Opruimen na een verlies, hoe doe je dat?

  • 10 november 2016
  • 66 reacties
  • 54305 Bekeken


Toon eerste bericht

66 Reacties

@Jasper, mijn dochtertje mist hem erg al zijn de scherpste kantjes er vanaf. Het is bijna 14 maanden geleden. Hij was bijna een jaar ziek en we waren het hele weekend, iedere woensdag bij hem in het ziekenhuis / verpleeghuis. We gingen vaak naar de dierentuin en hebben zijn abbonement bewaard. Ern dierentuinpet lag op de kist. Samen met de Zeruws-Vlaamse vlag.

@Marij, helemaal niet erg. Als je zolang samen hebt geleefd is dit normaal. En misschien naar omdtandigheden fijn dat zijn spullen er zijn?
@Marijvisser: helemaal niet erg inderdaad! Spullen houden dus.

@Karlijn2: Mooi om te lezen. Dank!
Met mijn broer en zus hebben we , 3 jaar geleden na het overlijden van onze moeder, het huis leeggeruimd. Indachtig aan haar manier van leven, ze hechtte niet aan geld, hebben we de spullen die we zelf niet wilden hebben zoveel mogelijk weggedaan naar kennissen die ze konden gebruiken voor projecten in Polen en Roemenië. Verder naar het Lichtpunt in Kollumerzwaag, waar mensen die een tijdje uit huis moeten om psychische redenen een beroep op kunnen doen voor spullen, naar een bazar en het Leger des Heils. Verder zo veel mogelijk naar de recycling. De kleding van moeder hebben we 1 dag na de uitvaart al weggedaan, toen was precies die actie van het Leger hoewel we dat wel vroeg vonden.
Na het overlijden van mijn man nu ongeveer 13 maanden geleden, heb ik na 6 maanden de sieraden aan de kinderen gegeven. ook aan de broer en een goede vriend van mijn man . De kleren en jas en schoenen staan of liggen nog steeds op de plek waar ze horen. ik kan dat nog niet opruimen. dan voel ik paniek. dus dat laat ik nog zo, als ik er aan toe ben dan zal dat wel een keer gebeuren.

Zo dacht ik er ook over, en na 1 ½ jaar heb ik van kleding van mijn man een mooie quilt laten maken. Overhemden die hij bij een speciale gelegenheid aan had, en een stropdas die ik speciaal voor hem gekocht had zijn er heel mooi in verwerkt. En de broeken die hij graag droeg, daar zijn de broekzakken er van in verwerkt. Hij moest altijd overhemden met een borstzakje, anders kon hij zijn pen niet kwijt. Er zitten ook 2 borstzakjes op, en in een ervan zit zijn pen. Het was eerst de bedoeling de quilt in de slaapkamer op te hangen. Maar hij hangt in de woonkamer, en ook na 6 jaar kijk ik er nog graag naar. Allemaal mooie herinneringen. En hij is ook heel mooi, kan het iedereen aanbevelen die moeite heeft met de kleding weg doen.
Dank je wel Jeannette, wat een super idee, ik werd gelijk rustig toen ik je bericht las. Daar ga ik eens goed over nadenken.Dan blijft het toch dicht bij mij.
Het is een groot verschil tussen opruimen van de spullen van bijvoorbeeld je partner in je eigen huis of het huis van je ouders wat zo snel mogelijk leeg moet worden opgeleverd. Mijn schoonmoeder had een 4-kamerwoning. Zij hield van mooi en véél. Helaas was er financieel ook veel te regelen. Wij zijn eerst met onze zoon het huis doorgelopen. Wat wil hij graag hebben. Toen zelf een aantal dingen uitgezocht. Heel veel dingen via de weggeefhoek van facebook. Dankbare mensen aan de deur gehad. Alle kleding is naar de missie van de kerk gegaan. Moeder had voor haar overlijden al gezegd: niet wachten tot ik er niet meer ben. Ik kom toch niet meer thuis. Zo'n opmerking haalt je schuldgevoel weg. Toen zijn we de grote dingen gaan verkopen.Voor zeer kleine prijsjes. Dan is het snel weg. Wij blij, zij blij. We hadden 5 weken om de huurwoning leeg te halen en in oude staat terug te brengen. Die tijd hadden we hard nodig. 7 dagen per week, 6 uur per dag. Gelukkig kregen we ook nog hulp van 2 vriendinnen. Alle laatste spullen zijn opnieuw naar de missie gegaan. Ik heb afgesloten met een goed gevoel. De meest dierbare spullen hebben we nu in de kamer staan en met het weggeven en/of verkopen hebben we veel mensen een plezier kunnen doen. En de spullen een 2e leven.
heb alles gelijk opgeruimd vond het erg lastig om kleding te zien die niet meer gebruikt zouden worden wel zij fiets en bril heb ik nog en horloge
Zo voelde dat ook voor mij, toch dichtbij. Mocht je meer informatie willen dan kijk maar op memoriamquilts.nl
Dank je wel jeannette, dat ga ik vast doen.
Ik hoor vaak dat het opruimen van kleding van een dierbare overledene het moeilijkste. Je wilt eigenlijk geen afstand doen van de kleding. Maar er komt een dag dat je dan toch de kleding weg doet omdat het maar in de kast hangt of in een doos zit. Dat is heel jammer want je kan er hele mooie tastbare herinneringen van laten maken.
Reputatie 4
Beste DekkersMeijer.

