Na het verlies van je ouders: 'Je bent ineens geen kind meer'

  • 26 oktober 2016
  • 15 reacties
  • 27810 Bekeken

Daan heeft haar moeder al jong verloren. 17 jaar later verliest ze haar vader ook. "Ik ben ineens geen kind meer, er is geen generatie meer boven me. Een verlammend gevoel. Niemand kent me zo goed als hij. Wat moet ik zonder hem?" Lees haar complete blog.

Hoe zou jij hierop reageren?

15 Reacties

Beste allen, ik heb altijd alleen een mama gehad, en zij is vorig jaar overleden. Dus ik heb geen ouders meer. Ik heb wel het geluk dat mijn opa nog leeft (al had hij zijn leven graag willen ruilen voor dat van zijn dochter) met zijn 88 jaar en een oom en een tante, dus ik ben ik niet alleen. Mijn moeder heeft me wel verteld toen zij haar moeder verloor dat zij dat ook had, maar ik ben daar totaal niet mee bezig. Het enige waar ik hondsbenauwd van wordt, is dat ongeacht hoe oud ik dood ga, ik mijn kinderen door dezelfde hel van gevoelens laat gaan als ik nu ga. En daar wordt ik zo bang van....omdat ik dat zo verschrikkelijk erg vind voor hen. Ik hoop dat ik tijd genoeg krijg om ook oma te worden maar ook om hen uit te leggen dat dit gaat gebeuren om ze er een beetje op voor te bereiden. Zo hoop ik mijn angst een beetje onder controle te houden
Maar idd, het gevoel dat je geen kind meer kunt zijn, dat vind ik zo waardeloos eenzaam. Ongeacht hoe oud je bent, bij je ouder(s) kun je altijd even alles los laten en een kind zijn.... Er zijn natuurlijk mensen met een minder goede band met hun ouders (wat ik heel erg vind voor beide partijen), maar mijn band was intens met haar. Zij wist als de telefoon ging al waar ik over wilde bellen, iemand die tussen dd regels door leest/weet wat je eigenlijk zegt en mijn mam kon mijn zinnen afmaken. Dus dat gevoel van 'wat moet ik zonder haar' is voor mij heel herkenbaar. Ik overdenk vele meer, praat veel minder van me af, heb het gevoel bepaalde zaken en emoties helemaal alleen op te moeten lossen... Waar ik onzeker van kan worden of gefrustreerd omdat ik niet weet of het alleen maar mijn vrouwzijn frustratie is of iets waar ik echt wat mee moet....
Reputatie 2
Dag JoAnn, ongeacht op welke leeftijd je je ouders verliest je word je dan heel bewust dat je het zelf moet rooien. Het onbewust vertrouwen op een generatie die je hun ervaring kunnen doorgeven, raad kunnen geven en het er voor je zijn met een vertrouwde geur, knuffel, enz. mis je dan. Je bent van de één op de andere dag zelf de oudste generatie (tenzij je nog grootouders hebt). Dat voelt als een gemis, dat voelt niet vertrouwd en daardoor kun je er angstig voor worden.
Zelf heb ik geen grootouders gekend, mijn moeder was al jong wees. Wat je hier vertelt dat herken ik terug in mijn moeder. Zij heeft zo vreselijk haar best gedaan om altijd een moeder te zijn en vooral te blijven, dat dat weer uitliep op een niet kunnen loslaten van haar volwassen kinderen.
