Opruimen na een verlies, hoe doe je dat?

  • 10 november 2016
  • 66 reacties
  • 50156 Bekeken

Het opruimen van de persoonlijke spullen van je dierbare - vooral een kledingkast - daar kun je als een berg tegenop zien. Wat doe je met al die spullen?

Hoe heb jij het aangepakt?

66 Reacties

Reputatie 3
Mijn vrouw heeft,met een zusje van haar,en haar
dochter,een afspraak gemaakt,om al haar kleding,
als ze komt te overlijden,wat passend is,maar uit te zoeken,
en mee te nemen.
En dat was nogal wat.
Wat overbleef,ging naar de kringloop winkel,met de opdracht
van mijn overleden vrouw,om uit de opbrengst ook een goed
doel te steunen.
Zelf was ik niet aanwezig,tijdens het uitzoeken.
johan
@Johan. Mooi dat die afspraak al gemaakt was. En waarom was jij er niet bij? Wilde je dat niet?
Reputatie 3
Dat heb je goed aangevoeld.
johan
Het opruimen van persoonlijke eigendommen is heftig. Nog heftiger kan het ontruimen van een gehele woning zijn!
Kringloop wil niet alles. Dan moet je de dierbare spullen van je ouders, vader of moeder naar de Gemeentewerf brengen. Oeps ... kan dan wel? Mag dat wel? Natuurlijk, zeker als geen van de kinderen de voorwerpen wil overnemen (hoe dierbaar de herinneringen ook zijn). Alles heeft tijdens onze ervaringen een goede bestemming gekregen. We hebben zelf bepaald of een voorwerp nog voldoende besteed zou kunnen worden om uiteindelijk beschikbaar te stellen aan Kringloop, Bazaar, Leger des Heils, enz. Met dat in het achterhoofd bleef er slechts een goed gevoel over. Vele herinneringen hebben we op kunnen halen tijdens het opruimen. We vonden het allemaal mooi, We hebben gelachen en vele gedachten speelden door ons hoofd. En nu praten we nog met genoegen terug over de twee dagen dat we alles hebben mogen(!) opruimen. Emotioneel was het moment dat we uiteindelijk de deur van het appartement dicht deden waar de ouders zoveel gelukkige jaren hebben doorgebracht.
Het ergste van het opruimen van de spullen van mijn zwager en zus was de kat, die was helaas en bizar maar waar 1 mnd voor zijn baasje ook overleden aan blaaskanker. Doordat mijn zwager slecht voor zichzelf en dus ook voor het huisdier heeft gezorgd in de jaren na de dood van mijn zus. waren heel veel van de spullen op hun zolder, zoals foto's en andere herinneringen waren aangetast door de uitwerpselen van dit beestje.
Dan mag je dus naast het opruimen van praktische spullen ook nog eens een groot deel van de herinneringen van hun gezinnetje in de vuilnisbak stoppen. Ja, dat levert bijzonder veel pijn en verdriet op. Gelukkig hebben we voor de kinderen nog wel verschillende zaken kunnen veiligstellen en voor elk een doos met spullen die de meiden zelf hebben aangegeven te willen bewaren.
Ons huis is nu ook een soort van opslag, vanzelfsprekend hebben we de spullen van onze eigen dochters en daar staat dus ook al het speelgoed en meer van die zaken bij van de twee andere meiden.
Wij hadden dus maar twee opties: bewaren of vuilnisbak. Niks opkoper, braderie of iets van dien aard.
Het meest pijn deed de verkoop van hun woning. Vanaf de overdracht van het huis waren we nog maar een familie van de ouders en hun dochter... geen drie huishoudens meer maar echt maar twee....
Ik heb gedoseerd zijn kleren weg gedaan. Eerst de kleren, die hij droeg tijdens zijn ziekzijn. Deze waren nieuw, daar had ik geen binding mee. Zak voor zak weggedaan. Laatst nog zijn leren jas aan iemand meegegeven voor een dakloze organisatie .
Een laatste pak en vest hangen nog in de kast, daar hangt zijn geur nog aan.
Toen mijn man overleed heb ik zelf zijn kleding uitgezocht voor de crematie. Na twee weken de kinderen een kleding stuk laten kiezen wat ze graag wilde. Verder heb ik daarna alles zelf gedaan. Ik wilde dit alleen doen geen kinderen of anderen erbij. Ik haalde 8 vuilniszakken eruit en heb ze ook zelf in een container gedaan bij de glas straat. Alleen zijn winterjas hangt nog aan de kapstok.
Reputatie 3
Beste vanveenkorenhof.