Mijn vrouw,had in de hospice,met haar zusje een
afspraak gemaakt,dat na haar overlijden,ze alles
van haar kleding,samen met haar dochter kon meenemen
wat bruikbaar was,en wat overbleef moest gaan naar goede
doelen.
Maar van een paar kledingstukken,kon ik geen afstand doen.
Een ochtendjas,waar ze iedere morgen,in de tuin liep,tussen
de bloemen.
Een mooi outfit,die ze droeg,toen wij veertig jaar,getrouwd waren.
Een driekwart zomerbroek,blauw/wit gestreept,die ze droeg toen
ze met haar zusje,een parkison patient,zittend in een strand rolstoel,
over het strand van Middelkerken banjerden,haar linker pijp opgerold
tot boven haar knie,met een mooie foto,vereeuwigd
Dat blijven,mooie tastbare herinneringen.
Die komen allemaal boven drijven,na de zes en vijftig jaar,van ons
samen zijn.
Ook wel eens gelezen vanuit het forum,dat van de kleding een mooi
wandkleed was gemaakt.
Een leuk idee,voor velen,om dat te doen.
johan.
Dag Johan,
Fijn dat jij dierbare herinneringen hebt aan die kledingstukken van jou vrouw. Dat kan ik mij heel goed voorstellen. Ik heb dat met kledingstukken van mijn overleden moeder. Hoewel ik denk dat dat gemis heel anders is als van een partner waar je jaren lang lief en leed mee hebt gedeeld. Ik heb zelf van een sjaaltje van mijn moeder, ze droeg heel veel sjaaltjes, een fotolijstje gemaakt waar ik een foto van haar in heb gedaan. Zo heeft iedereen zijn eigen manier om te herinneren en te gedenken en het is goed dat iedereen dat op zijn eigen manier kan doen
Mijn vader is zaterdagavond overleden. Helaas leefde hij al bijna 5 jaar in een verpleeghuis (complicatie bij dotterbehandeling). Op maandag hebben mijn schoonzusje en ik eerst alle kleding wat nog bij mijn moeder hing opgeruimd. Later op de dag hebben we ook heel zijn kamer opgeruimd en op dinsdag het laatste. Als men in een verpleeghuis woont en komt te overlijden, moet de kamer binnen een week opgeruimd zijn. Wij hadden samen zoveel adrenaline dat we het meteen gedaan hebben. Het was ook fijn om dit samen te doen. Voor ons was dit goed zo, maar ik kan me voorstellen dat je er veel langer over doet. Denk ook dat de situatie een grote rol kan spelen. Gelukkig doet iedereen het op zijn eigen manier.
Toen mijn vader is overleden moesten wij ook met spoed alle boedel laten ruimen. Na eerst zelf alle spullen uitgezocht te hebben kwam er een ontruimingsdienst. Zo lomp en weinig begrip bij deze mensen. Vooral mijn zusje had het heel zwaar en eigenlijk wat extra tijd nodig. Toevalig ben ik daarna zelf bij de woningontruimingcentrale gaan werken. Hier merkte ik dat het wel degelijk anders kan. Het is niet zo moeilijk om mensen zoals jij en ik, die vanwege een sterfgeval een woning moeten laten