In hoevere mis jij ouders bij het opvoeden van je eigen kind?

  • 1 augustus 2016
  • 11 reacties
  • 1183 Bekeken

Onze oudste zoon is 6 jaar geleden geboren. Helaas is mijn moeder 5 dagen later overleden. Naar mate onze zoon ouder werd liep ik vaak tegen dingen aan kwa vragen die ik graag aan mijn moeder had gevraagd.

* Kinderziektes; welke kinderziektes heb ik gehad?
* Wat vond ik als baby echt helemaal geweldig? Erfelijkheids dingen...
Noem het maar op! Maar ook het vertellen van "Mama J heeft z'n eerste tandje"

Gelukkig kan ik veel aan mijn tantes vragen, ze woonde naast ons. Natuurlijk weet mijn vader ook wel dingen, alleen was/is hij een vrachtwagen chauffeur en was veel in het buitenland!

Hoe gaan jullie met deze "probleempjes" om?
Groetjes Kim

11 Reacties

Ik zou toch met je vader gaan praten. En misschien is het een idee om een dagboek bij te houden met dingen die jij nog wel weet van jezelf en je mam zodat hij later dat kan lezen. Alle informatie die je krijgt kan je erin zetten die je weet. Je moet het zien als memoryboekje. Verder veel delen met je pap. Ook hij neemt een belangrijke rol in.
Wat heftig Kim, om je moeder vijf dagen na de geboorte van je eerste kind te verliezen. Hele emotionele gebeurtenissen, vlak na elkaar. Ik kan me voorstellen dat je haar erg mist bij het groter worden van je kinderen. Moeder zijn zonder moeder, ik ken het uit eigen ervaring. Ik denk regelmatig: wat zou ze dit leuk hebben gevonden. Wanneer ik vragen heb, stel ik ze soms aan mijn broer en zussen, want mijn vader leeft ook niet meer. Het helpt wel om over mijn gemis en verdriet daarover te praten. Echt te voelen hoe ik haar mis. En ook vertel ik mijn kinderen over haar, om haar "levend" te houden. Want voor mij hoort ze er gewoon nog bij!
Esther; met mijn vader praat ik bijna niet over mijn moeder, ze zijn toen ik 15 was gescheiden (in goede harmonie! Applaus voor mijn ouders) hij is geen prater over vroeger....helaas. Kwa hereneringsdingen heb ik heel veel. Mijn moeder was verzot op foto's, teksten erbij schrijven en noem maar op.

Frederike, heel herkenbaar je gevoel, moeder zonder moeder, en dan mis jij ook nog eens je vader.

Dat van levend houden gebeurt hier ook! Ook voor de jongens! We hebben een beeldje met haar as, foto, in de huiskamer, ook de foto van mijn schoonouders staat hier bij. Ook hun zijn er niet meer.

Waar ik zelf nog wel eens tegen aan loop is het "jaloerze" gevoel (in de gezonde zin). Als een vriendin bijvoorbeeld verteld dat ze met haar moeder is wezen shoppen, dat haar moeder op de kleine past.

Hoe gaan jij hier mee om?
Esther heb jij nog tips misschien?

Groetjes Kim
Hallo Kim (en andere leden),

Dat zijn wel twee hele emotionele heftige gebeurtenissen vlak na elkaar. Ik ben ook een moeder zonder moeder, mijn oudste was bijna 3 en mijn jongste 1,5 toen mijn mam overleed na een traject van 1,5 jaar mbt slokdarmkanker.
Ik heb nog wel wat kunnen delen met mijn mam over hoe ik vroeger was en hoe mijn kinderen nu zijn. Ik heb nog een tante, maar zij was niet veel lijflijk veel in mijn hele jonge jaren. Ze weet gelukkig wel veel van mij, maar heeft zelf geen kinderen. Ik heb wel een hele sterke band met haar. En ik heb fotoalbums vol van mijzelf (en mijn mam), maar dat zijn geen verhalen helaas.
Ik merk dat ik mijn mam daarin heel erg mis, en ik ben bang dat dit niet anders gaat worden. Want je mam kent je meestal door en door, en aan haar kun je al je vragen stellen. Ik ben ook wel een beetje boos dat ze nooit t boek 'mama vertel eens' heeft volgeschreven.

