Termijn voor rouw?


Toen mijn moeder overleed, vroeg iemand binnen een paar maanden 'of ik er al overheen was'. Dat is nu alweer jaren geleden, maar ik kan me er nog steeds boos over maken.
Als je een dierbare verloren hebt, binnen hoeveel weken, maanden (of misschien wel jaren) ‘moet' je dan weer ‘je leven oppakken’? Voel(d)en jullie daarin sterke druk van je familie, vrienden of collega's?

40 Reacties

Frederike, ik begrijp precies wat je bedoelt! Mijn man overleed ruim drie jaar geleden, een half jaat daarna mijn vader. Er waren mensen die een paar maanden daarna al vroegen of ik er nu al eens overheen was. Ik werd er niet eens boos om, maar wel heel onzeker en verdrietig. Vooral op mijn werk ben ik daar hard tegenaan gelopen, terwijl ik binnen twee maanden na de dood van mijn man weer ben begonnen met werken. Veel te snel, weet ik nu, maar toen wilde ik dat graag. En ja, het leven gaat door, ik pakte de draad weer op maar dat was buitenkant. Het is een zoektocht en het is zwaar. Ik kan alleen maar zeggen: neem alle tijd die nodig is, hoe lang dat is weet je alleen zelf. Probeer wat anderen zeggen naast je neer te leggen, ze weten niet waar ze het over hebben. Volg jouw gevoel, forceer niks. Bij mij is het nu na drie jaar beter, maar ik ben nog lang niet klaar met verwerken.
dit is heel veel gehoorde klacht.............in onze maatschappij heeft de dood niet echt een plek............nadat ik allebei mijn ouders verloren had binnen 8 maanden(59 en 63 Jaar)had ik een echte verdrietdag............hoezo werd mij gevraagd?Ik zei..ik heb pas mijn ouders verloren.............ja maar dat is toch al een paar maanden geleden werd gezegd............lieve mensen...........rouwen kent geen tijd
hoi frederike

ja is per persoon verschillend een een is er zo over heen en de andere daar duurt het jaren
mijn vader is 20 jaar geleden gestorven en daar heb ik nog problemen mee
mijn vriend is in november gestorven aan kanker en erg dat ik het moet zeggen maar ik heb
daar geen moeite mee dat hij dood is dat is het verschil nu
Nog zo'n dooddoener: "Ik hoop dat je weer snel de oude bent!" Alsof dat gaat lukken... Er zal altijd een tijd voor en na het overlijden van mijn moeder zijn. Natuurlijk gaat het leven "gewoon" door. Al voelt het lang niet altjd "gewoon". Rouw komt en gaat, is mijn beleving. Het kan plotseling heftig opduiken, maar ook een glimlach brengen bij dierbare herinneingen.
Rouwen is iets persoonlijk. dat kan je alleen zelf.
Mijn man is nu 2 jaar geleden overleden, en ik ben er nog lang niet overheen, maar de omgeving vind het nu lang genoeg geweest.
Je kunt er pas over mee praten als het jezelf overkomt, en iedereen rouwt op zijn manier.
Veel sterkte allemaal.
Mijn moeder is dik 12 jaar geleden overleden en ik rouw soms nog steeds om haar. Vooral de momenten die heel belangrijk in het leven zijn, zijn zonder haar een groot gemis.

