Na het overlijden een nieuwe partner?


Ik stel mijzelf de vraag: Zou ik na het overlijden van mijn partner nog aan een nieuwe relatie beginnen?
Nu ik jong ben en als mijn partner nu zou overlijden zou ik JA zeggen. Ik vind dat je je partner niet hoeft te vergeten want je hebt tenslotte lief en leed gedeeld maar in mijn ogen gaat het leven ook door. De draad weer proberen op te pakken met een mogelijk nieuwe liefde is voor mij zeker een optie. Dat is hoe ik er NU over denk. Als het mij zou overkomen denk ik er misschien anders over daar kan ik nu geen goed antwoord opgeven. Het is ook gevoels afhankelijk hoe ik er over denk.
Als ik op latere leeftijd mijn partner zou verliezen weet ik niet of ik nog voor een nieuwe liefde zou gaan maar eerder voor een hechte vriendschap/goede vriend.
Ik kan niet in het hoofd van een ander kijken maar ben wel benieuwd hoe er hier op het forum tegenaan gekeken wordt. We zijn allemaal gelukkig anders.

18 Reacties

Ik geloof dat ik daar nu nog niks over kan zeggen. Nu mijn kinderen nog klein zijn zou ik me in eerste instantie op hen richten en niet op het zoeken van een nieuwe partner. Over het algemeen zeggen kinderen van jong overleden ouders dat ze het moeilijk hebben gevonden dat hun vader/moeder een nieuwe partner heeft.
Mijn eigen vader is nog steeds alleen na het overlijden van mijn moeder nu 22 jaar geleden.
Ik woon nu al niet samen omdat me dat niet goed lukt dus ik verwacht op oudere leeftijd ook niet zomaar die stap wel te nemen.
Maar zeg nooit nooit.
Reputatie 4
Goedeavond Jolanda.

Soms verlang ik weer,in een goede contact
vriendschap,naar een beetje ''warmte",die ik
nu een beetje mis,na zes en vijftig jaar afscheid
van mijn vrouw,heb moeten nemen.
Maar ook dankbaar,dat deze jaren in mijn
herinnering,het gemis wat doen verzachten.
lohan.
Goedenavond,

Ongeveer een jaar na het overlijden van mijn moeder is mijn stiefvader een nieuwe relatie begonnen. Ik heb hier nooit raar van opgekeken. Mijn moeder heeft mij dit ook verteld en duidelijk tegen mij gezecht; Kim geef stiefpaps de kams om weer gelukkig te worden na mijn overlijden! Hier heb ik ook zeker gehoor aangegeven. Nu is hij gelukkig getrouwd, happy en net zo blij als dat hij met mama was! En mijn moeder word is hij echt niet vergeten hoor!
Kruispunt maakt deze documentaire over twee weduwen en één weduwnaar: Klik hier

