Symbool van gehechtheid

  • 8 november 2016
  • 9 reacties
  • 18143 Bekeken

Een man liet me een prentenboekje zien. Het was het prentenboekje waaruit zijn vader, toen hij nog kind was en moest slapen, altijd voorlas. Hij kreeg het boekje een paar jaar voordat zijn vader overleed. Nu is het een symbool voor de fijne momenten met zijn vader. Een belangrijke betekenis dat hem helpt warme herinneringen aan zijn vader te koesteren.

Heb jij dat ook, 'iets' dat voor jou je gehechtheid aan jouw overleden geliefde symboliseert? Hoe helpt dit jou?

9 Reacties

ik heb een versje welke ik van mijn oma heb geleerd toen ik jong was. Ik heb er een heel fijn gevoel bij over mijn oma. Mijn peetoom herinner ik door mijn poppenhuis te koesteren, die heeft hij zelf gemaakt. Als ik weer aan het versje denk of het poppenhuis zie dan wordt ik even blij dat ik mag weten dat ze nu veilig zijn en geen pijn meer hebben. Het versje van mijn oma ga ik nu als tante delen met mijn neefjes en nichtje. Zo blijft oma en overgrootoma toch een beetje voort leven.
Op een heel andere manier dan in het verhaal van Frederike, doet een bepaald boek mij steeds aan mijn vader denken. Toen ik op de HBS zat kreeg ik van mijn vader het boek dat hij op de HBS gebruikt had bij de lessen Engelse literatuur. Dertig, veertig jaar later vroeg hij of ik dat boek nog had. Hij wilde een paar gedichte nog eens herlezen. Ik kon het boek nergens meer vinden. Mijn vader was erg teleurgesteld, hij wilde dat boek zo graag weer eens doorbladeren. Op de tweedehands markt vond ik een uitgave van dat boek. Dat heb ik hem toen gegeven. Maar het was natuurlijk niet hetzelfde boek, met zijn aantekeningen en zijn ezelsoren. Na zijn dood vond ik het, ik weet niet meer waar, misschien wel tussen de boeken uit zijn bezit. Toen, en telkens als ik het in de kast zie staan wil ik mijn vader zeggen dat het terecht is.
Reputatie 4
""Gehechtheid"".

De eerste foto,van mijn overleden vrouw,haar trouw foto,
en de laatste foto,genomen enkele weken,voordat wij afscheid
van elkaar moesten nemen,zijn nu symbolen,van onze gehechtheid,
Ik koester ze nu,als mooie ""parels'",in mijn leven.
johan
Toen mijn zus overleed waren we exact een week eerder samen naar Groots.... van Guus Meeuwis geweest. Hier speelde hij dat jaar het nummer: Ik wil nog niet naar huis.....
Wij hebben samen huppelend die nummer de hele weg naar de auto nog gezongen. Wanneer ik nu terug kijk kon ik niet mooier afscheid van haar nemen. Dit nummer zal daarom altijd heel belangrijk voor mij blijven. Toch luister ik er nooit naar juist door deze lading. Toevallig was ik laatst bij een familie voor mijn bedrijf en dit nummer kwam op de radio, wat op zich bijzonder is doordat het nooit op CD of iets is uitgebracht. Helaas voor mij blokkeerde ik helemaal door de impact van het nummer. Vervolgens had ik dus best wel even wat te verklaren. Zo kan een mooie en zeer waardevolle herinnering ook een ballast zijn.... (bij mijn zoektocht naar het nummer heb ik contact opgenomen met het management van Guus om te vragen waar ik dit nummer kon aanschaffen. Dit bleek dus niet te kunnen. (Super attent heb ik wel de officiële MP3 gekregen vanuit het management van Guus).
Toen mijn Oma plotseling overleed (hartstilstand) vroeg Opa wat ik graag zou willen hebben. Ik heb voor haar klompen en sloffen gekozen. De sloffen heb ik gedragen tot ze uit elkaar vielen 🙂, haar klompen heb ik nog steeds. Ze staan symbool voor een werkzaam en tevreden leven. Mijn grootouders woonden in een gehucht, waar 1x in de 14 dagen de SRV-wagen kwam. Kaas, boter, eieren en vlees haalde je bij de boer, een eindje verderop.
Achter het huis fruitbomen en struiken (appels, peren, pruimen, aalbessen, aardbeien) en veel groenten. Met Kerst slachtte mijn Opa de konijnen voor de buurtschap en trok Oma wildsoep van het slachtafval. Groenten en fruit werden ingemaakt voor de winter. Ik herinner me vooral de rust en harmonie en het geluid van het geklos van klompen.
Zoveel kleine dingen heb ik, haar nachtlampje, sleutelhangers, en onder mijn bed heb ik in een plastic doos, haar kussen, piyama en sokken waarin ze de laatste twee dagen in 'geslapen' heeft en ze ook in is overleden...het laatste stukje wat naar haar ruikt. Maar ik heb ook t shirts terug gevonden die ze vroeger aan heeft gehad toen ik klein was, die zitten ook in die doos.
Mooi om te lezen wat voor ieder van ons zo dierbaar is geweest en nog altijd is.
Voor mij zijn er veel mooie herinneringen van lieve mensen die op mijn levenspad zijn geweest.
De liedjes die mijn moeder altijd zong.
Toon hermans waar mijn vader zo van genoot
De merels waar mijn vriendin het altijd over had.

Ze zijn allemaal op een andere rustige plek maar de herinneringen bewaren wij in onze harten voor altijd.
Reputatie 4
Beste Johanna.

In herinnering,zullen de liedjes van je moeder,het
genieten van je vader.en de vrienden van je vriendin,
in hun zwarte pak en hun mooi gezang,je altijd begeleiden,
op de "'paden'',in je leven.
johan.
Dat gevoel heb ik ook.Dank je wel.

Reageer