Rouwen mannen anders dan vrouwen?

  • 19 december 2016
  • 21 reacties
  • 7562 Bekeken

Ik vraag me af: rouwen mannen anders dan vrouwen? Ervaar jij een verschil?

21 Reacties

Jeetje, dat vraag ik me af. Sowieso rouwt iedere persoon anders. Ik denk dat dat niet van vrouwen of mannen af hangt. Is puur persoonsgebonden.
Hi Jasper, ik ben het eens met Jolanda in principe. Je merkt natuurlijk wel dat er van vrouwen meer tranen wordt verwacht maar dat is grotendeels cultuur denk ik dan. Als ik kijk naar mijn broer heb ik het idee dat hij het verlies van mijn moeder sneller heeft kunnen accepteren. Maar dat heeft ook aan zijn band met haar gelegen, lijkt mij..
Phoe... goede vraag. Ik denk dat zoals Jolanda ook schrijft rouwen op zich al per persoon verschilt. Toch denk ik wel dat je verschillen kunt zien tussen mannen en vrouwen. Dan wel in zijn algemeenheid gesteld. Mannen hebben veel de neiging verdriet bij zich te houden en zich te verstoppen in andere dingen als werk, sport of hobby. Terwijl de vrouwen toch meer (ook al hebben ze een gesloten persoonlijkheid) te laten zien aan de buitenwereld. Bij de een is dat iedereen en bij de ander alleen de ene vriendin.
Ook zie ik om me heen dat vrouwen toch makkelijker de weg naar hulpverleners kiezen in de vorm van counseling of via de huisarts. Terwijl de mannen weer makkelijker in de praktische dingen de hulp opzoeken en juist rondom het rouwen zich sneller afsluiten.
Als ik even naar ons gezin kijk was mijn man steeds over mij aan het waken en aan het zorgen dat ik steun had terwijl op een bepaald punt hij op omvallen stond en ik hem echt naar de huisarts heb moeten sturen. Met hem praten kon ik nog wel maar de fysieke klachten die op het fundament van verdriet stonden daar kon ik natuurlijk niks mee en zorgde wel voor flink wat onrust en slapeloze nachten bij hem.
Conclusie: ieder mens rouwt anders. Niks is goed of fout.........
Cora, ik ben het helemaal met jou eens!!
Dank je voor je warme respons......Lief.....dank je
Ha Cora, gaat inderdaad niet om goed of fout. Maar misschien zijn er toch dingen je rekening mee kunt houden. Zoals Kim zegt, dat mannen zich sneller in iets anders verliezen dan vrouwen? Of juist minder snel met hulpverleners praten, misschien zelfs minder snel dan vrouwen?
Het hangt zeker van de persoon af maar ook hoe die persoon relatie stond. Mijn vriend heeft 5 jaar terug zijn vrouw verloren en is daar op sommige momenten heel erg mee bezig en vooral nu de ge x In s dagen weer aankomen. Ik ben sinds af gelopen februari mijn man kwijt. Maar ik zal niet snel een traan meer laten. Ik heb er twee jaar kunnen toeleven dat ik hem ging verliezen. Het moment dat ik alleen ben in me eigen huis dat vind ik.moeilijk. maar hangt ook van de karakters af.
Dat is het inderdaad Esther, alle factoren samen maken hoe iemand rouwt: karakter, leeftijd, hoe de relatie tot de overledene, zelfs de manier waarop je iemand hebt verloren. Dus ook de sekse is daarin een factor denk ik.

