Sterk zijn

  • 24 november 2016
  • 12 reacties
  • 656 Bekeken

Vaak hoor ik van rouwenden dat het zinnetje 'wat ben je sterk' verkeerd kan schieten. Mensen zeggen wel "ik heb geen keus, ik vind het niet 'sterk-zijn'. Ik doe gewoon wat ik moet doen". Omstanders willen je graag een hart onder de riem steken. Wat merken jullie daarvan? Wat vinden jullie ervan als je deze opmerking krijgt? (als je hem al krijgt).

12 Reacties

Heel lief bedoeld, ik hoor m best vaak.
mijn echtgenoot is nu 7 maanden geleden overleden, 4 weken geleden mijn vader, mijn moeder is 3 dagen later naar een verpleegafdeling gebracht, omdat het haar te veel werd.
Tja, wat moet je anders?
Ook bij de pakken neer gaan zitten.
Blijkbaar vindt de buitenwereld mij sterk, een bikkel.
Ik vind mijzelf "zwak", geen tijd nemen om te rouwen.
mijn emmer stroomt nu langzaam over, maar ik gun me het bijna niet om m leeg te gooien.
af en toe een traan, als niemand kijkt, maar vraag niet hoe het met me gaat, want dan gaat de tranenkraan open.
Dus maak ik me er van af met " gaat wel hoor".
En draai me dan om, weg van de harde waarheid dat het eigenlijk helemaal niet gaat.
Beste Ronja, wat een herkenbaar bericht. Ik hoor hem vaak: ik voel me 'zwak' omdat ik geen tijd neem om te rouwen. Wat is het toch met ons mensen dat we overal een label op willen plakken? Ik herken ook zo hoe je je van de vraag 'afmaakt'. Het gaat wel hoor. Wat moet je anders? Mensen kunnen niet helpen bij dit diepe, diepe diepe verdriet. En je voelt de machteloosheid van de mensen als je zegt dat je je zo intens verdrietig voelt. Ze willen je helpen maar kunnen het niet. En inderdaad dat je dan het gevoel hebt dat als je eenmaal begint (met huilen) dat je niet meer kan stoppen! Dank je voor je reactie en hang in there! (Want ook dat woord 'sterkte' wat is dat eigenlijk?)
Ook ik hoor dit regelmatig. Ik denk echter dat dit niets met sterk zijn te maken heeft.
In mijn geval denk ik dat je in een soort van "overlevings-modus" stapt.
Voor mezelf heb ik nu pas het idee dat ik begin met rouwen/missen en dat na 1½ jaar.
Mijn omgeving familie, buren en vrienden merken het nu ook aan me, maar blijven me sterk vinden, terwijl ik dat nog steeds niet zo zie.
Je bent niet sterk. Je probeert gewoon door te gaan en een lach op je gezicht te toveren terwijl je van binnen "kapot" gaat. Je verdriet achter je tranen te verschuilen.
Ik kreeg toen ik de eerste keer met drie kinderen van 9, 10 en 11 alleen achterbleef wel eens te horen: "je ziet jou ook overal", waarop ik geantwoordt heb: "Moet ik dan thuis achter de geraniums blijven zitten". Dit heeft me toen zo'n pijn gedaan. Je probeert voor je kinderen gewoon door te gaan, omdat ik het het ergste vond dat die kinderen zonder hun vader verder moesten. Wat een verdriet. En dan krijg je zulke antwoorden.
Nu, bijna 3 jaar geleden ben ik voor de tweede keer weduwe geworden, we hadden samen 8 kinderen, eentje nog van ons samen, 14 jaar oud toen ook zijn vader stierf.
Ook nu krijg ik wel eens te horen: je doet het toch goed! Maar wat niemand weet is dat ik even opleef als ik temidden van mensen ben maar dat ik weer kapot ga van verdriet als ik weer alleen binnen kom en er is niemand waar ik iets mee kan delen.
Van mij hoeven ze dit niet te zeggen maar ik snap ook wel dat het voor andere mensen moeilijk is om ermee om te gaan. En in het begin mag je nog huilen maar daarna moet dat maar over zijn. Is het niet over dan blijven er niet veel mensen over en sta je nog meer alleen. Helaas. En het is zo moeilijk om je verdriet kenbaar te maken aan de buitenwereld omdat niemand kan voelen wat jij voelt. En zeker mensen die nog nooit iets meegemaakt hebben kunnen zich moeilijk voorstellen wat jij doormaakt. En dan is het al gauw dat ze zeggen dat je het goed doet of dat je er goed uitziet. Maar ze moesten eens weten...................
Reputatie 4
Beste HPJ.

