Mijn man

  • 22 augustus 2017
  • 3 reacties
  • 511 Bekeken

We hebben elkaar leren zo,n 34 jaar geleden na een aantal jaar gingen we samen wonen en daarna volgde ons huwelijk.
We kregen twee zoons ons geluk was compleet we waren net begonnen met een eigen zaak .
Tot onze jongste ziek werd jeugdreuma maar samen waren we sterk we konden het aan . In mei 2002 werd je ziek eerst werd gedacht aan reuma wachtlijst bij de reumatoloog was 3.5 maand en intussen tijd ging het steeds slechter met je . De huisarts weer gebeld je kon nog amper eten binnen houden en maagonderzoek volgde en kregen de uitslag ook van het bloedonderzoek dat was allemaal niet goed . Op de dag van de aanslagen van Amerika 9-11 werd je opgenomen en belande direct op intensieve care ,je nieren waren ermee gestopt .Na nierdialyse en plasmaferese werd je na 5 weken ontslagen . Zo hebben we anderhalf jaar gevochten tegen jou ziekte sclerodermie overleed je aan een hartstilstand terwijl je in gesprek was met de kids . Nooit zal ik het vergeten en de kinderen ook niet .Had ze dat zo graag willen besparen .
Zelf ben ik er ook bij geweest en weet nu dat je niet hebt geroepen enz . De kinderen waren toen 9 en 11 en vond het moeilijk om ze alleen op te voeden en zo ben je bezig met het verwerken van de dood van hun vader . En dat geen zeker niet voorspoedig en heeft zeker heel lang geduurd .
En nu ik terug kijk had ik het niet willen missen om jou te leren kennen en de vader te zijn van onze kinderen .In de loop der jaren hebben wij veel mensen verloren waaronder mijn ouders binnen tien maanden en 2016 mijn jongste zusje van 45 drie jaar ouder dan mijn man .Maar ben wel trots hoe ik jou heb verzorgt en de kinderen door de jaren heen heb geholpen en als je ze nu ziet zou jij ook trots zijn .We hebben het verwerkt ondanks dat ik het heel moeilijk vond .

3 Reacties

Knap dat je dit vertelt en allemaal doet voor je kinderen, Ria. Ik woon alleen met mijn dochtertje en heb bijna 2 jaar geleden mijn vader verloren, we waren heel closed ook mijn dochtertje. Dat was al moeilijk.
Wat goed dat je het durft te delen met ons. Wat een moeilijke tijd hebben jij en je kinderen achter de rug. Ik lees dat het nu beter gaat al zul je natuurlijk nog hele moeilijke momenten hebben. Je mag zeker trost zijn dat jij de kinderen zo goed hebt begeleid en opgevoed, dat is een hele opgave als je dat alleen moet doen. En omdat jij ook moet verwerken en rouwen wordt het dubbel zwaar. Ik wens jullie veel sterkte toe.
Klopt en vond het alleen opvoeden heel moeilijk vooral de pubertijd en het was een hele moeilijke tijd. Maar weet je wat ik het ergste vind mijn zoon,s zijn 23 en 26 en al zoveel meegemaakt niet alleen hun vader en opa en oma en tante maar ook vrienden. Steeds weer werden ze terug geworpen . Ook ik had een close band met mijn vader en na zijn overlijden heel diep gezeten ,dus weet wat gevoeld hebt . Sterkte

Reageer