Maar het echte zware verdriet "in het begin" is voor ieder anders. Bij mij heeft het jaren geduurd en ik heb nooit de juiste hulp gehad. Maar ik weet nog goed dat mijn ex (die het overlijden van mijn moeder heeft meegemaakt) na enkele weken tegen mij zei "Kom, we gaan van het weekend lekker stappen, ben je wel weer aan toe om normaal te doen". Je begrijpt dat het niet voor niets mijn ex is.
Het verlies van een geliefde en/of dierbare is een zeer ingrijpende gebeurtenis in iemands persoonlijke leven. Daar over heen geraken is zeker niet gemakkelijk, soms zelf onmogelijk maar misschien leren we er gaandeweg beter mee om te gaan. Hoe men het verdriet over het verlies van een dierbaar persoon verwerkt is waarschijnlijk voor eenieder anders. Hoe innig was de band met de overledenen, welke mensen zijn er om je heen die je steunen en opbeuren en hoe sta je zelf in het leven? Deze en vele andere aspecten bepalen de persoonlijke rouwverwerking maar neem vooral het vertrouwen in je eigen gevoel als uitgangspunt. Ik wens je heel veel sterkte en geduld hierbij.
Wat bijzonder dat iedereen er zo ongeveer dezelfde ervaring mee heeft: 'het rouwen' wordt door de omgeving blijkbaar altijd begrensd, terwijl de rouwende zelf het idee heeft dat het nooit echt helemaal over gaat en dat een begrenzing geen recht doet aan de ervaring. Hoe zou dat toch komen, dat 'men' zo vast zit aan een termijn? Zou het ermee te maken kunnen hebben dat we graag willen dat verlies/verdriet ooit helemaal verdwijnt/ophoudt? Dat men het onprettig vindt om zich te realiseren dat er altijd iets van lijden (om dat zware woord maar te gebruiken) blijft bestaan? In deze maatschappij moet alles maar leuk en maakbaar zijn. Als er iets duidelijk maakt dat dat niet zo is, dan is het wel het overlijden van mensen en de rouw die anderen daardoor ervaren.
Ja ik denk dat het zo is zoals jij zegt Rob, de dood is iets waar mensen niet te lang bij stil willen staan. Is ook begrijpelijk. De gevoelens die horen bij het verliezen van een dierbare zijn al helemaal ongrijpbaar en soms lastig te accepteren. In mijn beleving 'kom je er nooit echt overheen', je leven gaat alleen door op een andere manier. Je leert anders te leven. Je neemt de ervaring, het verlies, het gemis mee in je leven. Het krijgt een rol in je leven. Je leeft bewuster. Maar dat heeft bij sommigen veel tijd nodig. En zoals ik al zei dan hoeft het gemis nooit minder te worden.
Begin augustus is het 10 jaar geleden dat mijn moeder stierf. Ik voel nog regelmatig boosheid omdat ze er niet meer is, moet je nagaan. Boosheid is een van de eerste fasen in het rouwproces....
Hoi KikiW, als ik jouw reactie zo lees, zouden we misschien ook af moeten van het woord 'verliesverwerking'. 'Verwerking' suggereert in mijn beleving dat iets verdwijnt (net als bij afvalverwerking), terwijl dat dus niet zo is. Verliesintegratie of verliesverzoening zijn woorden die zelden klinken, maar die misschien meer recht doen aan dat wat rouwenden ervaren.
Ja dat zou veel beter aangeven hoe het, doorgaans, gaat met het leven na een groot verlies. Je bent inderdaad bezig met integratie, althans ik. Als ik nu terugkijk, had het beter geweest als ik vrij snel na het verlies begeleiding had gezocht. Als je dat niet doet, start je grote levensavontuur in je eentje. Dat heeft zo zijn voordelen maar ook nadelen....
Was die vraag niet een wat ongelukkige manier om belangstelling te laten blijken? Is zwijgen en negeren niet veel erger??
"De tijd heelt alle wonden" zegt het spreekwoord maar ook de littekens kunnen nog lang pijn doen.
Soms ben je zelfs wat overgevoelig op die plek en dat is best begrijpelijk maar anderen weten dat niet en raken je daar aan.
Ik las zojuist een prachtig artikel, ik vond het treffend voor dit topic. Als omstander is het soms moeilijk te beoordelen hoe het nu echt gaat met de rouwende. Als rouwende weet je zelfs ook niet helemaal. Dit artikel beschrijft beide rollen heel treffend. Je wilt wel troosten, maar weet niet hoe

Herkenbaar?
Ik denk dat het ook te maken kan hebben met wie je verliest en op wat voor manier. Ik ben een jaar of 5 geleden mijn laatste oud tante verloren. Ze stierf met 87,5 jaar in haar slaap aan een hartstilstand. En ondanks dat ze eigenlijk meer mijn oma was, heb ik er meer (en sneller) vrede mee dan met het verlies van mijn jonge moeder ( zij is net geen 56 geworden). Ik ben het eens met rob, je integreert het verlies in je dagelijks leven. Ik denk dat je ook niet van mensen kunt verwachten dat ze weten hoe het voelt als ze het niet zelf hebben meegemaakt. En vaak willen mensen uit je omgeving dat je gelukkig bent, of weer wordt en daardoor wordt er niet goed over gepraat. Bij mensen die ik niet goed ken, wil ik vaak ook nog wel zeggen dat het wel weer ok gaat, puur omdat ik het er niet over wil hebben.
dat klopt joann ik heb het ook niet altijd over mijn vriend ik vind mijn dan
een zuurder in mijn ogen ik doe leuk en het leven gaat echt weer door
hoe erg het is ook is en ik en mijn vriend jong zijn en zou volgende week 52 jaar
worden maar natuurlijke denk ik er altijd aan ik pak het leven weer op en dat
gaat super goed ben blij dat ik nog werk en 2 hondjes heb
Daar staat geen tijd voor,en is voor ieder persoonlijk En anders mijn moeder is dit jaar 36 niet meer in mijn leveni was 14 en ik kan zeggen dat het een rode draad in mijn leven en dat voor mijn broers en zussen is geweest en ben daar nu nog rouwig om en zeker als jezelf nu ouder word je leert er mee omgaan maar rouwen is tijdloos
Mijn moeder is 3 jaar geleden overleden, vrij plotseling. Kort daarna (1 week later) werd mijn vader ziek, tja.. dan kom je in een achtbaan. Ik ben blij dat ik altijd kracht heb gehaald uit een waarde uit mijn opvoeding 'je maakt zelf de keuze Chantal hoe je omgaat met wat je overkomt' WAT je overkomt daar kun je niets aan doen maar hoe je de oplossing en het gevoel oppakt, daar heb je een handje in'

