoefte aan heb.
Moos, Neem de tijd. Alleen jij weet hoe je voor jezelf kunt rouwen. Een ander kan alleen maar gissen. Heel veel sterkte de komende dagen en denk aan jezelf.
Mijn moeder is dit jaar mei overleden dus is nog niet zo lang dus zit nog in het rouwproces.
Ik voelde mij totaal niet gesteund door bepaalde familieleden.
Ik rouw net zolang als ik wil en op mijn manier.
En al duurd het 100 jaar ik zeg dan f..k you tegen diegene die het niet begrijpen (sorry voor mn taal ) maar ik denk ook hoe kan je op kort termijn over het overlijden van je moeder heen zijn ?
Dat bestaat toch niet.
Ik moet er ook niet aan denken om zaterdag dit jaar achter te laten en te beginnen aan 2017.
Want dan is het alweer "vorig jaar". , snap je.
Het is nu ( nog net ) december maar in mn hoofd nog steeds mei, raar he ?!
Ik ben pas 46 en mis mn moeder verdomd veel.
Mn moeder had veel kwaalen en iedereen zei ;is beter zo .
Gaat toch heen.

Rouw net zolang als je wilt er staat geen tijd voor.

Diegene die dat zeiden hebben het nog niet meegemaakt of geen hart ,sorry.

Want als je je moeder verliest sterft er een gedeelte van jezelf......
@Tamara, ik heb mezelf opgegeven voor email-therapie bij 113Online.nl en een paar chatgesprekjes gehad daar, zit ook op het forum en moet tot mijn schrik ontdekken dat er veel jongeren op zitten met dezelfde gedachten......ook uitbehandeld.......Zitten ook in een instelling of gesloten afdeling onder de medicatie die niet helpt, pffffffffffffffff. Dat ze daar nou eens meer moeite voor deden, maar zo te lezen begrijpen die behandelaars hun niet, praten ze langs elkaar af. Inmiddels heb ik begrepen dat er iets mis gegaan is met mijn aanvraag en moet ik hem opnieuw indienen, dus.......alle vragen opnieuw invullen enz. Daar heb ik nu even geen zin meer in.......
@Angela, wat een heftig verhaal heb je. Het startpunt voor de juiste hulp is waarschijnlijk toch de huisarts. En 113online kun je in ieder geval altijd bellen. Die zijn er altijd. Sterkte!
Beste Angela,

Ik kan de laatste zinnen van jouw antwoord niet uit mijn hoofd krijgen....
Je meldt in een andere topic aan iemand dat hij hulp moet zoeken op welke manier dan ook en dan komt de laatste zin van jouw antwoord weer boven in deze topic. Het is zo dubbel. Je wilt dat iemand kostte wat het kost hulp zoekt terwijl je zelf zo enorm veel hulp nodig hebt.
Heb je ook bij je huisarts of ggz aangegeven dat je zm plannen hebt? Dan zou ik die dokter graag wakker willen schudden. Ga bellen tot ze wel gehoor moeten geven! Geef niet op!
Nee inderdaad, op rouwen staat geen tijd.........Mijn vader ging zo plotseling, tijdens het trimmen op zondagmorgen, dat we allen in shock waren. Mijn moeder was 8 jaar later nog alleen maar woedend, want ze had al vaker gezegd dat ie dingen moest regelen, en hij wuifde dat weg.......Alles hebben ze toen zelf moeten regelen, mijn moeder, mijn broer en zus.......Mij lieten ze met rust, waarom weet ik nu nog niet, alleen dat ik nu nog steeds geen (goed) contact heb met mijn broer en zus. Mijn vader is al bijna 24 jaar dood, het was voor hem de juiste manier, zo plotseling, en geen ziekbed, want hij was een erg slechte patiënt.......Vorig jaar overleed mijn moedertje, na jaren van pijn, ongemak en benauwd zijn... (doorgezakte ruggenwervels, longemphyseem, diabetes, chronische diarree) en 4 herseninfarcten met als gevolg een soort dementie.
Ik woon 300 km Noordelijker, had haar al jaren niet meer gezien, en ook niet aan de telefoon gehad, want dat "ding" snapte ze niet meer. Ik stuurde fotoboekjes, zodat ze nog een beetje kon volgen, hoe ik hier woonde en de vorderingen van verbouwingen en mijn kinderboerderij kon zien. De zusters lazen dan voor wat ik bij de foto's geschreven had. Gelukkig wist ze tot het einde toe nog wel wie ik was......Het is goed zo, ze is nu bij ons pap, en heeft geen pijn meer......Gelukkig heeft nooit iemand mij gezegd dat het rouwen gedaan moest zijn, ik zou niet weten wat ik dan gedaan had.......heb het hart op de tong nml. Maar ik ben eigenlijk meer aan het rouwen om het gemis van levenden......broer, zus en aanhang die me gewoon negeren, omdat ik "anders" ben???????? Twee dochters die inmiddels moeder geworden zijn, die me doodzwijgen..........Dat noem ik zelfs geen rouwen....dit is erger! Elke dag krijg ik messteken, zo lijkt het wel, in mijn hart............en vraag me nog steeds af.........Waarom? Ja, ik ben schijnbaar "anders", maar ben ik daardoor slechter? Ik heb nog nooit een mens bewust pijn gedaan, alleen soms met woorden, als ze mij eerst gekwetst hadden..........Ik blijf achter met vragen, zoveel vragen........en inmiddels met serieuze zm plannen, waar ook geen aandacht aan besteedt wordt, zelfs niet door de huisarts, GGZ of 113Online.nl
Hoi Frederike,
Ik zie nu net pas dat jij ook al een topic was gestart over de termijn van rouw. Ik ben er net eentje begonnen (en kan deze zelf niet meer verwijderen. Ik zal vragen of de beheerder hem wil verwijderen). Dit was mijn ervaring t.o.v. rouw:

