Je gezin bij elkaar houden

  • 14 november 2016
  • 9 reacties
  • 9728 Bekeken

Een overlijden kan grote invloed hebben op een (jong) gezin. Want het betekent nogal wat voor iedereen, wie je ook verliest. Opa of oma. Of papa of mama. Een ongeboren broertje of zusje. Voor iedereen heeft een verlies impact. Voor de ouders én de kinderen. Wat zijn nu dingen waarmee je je gezin bij elkaar kunt houden? Direct of indirect. Tips zijn welkom!

9 Reacties

Er voor elkaar zijn is het eerste begin. Maar ook daarna kan het nog ploffen. Maar probeer te blijven praten over elkaar gevoelens hor moeilijk ook. Hierdoor ben ik het contact met me dochter kwijt geraakt. Maar probeer dat wel.
Eh, alle volwassenen moeten blijven praten (denk ik), zowel met de kinderen als met elkaar. Zorgen dat je begrijpt hoe iemand rouwt (een verlies denkt te verwerken) en elkaar daar de ruimte voor geven. Maar helaas weet ik hoe moeilijk dat is als je midden in je eigen rouwverwerking zit en geen energie over hebt . Uit ervaring weet ik hoe fijn ik het vind om zo af en toe uit te kunnen slapen. Geen gote nieuwe dingen opstarten voordat je weer lekker in je vel zit (dat leidt alleen maar af)...
Met elkaar in gesprek blijven en elkaars manier van rouwverwerking blijven respecteren. Ik denk dat dat de kracht is om een verlies te kunnen dragen en hier met elkaar toch weer iets moois in op te bouwen.
Wat ik vaak merk is dat als er leedconcurrentie is dat het dan 'mis' gaat. Een moeder die tegen de jonge weduwe zegt "ja maar ik ben mijn zoon kwijt". Of zoals ik laatst een client hoorde zeggen dat haar schoonouders zeiden "jij was een deel van zijn (de overledene) leven" waarop de client in kwestie helemaal flipte, want ze was geen deel van zijn leven, maar zijn hele leven en zijn ouders waren (in haar ogen) aan de zijlijn. De eerdere tip van elkaar respecteren is heel belangrijk. Soms kunnen mensen elkaar respecteren, maar voel je toch dat het anders ligt. En dat is heel moeilijk. En dan merken we ook vaak dat de ouders van de overledene zich gaan bemoeien met de opvoeding omdat ze graag zien dat de opvoeding gebeurt in de gedachten van de overledene. Maar daar weten ze niet altijd wat van, omdat die overledene een eigen leven had opgebouwd zonder zijn/haar ouders (is het nog te volgen?) en dan word je als alleen-opvoeder geconfronteerd met adviezen die niet de jouwe zijn en ook niet die van je partner die overleden is. Ook dat drijft vaak een wig. En daarnaast speelt ook nog dat schoonfamilie schoonfamilie is. En het regelmatig voorkomt dat die band toch minder sterk blijkt te zijn dan de band met de biologische familie. Met als gevolg dat als je prioriteiten moet stellen binnen je gezin, de prioriteit vaak naar de biologische familie gaat. Kortom: er is echt veel werk te verzetten om de familie bij elkaar te houden. En soms lukt het niet de eerste paar jaar na het overlijden maar lukt het beter later.
Wat Wies zegt vind ik heel sterk: ieders manier van verwerking blijven respecteren. Dat lijkt me de kern. Geef elkaar dus de ruimte te doen zoals je wilt doen. Houd eigen oordelen achter. Als iemand bv drie dagen na een verlies een enorme lachbui heeft, denk dan niet dat die persoon niet rouwt of 'er al overheen is'. Tweede punt: geef ook erkenning aan ieders rouw. Ik merk vaak dat er onderscheid wordt gemaakt tussen 'hoofd-rouwenden' en 'bij-rouwenden'. Bij het verlies van een kind, kijkt men - logisch - naar de ouders, maar er wordt makkelijk vergeten dat een broer of zus ook een broer of zus verliest. Dat hoeft niet minder erg te zijn, terwijl dat vaak wel de aanname lijkt te zijn.
Hier in huis ook een jong gezin, met een groot verlies.
Kinderen tussen 18 en 9 jaar, ieder een eigen band met papa, maar ook ieder een eigen band met mij én met elkaar.
Ik vind het heel moeilijk om een balans te vinden in de hectiek van gezin, school, sport, werk, gezin, verdriet, gezin, emoties, gezin.
Toch zijn er volop kleine momentjes, ontbijt voor schooltijd, diner met zn allen, avondje film kijken op de bank, bord op schoot, met zn allen.
Plan een dagje uit, of een etentje.
Maak afspraken met elkaar, maar ook één op één.
Zet een pot op tafel en vraag of een ieder elke dag iets positiefs van die dag op wil schrijven en in de pot doen.
Lees eens per maand samen die briefjes.
Positiviteit is de beste manier om open te bijjven voor elkaar.
En laat een ieder verdriet hebben op zijn manier, zonder woorden, een arm kan genoeg zij soms.
Reputatie 2
Er zijn al waardevolle suggesties gegeven. Het gevoel van een constant gemis heeft voor mij minder te maken met activiteiten die zonder de ander plaatsvinden, maar meer met het rouwen om de lege plek in je hart.
Wat voor mij belangrijk was: wat deed je voordien met elkaar? Was daar de overledene ook altijd bij? Wat is er echt veranderd en wat voelt er echt veranderd? Accepteer dat dat voor nu ieder anders kan voelen, maar ook dat dat in de loop der tijd voor ieder ander in een ander tempo veranderd.
Het bordspel "Alle Sterren van de hemel" van Daisy Luiten is speciaal ontworpen om in een gezin voorzichtig, respectvol en op speelse wijze hierover met elkaar in gesprek te zijn. Er zijn rouwbegeleiders die dit spel in gezinnen begeleid spelen met de gezinsleden. Wellicht een tip....
Acceptatie van de omstandigheden en liefde voor elkaar. Omarm elkaar met warmte en zorg. Praten doe je met je verstand. Gevoelens zitten in je hart.

Reageer