Mijn overleden vrouw,stond altijd, vroeg op.
Als ik dan beneden kwam,was ze in huis,
niet te vinden.In de tuin,was ze in haar ochtend
jas,aan het rond struinen,om het onkruid,uit
te plukken.Deze ochtend jas,hangt nu in mijn
badkamer,als een herinnering,aan mijn vroege
""vogel'".
Johan.
Wij wisten dat het er aan zat te komen, maar alsnog was het zwaar. Ik heb het niet alleen gedaan, mijn tante, oom, vriendinnen van mijn moeder, .... Maar de eerste doos inpakken was het moeilijkst, om haar eigen huis leeg te halen voelde alsof ik haar nog meer kwijtraakte. Ik heb sowieso eerst spullen in dozen gepakt die ik zeker weten zelf wilde houden. Ook heb ik met mijn tante kleren uitgezocht voor onszelf, daarna zijn de vriendinnen van mijn mam geweest en mijn oom met zijn familie. De volgende stap was alle overige kleren wegbrengen naar de vluchtelingenjeugdopvang. En zo zijn we door het hele huis heen gegaan, douchespullen, boeken, keukenkasten, drank, geurtjes... Totdat het redelijk leeg was en we de meubels konden verdelen. Wat over was hebben we naar de kringloop gebracht (met pijn in mijn hart), en daar hebben ze zelf besloten wat ze wel/niet willen of kunnen verkopen. En daarna het schoonmaken en het poetsen. Uiteindelijk met veel steun was het vooral niet nadenken en gewoon doen. We zijn 7 weken weekend in/weekend uit bezig geweest met zijn twee of met nog meer. Wat ondanks de reden best gezellig was. Alleen al mijn mams logeerkleren liggen nog bij mij in mijn kast, haar bikini gaat mee in de tas als ik met de kinderen ga zwemmen, in elke jas heb ik in een zak wel een prullariatje van haar zitten...
Wij staan vlak voor het moment van leegruimen, van een flat van een dierbare tante die ons twee weken geleden is ontvallen. Ik blijf de komende tijd dit item met veel belangstelling volgen.
Ik heb ongeveer 1,5 jaar na het overlijden van mijn man zijn kledingkast leeggeruimd. Van de shirts met herinneringen heb ik voor de 3 kinderen dekens laten maken. Zo blijven de herinneringen levend.
Zijn trouwpak en mijn trouwjurk heb ik samen in een zak gedaan en in de bak voor Humanitas gegooid samen met de kleding die weg mocht.
Tot nu toe ben ik nog niet verder gekomen dan het wegdoen van van kleding die echt niet meer kon, oud, lelijk, verkleurd.
En sokken en ondergoed.
Een paar weken geleden ging ik de winterschoenen uitzoeken van de kinderen, schoenenkast open en tja......
Daar staan Patricks schoenen, allemaal op een rijtje...
Ik heb heel hard gehuild, eindelijk na7 maanden.
En de kast weer dichtgedaan.
ik kan het nog niet
Reputatie 3
Beste Ronja.

Ik wil even reageren op je bericht,
en de tranen en het verdriet,met je delen.
Laat het verdriet komen,en verdring je tranen
niet.Neem de tijd,om alles een plaats te geven,
Dat dit wat rust mag geven,in je doen en denken.
Heel veel sterkte.
Johan.
Soms maak ik mensen mee die twee weken na de uitvaart alle spullen opbergen (ofwel wegdoen, ofwel in dozen, ofwel weggeven). En soms maak ik mensen mee bij wie de spullen twee jaar in de kast hangen. En ook nog wel langer. Soms lijkt het ook wel of, hoe langer je ermee wacht, hoe moeilijker het wordt? Of wordt het juist makkelijker als ze er al lang hangen? Hoe dan ook, ik vind dat iedereen het op zijn eigen tijd mag / moet doen. laat niemand je aanpraten dat het 'nu toch wel eens tijd wordt'. Mensen kunnen er ook van schrikken als na een jaar de jas van je overleden partner nog aan de kapstok hangt! Blijf toch vooral bij jezelf en neem afscheid van de kleren als je er aan toe bent. Ik merk ook nog wel dat het scheelt of er kinderen in huis zijn. Die vinden het ook vaak moeilijk als de spullen van hun overleden ouder verdwijnen.
Dank je wel Johan.
Het is best veel allemaal, op dit moment
Maar idd, zoals Leoniek ook zegt, kinderen in het geheel spelen ook een grote rol. Het wegdoen en opruimen van kleding?
Nu gewoon nog niet
Wij hebben dit ook mee gemaakt en merkten dat het heel gevoelig ligt als iemand die je dierbaar is overlijd
en jij zelf de beslissing moet nemen over de spullen die toch een deel waren en zijn van je ouders of dierbare

Wij zijn toen bezig geweest met bedrijven of kringloop winkels maar die willen niet alles hebben

Toen ons andere bedrijf weg moest Taxi bedrijf ( ivm Deregulering) zijn wij een Boedelbedrijf begonnen 16 jaar geleden

Iemand die een dierbare verliest heeft hele andere dingen aan ze hoofd dan een ontruiming van een woning

Vaak heeft iedereen al ze eigen spullen en hecht alleen waarde aan iets dat herinnerd aan de persoon
en spullen als waarde

Wij gaan als de familie de spullen heeft verwijderd naar de woning en zorgen dat die netjes leeg word gehaald
aan de normen van de woningbouw of in samen werking met de makelaar

Wij hebben veel contact met kringloop winkel en hebben veel klanten via ggz die zelfstandig gaan wonen
en spullen graag willen hebben voor hun nieuw of eerste start.