Mijn 1e miskraam kreeg ik 25 december 2008. Daarna heb ik meer miskramen gehad. Helaas is mijn kinderwens niet in vervulling gegaan....

Het lukte mij om met de tijd beter om mijn verdriet heen te gaan. Ik zeg bewust er om heen te gaan, want je leert niet omgaan met het gemis of het verlies van een kind. Je leert er OMHEEN te gaan. Je programmeert jezelf, leert je te pantseren en een knop om te zetten als zelfbescherming om de pijn en het gemis (op dat moment) niet te voelen. Zodra je bij anderen het verdriet voelt opkomen, ga je in de survivalmodus om vervolgens als je thuis komt je verdriet te laten 'gaan'. Het is nu jaren later, maar nog steeds kan ik bij bepaalde situaties of dagen spontaan in huilen uitbarsten en het gemis en het verdriet voelen.

Ik merk dat mensen dat raar vinden en soms weinig begrip hiervoor hebben. Mijn ervaring was dat mensen mij de eerste paar dagen steunden en dat het oke was als ik verdriet had. Maar... ik merkte wel dat men vond dat mijn verdriet na een tijdje 'gewoon' over moest zijn. Alsof er een tijd voor rouwen staat!
in mijn ogen staat daar ook geen tijd voor.
mijn man is afgelopen februari overleden en ja de tijd dat hij ziek was (2 Jaar) begin je rouwproces al.
Nu heb ik sinds begin juli een nieuwe vriend maar dan zegt de buitenwereld meteen je hebt niet genoeg gerouwd of heb je wel genoeg van je man gehouden. Wat een onzin ik ben er van overtuigd dat ook in nog in een rouwproces bezig ben maar iedereen denkt daar anders over.
Het verdriet blijft en de herinneringen ook. Ik kan nu me verdriet en herinneringen bespreekbaar maken met me nieuwe partner ook al is het eerste jaar niet voorbij.
Hoi Rob, wat een mooie woorden: verliesintegratie en verliesverzoening. Vooral het eerste vind ik erg toepasselijk. Dat verdriet 'over' moet gaan of 'verwerkt' moet worden, lijkt inderdaad bij onze maakbare samenleving te passen. Bij de woorden 'over' en 'verwerkt' passen ook tijdstippen waarop dat 'klaar' is. Het verdriet om de dood van geliefden gaat misschien wel niet (helemaal) over. De vraag is, is dat erg? De liefde voor diegene gaat, zoals ik het voel, ook niet 'over'. En mag er, net zoals het verdriet, zijn van mij.
Mensen zeggen soms dingen om maar iets te zeggen. Er bestaan geen goude regels over het omgaan met de dood, ieder mens is anders elk overlijden is anders.
men zegt de pijn slijt, nee dat vind ik niet de pijn word alleen maar erger omdat het gemis steeds langer duurt. en je steeds weer momenten tegen komt die je met diegene had willen delen en dat nu niet meer kan, of dat ene liedje op de radio dat je weer doet herinneren bijvoorbeeld aan de begrafenis of dat plekje aan het strand waar je samen was.