Zoals Cora al zegt: in rouwen is er geen goed of fout. Alles is prima en maakt een mens tot wie hij of zij is. Toch wil dat alles niet zeggen dan je in de grote lijnen geen verschillen kan zien tussen mannen en vrouwen.
Reputatie 2
Reageren mannen en vrouwen hetzelfde op emotie? Rouwen is emotie; een gevoel van verdriet, gevoel van verlies en dat wordt m.i. door mannen anders dan door vrouwen ervaren. Deels biologisch en deels cultureel bepaald. Dat stukje cultuur kun je veranderen. Je kunt je afvragen waarom in de Westerse cultuur van jongens wordt verwacht dat ze stoer moeten zijn en niet moeten huilen. Eigenlijk net als hun vader en diens vader, enz.Voor dat gedrag wordt hij beloond. Maar een man kan als individueel persoon wel leren om met emoties om te gaan en deze te uiten. Net zoals een vrouw dit kan leren of afleren.
Vrouwen laten gemakkelijker hun tranen vloeien dan de mannen, maar de tijd van "een man mag niet huilen" is volgens mij al lang voorbij. Toch heb ik vaak gezien dat de mannen kostte wat kost hun tranen probeerden te verdringen, maar soms lukte het gewoon niet en vloeiden de tranen rijkelijk, wat ook gerust mag. Waarom zou een man alles op moeten kroppen. Het siert een mens om je gevoelens te uiten maar dat is gewoon niet voor iedereen even gemakkelijk. Ook niet voor alle vrouwen.
Ook zie je idd vaak dat de mannen zich storten op allerlei praktische zaken die geregeld moeten worden waardoor ze afgeleid zijn van hun ware gevoelens.
Ook zie je vaak dat een man wel zijn gevoelens en verdriet laat zien maar dan meestal als je met hem alleen bent en een beetje op zijn gemoed inpraat en laat merken dat jij het niet raar vind dat hij moet huilen. Dan laat hij ook vaak pas merken wat de overledene voor hem betekent heeft wat dan ook weer fijn is om te horen als het om jouw partner gaat.
Verder zijn er ook genoeg vrouwen die hun verdriet niet uiten. Maar dat zijn meestal de vrouwen waar jij als nabestaande ook niet zo gauw je verdriet mee zult delen. Die laten het niet toe.
Maar of er echt verschillen zijn tussen de rouw van een man of een vrouw betwijfel ik. Maar zoals al eerder gezegd doet iedereen het op zijn of haar eigen manier en zijn er geen regels voor.
Ik merk aan mezelf dat ik heel erg in de regelmodus schiet.
Ik vind op zo'n moment dat ik alles moet regelen.
De heren in mijn omgeving vinden het dan wel best en denken verder niet mee met de muziek, bloemen enz.
Pas na de uitvaart komt bij mij alles naar boven, juist op het moment dat mijn man zegt, zo heftige week en weer doooooor.
Kan dus ook goed aan mij liggen hoor. 😉
Net als iedereen heb ik natuurlijk ook ervaring met rouwen. Ik ben wat dat betreft echt een watje. Ik jank om alles en iedereen. Denk ook nog vaak aan mensen die mij zijn ontvallen. Ook aan de mensen die wat verder van mij weg staan. Misschien denk ik meer aan de nabestaanden, want ik weet hoe het is een dierbare te verliezen.
Ik weet wel zeker dat mensen op verschillende manieren rouwen. Dan maakt het niet uit of het mannen of vrouwen zijn. Er zijn mannen die het "op een vrouwenmanier" doen en vrouwen "op een mannenmanier". Er is géén manier van rouwen. Dat is voor iedereen persoonlijk. Zolang je het zelf niet meegemaakt hebt, kun je er ook geen oordeel over vellen. Ik had bijvoorbeeld nooit verwacht dat ik mijn broer, waarmee ik eigenlijk niet eens zo heel veel contact had, toch zo mis. Voor mij was het een heel andere emotie dan bijvoorbeeld mijn vader en moeder. Je kunt naar mijn menig niet zeggen "Ik rouw altijd op deze wijze".
Tja mijn eerste reactie hierop is dat iedereen op zijn of haar manier reageert op een verlies. Ik heb uit mijn eigen omgeving gemerkt dat de mannen vaak van die bodemloze putten werden en hun emoties inslikten en als dan iets ze triggert dat ze van die vuurspuwende vulkanen worden. Zelf heb ik hulp bij externen gezocht om diverse verliezen te verwerken. Met tranen, met creativiteit en andere vormen. De mannen waar ik er eerder over sprak zijn nu zover dat ze langzaamaan hun verhaal gaan vertellen en emoties te tonen. De wereld draait wel om de mannen en niet om anderen, er komt niet een vraag van hen "en hoe gaat het met jou?". Dat die vraag te gevoelig ligt begrijp ik wel maar voor de verwerking is het wel prettig dat er hoor en wederhoor is. In welke vorm ook en dat je elkaar kunt en wilt steunen. Maar nogmaals ieder doet het op zijn of haar eigen manier.