Kleding meubels zelfs laminaat word vaak hergebruikt

Voor spullen die echt overblijven huren wij geen container voor de deur maar voeren dat netjes af naar de milieustraat

Al onze klanten hebben veel vrede met deze werkwijzen en een goed gevoel over de spullen die toch goed gebruikt worden weer

Ik hoop dat ik iemand heb kunnen helpen met dit bericht en zijn er vragen eventueel over een ontruiming van een woning
kan die altijd contact opnemen of even via facebook kijken naar ons werk

Ed Hoogkamer
Boedelruiming haarlemmermeer ( storing tot woensdag 16 nov ivm overzetting webhost )
023 -5402565
April 2013 is mijn echtgenoot mij helaas ontvallen...
met vallen en opstaan zijn kleding uit de kasten verhuisd naar de kasten in de berging tot afgelopen zomer samen met een hele lieve bekende alles opgeruimd....tot aan de laatste kleding welke hij gedragen heeft ten tijde van overlijden bewaarde ik apart ineen grote tas..
Het was goed zo...aangezien ikzelf niet gezond door t leven ga moet ik mijn huis voortijdig van spullen ontdoen ....ooit gaan we allemaal voorgoed uit dit leven nietwaar? Daar denk ik dan aan dat degene die achterblijft mijn spullen moet gaan opruimen...sterkte aan
Ik heb samen met een vriendin heel rigoureus drie/vier dagen na het overlijden van mijn man direct zijn kleding uit onze kledingkast weggedaan en naar de recyclebak voor het buitenland gebracht. Was heel moeilijk maar voor mij ook heel noodzakelijk.
Ik had het bij het overlijden van mijn vader en mijn schoonvader meegemaakt dat het een behoorlijke tijd nog in de kast hing. En ik vond het vreselijk om de kleding van hen steeds tegen te komen. Ik wist meteen dat ik mezelf dat nier kon en mocht aandoen.
Het wegdoen is hoe dan ook moeilijk, wanneer je het dan ook doet. Voor mij voelde het zo van: de pijn is nu toch al zo groot dat dit het bijna niet erger kan maken en ik bespaar me het terugkomen van die pijn op een later moment. Nu anderhalf jaar later heb ik nog steeds geen seconde stpijt van die beslissing.
Wat ik teruglees, is dat timing lastig is. Ik weet het zelf ook niet zo goed. Sommige spullen liggen ook niet in de weg, zoals kleding in de kast. Ik vind het heel mooi dat @Cindy er dekens van heeft laten maken. Waar kan dat? Is dat ook duur?

Hulp kan dus ook enorm helpen. Bijvoorbeeld van vrienden/vriendinnen, tantes, ooms of wie dan ook. @JoAnn: wat hielp daarbij zo enorm? Het gedeelde verdriet? Of juist dat je tantes haar ook juist zo goed kende?
@BlackMagicWoman: heftig. Ben je daar nu ook rekening mee aan het houden - dat andere mensen je huis op moeten ruimen?
Jasper mijn dochter heeft van een colbert van haar vader een kussen gemaakt. En van kledingstukken kan je alles maken wat je wilt. Een deken wordt ook veel gedaan. Meestal wordt het gedaan voor kinderen.
Reputatie 3
Als alleen staand,zonder kinderen,is alles omschreven
in mijn testament en levenstestament,Mijn enigste erfgenaam,
mag daardoor,handelen,naar wat hierin omschreven is.
johan.


.
@Esther: thanks. Mooie suggesties.
Reputatie 3
Wat een mooi gebaar,om vanuit de herinneringen,
toch alles,een goede bestemming,te kunnen geven.
ik moet er niet aan denken,om een ""boedelruimer"",
voor de deur,te laten komen.
johan.
Na het overlijden van mijn schoonmoeder en mijn ouders hebben we (mijn zus en ik) de boel opgeruimd en voor zover nodig afgevoerd en verdeeld. Met gedachten aan het overlijden hadden we niet zoveel emotie omdat het voor alle drie de ouders een verlossing uit hun lijden was.
Hebben dus -en dat zullen jullie begrijpen- zo af en toe nog wel verbaasd gekeken naar zaken, waarvan we niet meer wisten dat die er nog waren en dan werd er ook gelachen.
Voor ons was het ruimen niet zo'n droevige bezigheid.

Reageer