mensen praten vaak uit onmacht, en zeggen dan de verkeerde dingen.
Mijn dochter is ernstig ziek geweest mensen zeiden toen ook het komt wel goed, hier kon ik woedend om worden, hoe konden ze dit nu zeggen als zelfs de specialisten in het ziekenhuis niet weten of het goed komt hoe konden hun dit dan wel. maar het waren gewoon woorden.....iets zeggen om te kunnen zeggen en zo denken troost te kunnen bieden terwijl het alleen maar meer pijn en verdriet veroorzaakt.
Reputatie 1
Elke dag denk ik en gedenk ik mijn overleden moeder die al 85 jaar dood is,
evenzeer mijn missionaris-broer die 2 jaar geleden overleden is (Hij was 50 jaar missionaris geweest in Indonesië) en mijn zus die 7 jaar en mijn vader die 60 jaar en mijn andere zus die 20 jaar dood is. Ik noem ze dan allen bij hun naam even bij mijn gebeden.
En neem dan vele verdere familieleden vrienden en kennissen allemaal mee.
Een termijn voor rouwen? Ik vind dat die er niet is. Iedereen verwerkt zijn verdriet in zijn eigen tempo. De een is er misschien na een half jaar overheen en vindt iemand anders en dan wordt er al snel geroepen, dat is snel! Dat terwijl ik hier boven lees dat ze vragen of je er al overheen bent na een half jaar. Erg dubbel.....

Koppels die al tig jaren bij elkaar zijn en hun partner verliezen, komen hier niet zo gauw overheen. Ik zag dat bij mijn opa en oma. Bijna 60 jaar getrouwd en mijn opa overleed op 5 mei 2015. Mijn oma is dit nooit te boven gekomen. Ze probeerde gezellig mee te doen, maar dat kostte haar veel kruim. Ze begon te sukkelen met haar gezondheid en zei vaak tegen de foto van mijn opa: ik denk dat ik binnenkort naar je toe kom. Op 29 december 2015 overleed ze. Ja, je leven gaat door, maar dat wil niet zeggen dat er niet aan ze gedacht wordt. Mijn andere opa is 20 jaar geleden overleden en nog denk ik af en toe aan hem. Sinds ik een kindje heb juist wat vaker.
Je kunt je daar druk over maken, maar bedenk dat het slechts een mening is van een ander.
Je bepaalt zelf wat voor jou nodig is en goed voelt.
Boos worden heeft geen zin. Leg uit wat het voor jou betekent, dat je daar tijd voor wil nemen en geef de ander aan dat het fijn is als ze jouw behoefte en wensen respecteren.
hallo frederike, ik kan me ook zo kwaad maken als mensen zo'n opmerking maken, alsof er 'n tijdslimiet is aan rouwen?
als je 'n dierbaar iemand hebt verloren dan rouw je de rest van je leven om diegene. mijn vader en moeder zijn resp. 28 en 23 jaar niet meer onder ons, maar ik kan nog steeds in huilen uitbarsten omdat ik ze mis, dat blijft. ik wens je heel veel kracht en sterkte toe.
Er is wat mij betreft geen vaste tijd voor rouw!
Ikzelf heb al meerdere keren gemerkt dat het ten minste één jaar duurt voordat je accepteert dat een persoon er niet meer is. Na een twee tot drie jaar heeft dit wel een plaatsje gekregen, maar blijven er momenten zijn dat je de dierbare in meer of mindere mate mist! Met name de band met de desbetreffende persoon geeft aan hoe vaak er van dit soort momenten zijn!

Belangrijkste is om jezelf deze tijd te geven en er open met andere over te praten! Dat laatste helpt ook om het een plaatsje te kunnen geven! Uiteraard moet je omgeving er wel bij stil kunnen staan dat zo'n verlies impact op je heeft! Hebben ze dit niet worden alle factoren en acceptatie moeilijker.
rouw staat geen tijd voor, probeer samen met geliefden het positiefste uit te halen van die persoon die je ontvallen is. Ik kan een standbeeld opzetten.
Alle leed moed jij zelf de tijd voor nemen en samen delen met je geliefden
Mijn moeder is 3 jaar geleden overleden, vrij plotseling. Kort daarna (1 week later) werd mijn vader ziek, tja.. dan kom je in een achtbaan. Ik ben blij dat ik altijd kracht heb gehaald uit een waarde uit mijn opvoeding 'je maakt zelf de keuze Chantal hoe je omgaat met wat je overkomt' WAT je overkomt daar kun je niets aan doen maar hoe je de oplossing en het gevoel oppakt, daar heb je een handje in'

Ik denk dus niet dat er een termijn staat voor rouw, het kan soms even naar de achtergrond verdwijnen en ook nu na 3 jaar komt het soms even hard weer terug. Maar ook dan maak ik de keuze hoe ik er mee om kan en wil gaan op dat moment. Dat werkt voor mij...
Daar staat geen tijd voor,en is voor ieder persoonlijk En anders mijn moeder is dit jaar 36 niet meer in mijn leveni was 14 en ik kan zeggen dat het een rode draad in mijn leven en dat voor mijn broers en zussen is geweest en ben daar nu nog rouwig om en zeker als jezelf nu ouder word je leert er mee omgaan maar rouwen is tijdloos

Reageer