Ik denk inderdaad dat er een verschil is tussen het rouwen door mannen en door vrouwen. Mannen rouwen in mijn ogen praktischer, terwijl vrouwen meer emotioneel rouwen. Ik weet niet hoe ik het anders uit moet leggen. Ik ben vorig jaar april mijn vriendin, moeder van onze kinderen, verloren en er zijn absoluut momenten dat ik jank, maar dat is dan vrij snel weer over. Meestal op momenten dat ik alleen thuis ben. Voor deze periode mis ik haar verschrikkelijk. Dus als de kinderen nu "onverwachts" uit spelen gaan.
Verder zijn het vooral de praktische dingen waar ik dan om kan rouwen en janken.
Leuk al die reacties! Ik sluit me er bij aan dat iedereen op zijn eigen manier met rouw om gaat. Ik merk wel dat mannen er vaak wat nuchterder in staan. Soms is dat mega irritant, als ik zelf zo verdrietig ben en soms ook heel fijn, omdat het de situatie weer in een juist perspectief brengt. Hierbij heb ik het niet alleen over rouw na ene overlijden, maar ook over verdriet in andere situaties.
De meeste mannen willen zich stoer houden maar toch als je hem goed kent weet je precies wanneer er een moeilijk.moment is. Dat heet aanvoelen en daar zijn wij vrouwen weer sterker in. Maar elkaar steunen en met elkaar communiceren lost een boel verdriet vaak ook op
Ja bij ons is het zo, dat ik erover doorklets en manlief het op een gegeven moment genoeg vindt en me vriendelijk doch dringend verzoek mijn mond te houden. Dit alles in grote liefde wederzijds hoor. Het is tot nu toe bij ouders en dierbare vrienden gebleven, hoe dit zou zijn bij ondraaglijk verlies, weet ik niet en hoop ik ook nooit achter te komen.
Verder zoeken mannen volgens mij sneller naar een vervanger dan vrouwen.
Ieder persoon rouwt op zijn eigen unieke manier, omdat ieder persoon een andere, 'eigen' relatie met de overledene had. Ten aanzien van 'rouwen over het verlies van een kind' is wel eens wat onderzoek gedaan naar verschillen tussen mannen en vrouwen. De literatuur is daarover overigens niet eenduidig. Er zijn aanwijzingen dat moeders meer dan vaders piekeren, huilen en schuldgevoelens ervaren. Vaders laten eerder woede en frustratie zien. Het kan zijn dat dit te maken heeft met maatschappelijke/culturele normen. Ook al geldt het al wat minder dan vroeger, een huilende vrouw wordt in het sociale verkeer nog steeds ‘normaler’ gevonden dan een huilende man. De samenleving verwacht nog steeds dat mannen de sterkere zijn, en dat huilen daarin niet past. Deze verwachting kan het verdriet van vaders minder zichtbaar of aantoonbaar maken. Een vader zei me eens: “Dan vroegen mensen aan mij hoe het met mijn vrouw ging. Prima natuurlijk, maar hoe het met mij ging werd dan niet gevraagd. Alsof het niet over mijn kind ging.” Vanwege de cultuur, maar evengoed soms uit eigen keuze, beleven vaders hun rouw vaker alleen. Ze kunnen inderdaad gaan vluchten in werk of een andere hobby, zoals Kim bv al schreef. Daarmee is overigens niet gezegd dat het één beter of slechter is dan het andere. Rouw is zo persoonlijk, er is daarin geen goed of slecht. Rouw van de één is wel soms lastig matchen met de rouw van de ander, maar dat is weer een ander verhaal.
Heel veel goeie reacties al, ik ben het zeker met rob eens. Of mannen of vrouwen anders rouwen, iedereen rouwt op zijn of haar manier. Ik denk dat het met name voor anderen/buitenstaanders makkelijker is aan te geven hoe iemand rouwt, als man of als vrouw. Ik rouw totaal anders om mijn moeder (waar ik overigens nog steeds mee bezig ben), dan mijn partner om zijn vader. Echt totaal anders. Hij mist zijn vader nog steeds, maar na driekwart jaar was het voor hem wel goed en ging het ook beter met hem/ werd er door hem niet meer op een specifieke manier over gepraat. Ik weet niet zo goed hoe ik het uit moet leggen, maar als partner merk je dat iemand anders met de wereld omgaat. Niet dat hij er overigens veel over praatte, ik merkte het rouwen vooral in zijn gedrag.
Ik vind dat de manier van rouwen door veel meer factoren bepaalt word dan alleen het geslacht.
Ik denk daarbij bijvoorbeeld ook aan: Wat is iemands leeftijd, wat heeft de persoon zelf al mee gemaakt, heeft de persoon al veel verlies te verwerken gehad, op welk moment in het leven van die persoon valt het verlies, wat is de band met de mensen door wie die persoon op dat moment omgeven word, voelt die persoon zich gesteund op dat moment, hoe is de aard van die persoon, kan die persoon gevoelens makkelijk laten zien, wat was de band met de persoon die overleden is. En zo is er nog veel meer van invloed.
Zo kan het dus zijn dat rouw er bij een en dezelfde persoon toch elke keer anders uit ziet. Onafhankelijk van geslacht.

Reageer