Volwassen worden heeft te maken met de kunst van het loslaten in verbondenheid en liefde. En sommigen moeten dat al op heel jonge leeftijd leren. Als het je niet alleen lukt roep de hulp in van b.v. je opa. Praat vaak samen met hem over je moeder. Haal herinneringen op, koester ze en... ga verder met je leven. Jouw kinderen moeten ook leren omgaan met verlies, omdat niemand hen ervoor kan behoeden.
Praat ook met hen over hoe jij dat ervaart.
Toen mijn moeder 12 jaar geleden overleed hakte dat er inderdaad wel in. Nu was ik niet meer in levende lijve haar zoon. Toch blijf ik haar zoon en blijft zij mijn moeder. Mijn herinneringen met en aan haar zijn zo mooi, dat ik mij koester in het zoonschap van mij door mijn moeder. Mijn vader stierf op mijn 7e en dus was mijn overgebleven ouder belangrijk voor me. Door steun van mensen om me heen en door er veel over te praten ging het uiteindelijk prima met ons. Daarnaast geloof ik in God, hemel en een terugzien van mijn geliefden. Dat betekent ook dat ik geloof dat ik een kind van God ben, een zoon van Hem en dat geeft ook een cool gevoel.
Ik denk dat hier zo al zo een grote taak is weggelegd voor de omgeving, tevens zouden vrijwilligers een grote rol kunnen spelen om in een nazorg traject (meestal valt er na enkele weken een groot gat omdat velen dan het leven weer oppakken) in dat nazorg traject zou je bijvoorbeeld als vrijwilliger een telefoon cirkel een mail adres of een bezoekje gebracht kan worden om een luisterend oor te bieden en te bekijken of er nog hulp in de afwikkeling nodig is (tevens kan deze vrijwilliger een lotgenotengroep op zetten)
Reputatie 4
In de maanden November en December,
tijden van herfst en winter,komen in de lange
avonden,al of niet behagenlijk zittend voor de
open haard,herinneringen boven drijven.
Deze morgen dacht ik aan mijn overleden ouders,
en ging mijn leven,met hun op schrift zetten.
Mijn eerste woorden.
Bedankt lieve ouders,voor het leven,mij gegeven.
Ook mijn ouders,waren er met warmte en liefde,
voor hun kleinkinderen.
Wat mij ontroering bracht,was de laatste zin,
in het verhaal van Daan.
""Ze zijn dan wel dood,maar het zijn nog steeds
mij Opa en Oma"".Beste Ouders,Zoveel goeds
brengt een Opa en Oma in het leven van een kind,
dat ik weleens gelezen heb,als er een Opa en Oma
er niet meer is,de ouders er als vervangers voor hun
kinderen naar op zoek zijn.
Mijn vrouw in leven,stond aan het bed van haar overleden
zusje francien dat was opgebaard in haar woonkamer.
Heel zacht lopend kwam haar kleinkind naar haar toe,
en kon haar oma even aanraken,het was even stil.
En plotseling vroeg ze aan mijn vrouw,
'"Wil jij nu mijn Oma zijn"".
johan
Wat een wijs kleinkind, dat direct wist wat ze zou gaan missen: een oma.