In de beslotenheid van je huis,en het alleen zijn,
uiten je gevoelens zich,door je tranen heen,over
het gemis.De 'wereld'',neemt alleen maar de
buitenkant van je waar.Een vraag,hoe gaat het
met je,en kan ik iets voor je betekenen,zal bij je
binnenkomen,als of ze hun gevoelens,met je
willen delen,en naast je willen staan,in de voor
jou, zo moeilijke momenten.Dat dit mag gebeuren.
Woorden,door mij hier geschreven,kunnen nooit
het verdriet ""overbruggen"',in het afscheid moeten
nemen,van een geliefde.
Er is meer,als op deze aarde,die je kan helpen,
om het verdriet,en het gemis,te dragen.
johan.
Wat een mooie reacties die mij ook echt weer raken. Wat zouden we de 'buitenwereld' nog een hoop kunnen leren over mensen in rouw. Over acceptatie, over gevoel er laten zijn, over 'verduren'. Helaas is de beste leerschool toch die van de ervaring. Iemand die het zelf meemaakt begrijpt het direct.
Eventjes een kleine reactie op Leoniek:
In de 'buitenwereld' zijn nog te veel mensen die rouw en het gevoel daar bij wegstoppen. Want zeg nou zelf: iedereen is toch wel eens geconfronteerd met een overlijden?
Nog te veel mensen laten emoties niet toe. Ik hoor regelmatig: ik wil niet instorten, ik MOET functioneren.
Dan is het fijn als je je naar de ander toe 'zacht' kunt opstellen. De emoties komen dan vanzelf.
Want gaat het ook niet over: je veilig voelen bij de ander in je verdriet?
Ik hoor het ook vaak. Wat ben jij sterk zeg. Mijn reactie is vaak: ik heb geen keus of ach ik doe mijn best. Want ik voel me alles behalve sterk. Ik ben leeg, geen energie. Maar ik moet door want er is niemand die het van me over kan/wil nemen. Ik merk dat nu (net twee jaar weduwe) veel mensen helemaal niet meer (durven) vragen hoe het gaat. Bang dat ik nog steeds zeg dat het niet mee valt alleen? Tranen hebben mensen weinig gezien. Maar is dat dan het signaal voor verdriet? Bij mij niet.
Het is zwaar, moeilijk en vooral een eenzaam proces. En het houdt niet op. Was er maar een eindpunt. Dan wist ik hoe lang ik nog vol zou moeten houden totdat er lucht en ontspanning komt zodat energie weer kan opbouwen.
Tja...
Wat is sterk zijn?
Toen mijn vader overleed gooide ik alles eruit,huilen,praten..Ik ging er dwars doorheen! Meteen..
Toen mijn moeder overleed stopte ik mijn verdriet weg. Meteen..
Nu een jaar later is het nog weggestopt. Maar komt het dus wel op de meest onverwachte momenten eruit. Wanneer was ik sterker?
Toen ik mijn verdriet eruit liet? Ja toen voelde ik me na een jaar sterk,kon ik het toch een beetje een plekje geven.
Of toen ik mijn verdriet weg stopte? Nu ga ik maar door,ik denk er niet aan. Voel me nu ook niet zo sterk..
Maar ik doe mijn best.
Precies Corina: wat is sterk zijn? Dus hoe kan een ander bepalen of je sterk bent? Als er nog niet eens een goede definitie voor is? Nog los van wat 'sterk' zijn is, gaat het erom dat jij omgaat met jouw rouw zoals dat voor jou draaglijk is. Dat je overeind blijft, dat je je leven kunt leiden!
Ik zit dan in een net wat ander schuitje dan wat ik van de meeste hier lees of weet. Toch krijgen wij ook vaak te horen als op een of andere manier duidelijk wordt hoe ons gezin in elkaar zit: Wat knap van jullie, goh wow heftig dat jullie dat kunnen en meer van die uitspraken welke mensen gebruiken om hun respect voor wat je aan het doen bent kenbaar maken. Knap, sterk, goed geef het maar een naam maar mijn zolder ligt er van vol. Ik snap dat mensen het goed bedoelen maar voor mij zijn de uitspraken leeg. De kinderen hebben steun en sturing nodig, de bankrekening met tijden een extra vulling en mijn lijf een energie boost na de zoveelste heftige ervaring van mijzelf, mijn man of een van onze vier meiden. Wat is dan de waarde nog van een paar lief bedoelde woorden?
Ik heb wel geleerd om eerlijk te zijn. Vaak wil men je antwoord niet horen, helaas voor hen. Als je het antwoord niet wil dan moet je niet naar een bekende weg vragen. Simpel zeggen dat het ff allemaal te veel is doet al wonderen. Natuurlijk gaat het met ons inmiddels vaker goed dan minder dus dat "wapen''heb ik gelukkig niet vaak meer nodig.
Ik denk dat je jezelf als sterk mag zien wanneer je kan erkennen dat het leven niet altijd een feestje is en dat met het verstrijken van tijd het gemis of het besef van missen ook groter kan worden en tijd dus niet alle wonden heelt. Die traan mag in mijn beleving gezien worden (waarmee ik niet zeg dat een hele dag lopen grienen de oplossing is). Waarom zou je omgeving niet mogen zien of horen dat jij nog niet zover bent als dat wordt gedacht? Rouwen doet iedereen op zijn eigen moment en zeker op zijn eigen tempo. In mijn beleving wordt door de omgeving (lees: scholen, werkgever en kennissen) te vaak geredeneerd dat met een paar weken de wereld wel weer gewoon zijn gang kan gaan. Ik heb verschillende voorbeelden waarbij het uiteindelijke verdriet pas enkele jaren later naar de oppervlakte kwam om vervolgens in een paar weken wel een plekje te krijgen.
Dat is mooi. Ik hoor ook vaak van clienten dat ze eigenlijk concluderen dat sterk-zijn is dat je ook verdrietig kunt zijn, dat je kunt zijn zoals het is!

Reageer