ontruimen vriendelijk te woord te staan. Begrip te tonen. Ook als boedelontruimer moet je het vak wel kennen. Ik maak vaak mee dat de familieleden toch iets vergeten zijn waarvan je bijna kan zien at het waardevol is. Daarom vragen wij het altijd even extra na. Zo vaak vinden we nog mooie spullen en brieven in laatjes of soms zelfs in verborgen gedeeltes van een kast. Delen uit agboeken die je dan soms vind zijn toch heel bijzonder voor de nabestaanden. Niks is mooier dan mensen daarmee te kunnen helpen. Dit is ook de laatste keer dat iemand met spullen van een dierbare in de ruimte is. dat is toch weer het afsluiten van een periode.
Na het overleiden van mijn vader hebben we nog wat geld voor de spulletjes gekregen die enige waarde hadden. Dit hebben we gedoneerd aan zijn favoriete goede doel; het leger des heils. Toch prettig om zoiets na te kunnen laten.
Sterkte voor iedereen die in deze perdiode zit!
Liefs Ester.
Mijn zus overleed na een heel heftig jaar van ziek zijn. Zij was alleen, en ik wilde na haar overlijden alles netjes regelen. Dus alle broers en zussen uitgenodigd om mochten ze nog iets willen hebben, ze dit konden meenemen. Ik had de huur opgezegd, en dat was dus even een misvatting.
want de woningbouw kwam inspecteren en toen bleek dat de woning ( volgens hun) aangepast was. En die moest in de oorspronkelijke staat terug gebracht worden. Kosten €8000,- Aangezien ik dat niet had, moest ik het huis afsluiten de huissleutel in de brievenbus van de woningbouw doen. Ik mocht nergens meer aan komen, niets meer meenemen en alles wat van haar was( ook haar paspoort portemonnee en pinpas) achterlaten. Ik had niets mogen doen, niets opzeggen helemaal niets. Wist ik veel? Heb veel hulp gehad van Dela hier mee. Maar wat het emotioneel met je doet, om al haar spulletjes foto’s enz. achter te laten. Het was heel heftig! Vooral als je dan een week later naar je werk fietst, en haar kast waar ik haar paspoort en portemonnee op achter had gelaten bij een opkoper ziet staan. En niet de meubels, maar haar persoonlijke spulletjes en foto’s hadden wij zo graag willen hebben als aandenken. Ik denk er nu na 6 jaar nog met pijn in mijn hart aan terug. Het zal best allemaal zo moeten, maar ik vond het verschrikkelijk.
Reputatie 4
Beste Jeannette.

Wat heeft dit mij geraakt,toen ik je bericht las.
Een woningbouwvereniging,die een financieel
belang stelden,na het afscheid moeten nemen,van
een geliefde,je Zusje.
Afstandenlijk,werkend, met hun wetten en normen,
je ontnemend de tastbaren herinneringen,die je samen
deelden.Dat de mooie momenten,en de steun die je haar heb
gegeven,je bij mogen blijven,en de pijn in je hart,
wat doen verzachten.
Gr.johan.

Reageer