Ik denk dus niet dat er een termijn staat voor rouw, het kan soms even naar de achtergrond verdwijnen en ook nu na 3 jaar komt het soms even hard weer terug. Maar ook dan maak ik de keuze hoe ik er mee om kan en wil gaan op dat moment. Dat werkt voor mij...
Alle leed moed jij zelf de tijd voor nemen en samen delen met je geliefden
rouw staat geen tijd voor, probeer samen met geliefden het positiefste uit te halen van die persoon die je ontvallen is. Ik kan een standbeeld opzetten.
Er is wat mij betreft geen vaste tijd voor rouw!
Ikzelf heb al meerdere keren gemerkt dat het ten minste één jaar duurt voordat je accepteert dat een persoon er niet meer is. Na een twee tot drie jaar heeft dit wel een plaatsje gekregen, maar blijven er momenten zijn dat je de dierbare in meer of mindere mate mist! Met name de band met de desbetreffende persoon geeft aan hoe vaak er van dit soort momenten zijn!

Belangrijkste is om jezelf deze tijd te geven en er open met andere over te praten! Dat laatste helpt ook om het een plaatsje te kunnen geven! Uiteraard moet je omgeving er wel bij stil kunnen staan dat zo'n verlies impact op je heeft! Hebben ze dit niet worden alle factoren en acceptatie moeilijker.
hallo frederike, ik kan me ook zo kwaad maken als mensen zo'n opmerking maken, alsof er 'n tijdslimiet is aan rouwen?
als je 'n dierbaar iemand hebt verloren dan rouw je de rest van je leven om diegene. mijn vader en moeder zijn resp. 28 en 23 jaar niet meer onder ons, maar ik kan nog steeds in huilen uitbarsten omdat ik ze mis, dat blijft. ik wens je heel veel kracht en sterkte toe.
Je kunt je daar druk over maken, maar bedenk dat het slechts een mening is van een ander.
Je bepaalt zelf wat voor jou nodig is en goed voelt.
Boos worden heeft geen zin. Leg uit wat het voor jou betekent, dat je daar tijd voor wil nemen en geef de ander aan dat het fijn is als ze jouw behoefte en wensen respecteren.
Een termijn voor rouwen? Ik vind dat die er niet is. Iedereen verwerkt zijn verdriet in zijn eigen tempo. De een is er misschien na een half jaar overheen en vindt iemand anders en dan wordt er al snel geroepen, dat is snel! Dat terwijl ik hier boven lees dat ze vragen of je er al overheen bent na een half jaar. Erg dubbel.....

Koppels die al tig jaren bij elkaar zijn en hun partner verliezen, komen hier niet zo gauw overheen. Ik zag dat bij mijn opa en oma. Bijna 60 jaar getrouwd en mijn opa overleed op 5 mei 2015. Mijn oma is dit nooit te boven gekomen. Ze probeerde gezellig mee te doen, maar dat kostte haar veel kruim. Ze begon te sukkelen met haar gezondheid en zei vaak tegen de foto van mijn opa: ik denk dat ik binnenkort naar je toe kom. Op 29 december 2015 overleed ze. Ja, je leven gaat door, maar dat wil niet zeggen dat er niet aan ze gedacht wordt. Mijn andere opa is 20 jaar geleden overleden en nog denk ik af en toe aan hem. Sinds ik een kindje heb juist wat vaker.
Elke dag denk ik en gedenk ik mijn overleden moeder die al 85 jaar dood is,
evenzeer mijn missionaris-broer die 2 jaar geleden overleden is (Hij was 50 jaar missionaris geweest in Indonesië) en mijn zus die 7 jaar en mijn vader die 60 jaar en mijn andere zus die 20 jaar dood is. Ik noem ze dan allen bij hun naam even bij mijn gebeden.
En neem dan vele verdere familieleden vrienden en kennissen allemaal mee.

Reageer

    Cookies

    DELA maakt gebruik van cookies om het gebruik van de website te analyseren, om het mogelijk te maken content via social media te delen en om de inhoud van de site en advertenties af te stemmen op uw voorkeuren. Deze cookies worden ook geplaatst door derden. Door deze melding weg te klikken of gebruik te blijven maken van deze site stemt u hiermee in. Klik anders op meer informatie.

    IK GA AKKOORD Cookie instellingen