Relatie en overlijden

  • 5 februari 2018
  • 1 reactie
  • 667 Bekeken

Beste allemaal,
door radeloosheid toch maar de stap genomen om van mij af te schrijven op dit forum, in de hoop dat het helpt.
Sinds afgelopen augustus ben ik verhuisd naar Aruba om te werken. Ik heb begin 2017 een punt gezet achter een 8jarige relatie en was klaar om mijn droom achterna te gaan.
Eind September/begin oktober ben ik iemand tegengekomen bij de lokale salsaschool.
Een jongen die zo intens lief was en waardoor ik helemaal opbloeide. Beide waren we eigenlijk niet opzoek naar iets vast, maar van het een kwam het ander. Het is nooit uitgesproken dat we een relatie hadden, maar we vonden het beide wel prima zo. We genoten elke dag. In november zijn mijn ouders hier geweest en zijn we ook samen gaan uiteten.
Hij heeft vijf jaar geleden zijn moeder verloren, zelf was hij toen 20. We hebben daar heel veel over gepraat en hij heeft mij ook gezegd dat er periodes zijn dat hij daar zo erg mee zit dat hij alleen maar bezig is met haar en geen aandacht kan geven aan wie dan ook om zich heen. Zijn moeder is voor een operatie naar Colombia gevlogen en daar plotseling overleden, dus afscheid hebben ze niet genomen.
Afgelopen december ben ik in de kerstvakantie terug naar Nederland gegaan, mede ook voor mijn oma waar het niet heel goed mee ging. Ons contact was intens. Ik merkte dat ik mij nog nooit zo heb gevoeld in mijn leven. Ik kreeg hele liefdesverklaringen en we hebben bijna elke dag gebeld. Appjes dat hij mij miste en niet kon wachten om mij op te halen.
31 december ben ik weer geland, hebben we samen nieuwjaar met zijn familie gevierd en was het heerlijk om elkaar weer vast te houden.
zo ook de weken erna. op 19 januari krijg ik ineens random een appje van hem dat ik zijn alles ben en dat hij mij echt niet kwijt wil.
Een week later is alles anders. Ik merk aan hem dat hij helemaal niet lekker in zijn vel zit en heel erg zit met de dood van zijn moeder. Zij is 27 februari jarig en ik denk dat daardoor het gevoel komt.
Ik vraag hem erna en het klopt, dit is dus precies wat hij mij eerder verteld heeft. Hij wil het liefst alleen zijn en nergens over praten. Hij komt niet meer slapen en duwt mij als het ware meer en meer van zich af. Afgelopen weekend vertelt hij mij dat het niet aan mij ligt en dat ik niet onzeker moet zijn en moet twijfelen. Gisterenmiddag stond hij ineens voor mijn deur om mij te komen halen om wat te eten. Na een uur ging hij naar huis, wat ik overigens begrijp. Ik wil hem ruimte en tijd geven en dat probeer ik ook.
Maar gisterenavond stuurt hij mij een appje dat hij zich sneu en schuldig voelt om mij. Hij wilt mij blij maken, maar hij voelt zichzelf niet instaat dat te doen. Ik zeg vervolgens dat ik hem begrijp, maar dat het nergens voor nodig is. Ook ik moet een weg hierin vinden en als dat betekent dat ik hem ruimte of tijd moet geven, dan is dat zo.
Vervolgens stuurt hij mij een appje dat hij mij niet lastig wil vallen, dat hij dan liever niks meer dan vrienden wil zijn, omdat hij zich zo schuldig voelt tegenover mij. Hij wilt het wel met mij, maar is nu niet hetzelfde en weet zeker dat ik hem niet meer leuk zal vinden.
Ik weet dat hij er gisterenavond helemaal doorheen zat, gezien de status die hij had over zijn moeder. Ik voelde zijn pijn door merg en been.

Misschien is het egoïstisch, maar ik weet niet wat ik moet doen. Ik ben zo bang ben om hem kwijt te raken. Ik heb gezien hoe het kan zijn. Ik wil hem steunen en helpen, maar dat laat hij niet toe. Ik vraag me af, wat moet ik doen? Hoe kan ik zijn ogen openen en laten zien dat ik wil wachten?

Ik vraag het hier omdat er misschien mensen zijn die ook op jonge leeftijd ouders zijn verloren.
Ik heb ze beide nog en alhoewel ik zijn gevoel enigszins wil begrijpen, echt kunnen begrijpen gaat gewoon niet.

1 Reactie

Reputatie 2
Hoi @Danjeeltje,

Wat een moeilijke situatie. Ik kan me voorstellen dat jij hem graag wil helpen, maar dat je niets kunt forceren als iemand dat niet wil. Denk je dat hij er baat bij heeft om er met iemand over te praten, of zou hij ook (een beetje) geholpen zijn met andere dingen rondom het verlies van zijn moeder?
Voelt hij zich bijvoorbeeld gesteund als je samen met hem een mooie gedenkplek maakt voor haar, of samen door fotoalbums bladert? Op deze manier creëer je wellicht een opening voor een gesprek.

In dit topic lees je meer ervaringen over het helpen van mensen die iemand verloren zijn.

Heel veel sterkte en ik hoop dat je steun hebt aan ons forum.

Groetjes,
Marthe

Reageer