"Diep verdriet na het overlijden van je partner en dan toch, soms sneller dan gedacht weer opnieuw verliefd worden. Voor de buitenwereld gaat het soms te snel en vraagt zich achter je rug om af: stelde dat huwelijk dan wel wat voor?" Herken je deze oordelen? Of herken je het dubbele gevoel van verdriet en verliefdheid?
Hoi Jolanda. Ik heb 10 jaar terug mijn partner verloren. Hij was nog maar 38 jaar jong. We hadden geen kinderen. Ik wist meteen dat ik niet de rest van mijn leven alleen wilde blijven. Dat wilde hij ook niet voor mij. Na 2 jaar weer een lieve man leren kennen. En we hebben nu samen een zoontje. Mijn 1e man vergeet ik nooit we praten samen nog samen over hem. Het is erg persoonlijk natuurlijk en hangt van een aantal factoren af hoe je je leven na overlijden van je partner opnieuw inricht. Ik ben blij hoe mijn leven nu is. Weer gelukkig met iemand en nog een zoontje ( ons kadootje ) ook. Kies vooral voor je zelf. Heel veel sterkte verder. Dikke knuffel van ons
Hoi Jolanda,
Ik dacht vroeger altijd dat mijn man de enige was in mijn leven, dat er nooit een ander zou kunnen zijn, zelfs niet als hij kwam te overlijden. Tot het ook daadwerkelijk gebeurde. In februari 2013 stierf mijn man heel plots. Van het een op het andere moment stond alles op zijn kop. Ik was toen 31 en bleef achter met drie kleine kinderen van 2, 4 en 6 jaar oud. De eerste week ging in een roes aan me voorbij. Na de begrafenis komt dan pas echt het besef dat je 'alleen' achter blijft, het gewone leven begint weer en je moet ergens weer de draad oppakken.
Voor het overlijden van mijn man hadden we een heel hectische periode achter de rug. We waren prins en prinses carnaval bij ons in het dorp. Het was geweldig om dit mee te mogen maken samen en we werden op handen gedragen. We kregen hierdoor beter contact met een man van de vereniging. Ik kende hem al zo'n 10 jaar, maar we hadden nooit een woord met elkaar gewisseld. Mijn man heeft nog tegen me gezegd: eigenlijk een hele leuke vent als je hem leert kennen, snap niet dat die geen vriendin/vrouw heeft. Het klikte goed tussen ons, maar wel gewoon op een vriendschappelijke manier. Na het overlijden van mijn man heb ik hem op de begrafenis gezien en daarna een tijdje niet. Wel al eens een berichtje ontvangen, met de belofte dat hij langs zou komen, maar dat was het . Tot ik hem 2 maanden erna weer zag... ik kon toch geen vlinders in mijn buik voelen? Mijn man was net 2 maanden geleden overleden en ik werd verliefd? De dag erna ben ik naar het graf gegaan en heb hem alles verteld, wat ik voelde, wat ik dacht, dat bracht me rust. De gevoelens bleken wederzijds, ik heb mijn hart gevolgd en ben een relatie aangegaan. Mijn familie en vrienden waren heel eerlijk tegen me en daarvoor ben ik hun nog steeds dankbaar. Ze zeiden tegen me: we zijn bang voor wat er gaat gebeuren en we vinden het heel moeilijk, maar we steunen je ook en gunnen je het geluk. Alleen met mijn broer is het contact even heel stroef geweest, maar gelukkig is ook dit goed gekomen. Door eerlijk en open naar elkaar te zijn en erover te praten.
We zijn nu 3 jaar verder en wonen al een tijdje samen. We hebben het goed samen en vormen weer een gezin. Natuurlijk is er altijd dat gemis en verdriet, dat zal nooit helemaal weg gaan. Maar voor mij is het leefbaar geworden. Ik had nooit gedacht dat ik zoveel van iemand anders zou kunnen houden, maar toch is het me 'overkomen'. En dan ook nog zo snel nadat mijn man overleden is. Ik denk ook dat iedereen er anders mee omgaat, iedereen rouwt en verwerkt op zijn eigen manier. Maar als je je eigen tempo aanhoudt, en je hart erbij volgt, dan kun je het in mijn ogen nooit verkeerd doen!
Mijn man overleed ook plotseling. Hij was net 40 geworden en ik bleef achter met 3 kinderen (toen 6, 8 en 11). Ik wist niet waar ik het zoeken moest. Op de automatische piloot en adrenaline kom je een heel eind. Ik zei al heel snel tegen vriendinnen dat ik niet alleen wilde blijven. Dat kan ik niet. Ik heb een sterke man naast me nodig. Maar ik zou wel zien.
Toen 15 maanden later mijn enige broer ook nog verongelukte wist ik het helemaal niet meer. Zo eenzaam. Wat een hartzeer had ik. Ik hunkerde naar een mannenlijf. Een arm, een knuffel. Veiligheid. Maar die waren er niet meer.