Het mooiste gedicht dat ik ken over het missen van van een overleden ouder is van Martin Veldman, het eerste gedicht in zijn bundel Villanellen (Polak en van Gennep, 1985).

'Ik wilde plotseling mijn moeder bellen/ en wist meteen: ze is al jaren dood. Ik moest haar nog een groot geheim vertellen.'
en een paar strofen verder: 'Het zijn de bare leugens niet die kwellen/ maar wat verzwegen werd zwelt levensgroot. Ik moest haar nog een groot geheim vertellen.
Want van je ogen vallen pas de schellen / wanneer je neerzit in het avondrood. Ik wilde plotseling mijn moeder bellen.'

De bundel kreeg ik op mijn 42e verjaardag van mijn vader en moeder.
Mijn moeder overleed met 49 jaar . Ik was 14.
Toen mijn vader 3 jaar geleden overleed was mijn gevoel ook van : nu ben ik geen kind meer.
Ik moet daar vaak om huilen. Nooit meer kind zijn. Ik vind het soms erg moeilijk.
Reputatie 4
Beste Andre

Jij heb mijn nieuwschierigheid geprikkeld,
en heb de bundel villanellen van Martin Veldman,1985,
via internet, besteld.
Bedankt.
Een fijn weekend.
johan.
Wat lastig om hier toch een reactie te geven, maar ik doe het toch.
3 dagen geleden is mijn vader overleden, 85 jaar.
verdrietig?
Nee.
Opgelucht!
mijn vader was een negatief persoon, je kon niet gauw goed doen.
De afgelopen 6 jaar werd dat erger, boos, agressief, zwijgend.
Mijn moeder belde vaak op, hij zegt weer niets, ik kan dit niet meer, ik wil het liefst weglopen.
Dus dan kwam ik de stilte doorbreken.
Mantelzorg 3x per week en dan dus ook regelmatig nog een doorbreek bezoekje.
Het afgelopen half jaar heeft hij op een gesloten afdeling van een fijn verpleegtehuis gewoond.
Ook daar was zijn gedrag hetzelfde.
Een vader als vader, zo zag ik hem al lang niet meer.
Een zorg, voor zowel mij als voor mijn moeder.
Ook zij is nu mijn zorg, niet meer de moeder waar ik mijn ei kwijt kan.
Maar juist het luisterend oor voor haar. Haar vraagbaak.
De rollen zijn omgekeerd.
Ik voel me jaren geen kind meer met ouders.
Maar juist ouder met zorgouders.
(En moeder en vader tegelijk voor mijn eigen kinderen)
Reputatie 4
Beste Ronja.

Mijn deelneming,met het overlijden van je Vader.
In gedachten,blijft het je vader,die je het leven,
heb geschonken.
Dat er nu wat rust mag komen,en met warmte en
liefde er zijn voor je moeder,en je kinderen,
en allen die je op je weg mag tegenkomen.
Heel veel sterkte,in de dagen de komen gaan.
Johan.
Ik had hier eigenlijk geen tijd om over naar te denken mijn ouders zijn vlak naar elkaar overleden,wat ik wel tegen mijn broer zei nu zijn wij wees de laatste maanden van mijn moeders leven waren niet zo prettig verlopen ik zal jullie de details besparen ik weet wel dat de hele familie uit elkaar is gevallen ik had alleen mijn broers nog gelukkig maar dus het gat was niet al te groot,maar ik kan me wel voorstellen dat er mensen zijn die in een gat vallen en zich geen kind meer voelen.
Na het overlijden van mijn vader voelde ik alsof ik een deel van mezelf kwijt was. Ik heb mensen verloren in mijn fam en dat heeft mij veel verdriet gedaan . Maar met mijn vader : het was alsof ik in een ander soort wereld leefde en nog steeds. Ik ben soms zo bang dat wat er gebeurt als mijn moeder overlijdt. Dan heb ik gewoon niemand meer ; zo denk ik dan. Wie zal mij begrijpen. Ik heb lieve zusjes , Maar mijn ouders weten wie ik ben ...en nu mijn vader overleden is, is er een stuk van mezelf weg en dat komt nooit meer terug. Ik ben niet meer die oude en ook niet dat ik slechter ben geworden maar wel anders. Ik ben niet meer dezelfde persoon zoals ik was voor de dood van mijn vader. Soms denk ik van wow kom op zeg ..je moet verder maar dan denk ik van Nee ik mag verdriet hebben ..ik heb mijn vader verloren ..mijn Papa ben ik kwijt ...ik als oudste kind die hem ook als laatste zag en die mij als eerste zag toen ik geboren werd...Ik die zo gek was op mijn Papa ..ik mag dit voelen en de hele wereld mag me gestolen worden...ik werk en ik doe mijn dingetjes en ik ben respectvol naar anderen toe maar ik mag dit voelen denk ik dan ...Ik mag mijn Papa missen en ontzettend rot vinden dat ik hem nooit meer kan zien ...
Reputatie 4
Beste Jane.

Welke woorden deze morgen naar jou geschreven,
kunnen het verdriet en gemis van je vader,overbruggen.
De ""warmte'",verkregen in de geborgenheid met je vader,
ben je nu even kwijt,maar zal weer terug komen,als de herinnering
aan je vader,je hem zal ""zien'",zoals hij voor je geweest is.
Dat dit je mag troosten,in de dagen van je leven.
johan.
Mooi gezegd Johan dank u

Reageer