Ik een gekke bui heb ik me aangemeld bij Tinder. Gewoon uit nieuwsgierigheid. Wat een bak ellende en veel foute mannen. Op 1 na! We hadden direct een bijzondere click en die hebben we nog steeds. Nog maar een paar maanden maar we voelen elkaar zo goed aan. Mijn verdriet en gemis mag er zijn. De kinderen voelen zich goed bij hem. En ik zie mijn leven weer op een leuke manier tegemoet.
In het jaar 2000 is mijn man plotseling overleden, ik was 43 en had een dochter die toen 9 jaar was.
Na 4 jaar leerde ik mijn huidige man kennen ( hij was weduwnaar) en gingen we al snel samenwonen omdat het zo goed klikte.
Helaas ben ik de familie van mijn toenmalige man kwijt geraakt maar ik heb er een lieve familie voor teruggekregen.
Dit jaar zijn we 10 jaar getrouwd en zijn we weer gelukkig.
Ik weet niet of ik nog aan een nieuwe relatie zou beginnen ik kan daar nu nog niets over zeggen.
mijn man is 9 maanden geleden overleden en ik heel erg hard geroepen ik hoef echt nooit geen andere man weer
maar nu ben ik erg verliefd geworden op de zoon van mijn vriendin ik heb er met een andere vriendin
over gehad en vond het heel moeilijke maar ik he het toch gedaan en ben echt verliefd het is pas het begin
dus ik weet nog niet hoe deze verkering gaat lopen maar ben wel super blij want ik ben ook pas 49 jaar
te jong om alleen te blijven
ik dacht in eerste instantie ook niet aan een andere relatie na het overlijden van mijn man. terwijl we wel in gesprekken erover hebben gehad ik wilde weten hoe hij erin stond en het vond als ik wel een nieuwe relatie kreeg.
Hij wilde niks lievers voor me en zag het ook wel voor zich, omdat ik nog maar 51 ben
nu was ik het niet zo snel van plan maar toch door een advertentie van Dela via een bevriende dichter kwam ik iemand tegen . In eerste instantie hield ik het af want mijn man was pas 5 maanden weg maar toch kon je de vriendschap die er ontstond niet tegenhouden en zodoende heb ik nu toch wel een nieuwe relatie waarin we van elkaar weten hoe we erin staan . En ja ik denk hierbij nog veel aan mijn overleden man en zijn keuzes. maar daar word door de buitenwerled anders tegenaan gekeken
hoi estherjong
zo dacht ik er ook over ik riep heel hard toen mijn man 9 maanden geleden overleed ik wil nog niemand
meer maar toch ben ik iemand tegen gekomen waar ik verliefd op ben geworden en het klikt goed
hij weet ook dat mijn man dood is en hij vind het niet erg maar ik heb het in het begin wel moeilijke mee gehad
nu al een nieuwe vriend ik denk nog veel aan mijn man en ik krijg van die ingeving dat hij zegt hij wil mijn gelukkig wil zien
en de buitenwereld denkt daar ook anders over maar daar heb ik echt schijt aan het is mijn leven
Boyke,
heel herkenbaar maar ook me eigen familie zegt dat ze het me gunnen maar toch commentaar omdat ik nu die relatie heb. Ik zeg maar zo ik ben regisseuse van me eigen leven hoor , En ook ik heb met me kinderen te maken maar die zijn zelfstandig en wonen niet meer bij me dus . ik heb er ook schijt aan wat ze er van denken ik mag ook gelukkig zijn
Heb je goed ik heb ook gekozen voor mezelf anders was ik nu alleen geweest ben zo blij dat ik het heb gedaan en ben heel gelukkig,
en dat is het belangrijkste
ik geef echt niks om wat ze zeggen als ik maar gelukkig ben
heb je goed dat is het belangrijkste gelukkig zijn.
Tijdens ziekte vriend zijn oudste zoon leren kennen. Net zo oud als ik en vanaf eerste dag een rare klik. Voelde als meer maar dacht dat ik me verbeelde dat hij interesse in mij had. Toen z'n vader maand dood was een kus. Nog nooit zoiets gevoeld , verwarring en heen en weer geslingerd tussen schuldgevoelens en liefde.
Reputatie 1
Wat een bijzonder begin van een ,begrijp ik, mooie nieuwe liefde MJ !
Ik begrijp de verwarring natuurlijk maar soms beslist het leven over het wanneer en hoe. Deze liefde overkwam jullie en imo doet dat niet af aan die andere liefde...Beide kunnen even sterk zijn lijkt mij?
Ik hoop dat de schuldgevoelens inmiddels beland zijn waar ze horen en de liefde zijn/haar rechtmatige plek heeft gevonden... de hoofd (-en hart!)rol.
Ik wens jullie alle geluk toe en het vermogen om daarvan te genieten!

Reageer