Ik kijk met de kinderen heel vaak foto's op mijn mobiele telefoon of computer en vertel daar dingen bij. Mijn oudste heeft regelmatig enorm verdriet dat mijn mam er niet is, maar dat kan ook met 2 minuten over zijn. Ik mis haar enorm als 1 van de kinderen iets doet waar ik normaal haar maar 2 minuten voor zou bellen. Of zoals nu dat mijn oudste echt goed binnen de lijntjes kleurt (zij zou dat helemaal fantastisch vinden, want ze was zelf dol op tekenen). En vaak doet dat zo'n zeer voor twee seconden dat ik pijn in mijn hart voel. Ik heb niet de illusie dat dit gaat veranderen

Kim, dat jaloerse heb ik zelfs bij de moeder van mijn partner (ook al zit zijn mam op een gesloten afdeling in een verzorgingtehuis). Ik zou soms tegen sommige mensen (en vriendinnen) willen schreeuwen dat ze blij moeten zijn met wat ze hebben omdat je pas weet hoe belangrijk je mam is als ze er niet meer is. Maar zo was ik ook onwetend toen mijn mam er nog was. En ik doe aan inslikken bij mijn vriendinnen. Als onbekenden naar mij toe een opmerking maken over een opa of oma (ik heb geen vader, mijn mam wist niet wie t is), dan ben ik eerlijk en zeg dat je 'die dan nog wel moet hebben' en het boeit me totaal niet of de ander dan schrikt. Dat is niet heel aardig maar zo is het dan maar.

Zit je op facebook? Daar is een gesloten community van moeders zonder moeders...voor mij een plek van ongelooflijke erkenning en herkenning. Want ik merk dat mijn hechte band met mijn mam uniek was, maar dat er meer zijn die ook close waren. En dat er helaas meer zoals ons (en esther) zijn die met vergelijkbare problemen worstelen.
Hier nog een moeder zonder moeder! Mijn moeder heeft mijn kinderen nooit mogen kennen, zelfs nooit geweten dat ik zwanger heb mogen zijn. Zelfs mijn man heeft ze nooit gekend.

Voor mij is het nog ingewikkelder omdat mijn vader geen goede vader is. Als ik hem iets vraag krijg ik "Ja, dat weet ik allemaal niet meer". Mijn zusje was in december zwanger en mijn meiden hadden waterpokken. Moeders weten of je dit hebt gehad... Omdat zowel mijn broertjes als ik de waterpokken hebben gehad, zijn we (en haar huisarts) er maar vanuit gegaan dat zij ze ook heeft gehad. Zulke dingen blijf je houden.

Ik baal soms enorm, dat ik zulke dingen niet kan delen met mijn moeder. Maar ook dat ik niet even mijn kinderen bij haar kan brengen omdat wij een ouderavond van de oudste (nu 5) hebben. (We hebben helemaal geen achterban, zonder kinderen dan).

Hard gezegd is het gewoon niet anders. Het doet echt soms enorm veel verdriet. Maar weinig kan ik er aan doen, de machteloosheid heb ik achter mij gelaten, al wordt het verdriet er niet minder om.
Tegenover me woont een vriendin van me. Heel af en toe komt haar moeder voor haar de ramen lappen en op de kinderen passen. Terwijl haar vader dan wat klussen doet in en om het huis. Vorig jaar vroeg ze of ik dat niet moeilijk vond omdat ik zelf geen ouders meer heb. Wat lief dat ze dit vroeg! Ik ontkende trouwens... ("Nee joh, daar kan ik wel tegen."). Dit antwoord voelde helemaal niet kloppend. Want ik voelde het wel degelijk steken... Ik besloot er op terug te komen en vertelde haar dat ik het best moeilijk vind, dat het me wel degelijk pijnlijk confronteert met waar ik zelf zo enorm naar verlang.
Jaloers.... Ja dat ken ik dus ook. Maar ik heb ervaren hoe helpend het kan zijn dit niet alleen aan mezelf, maar ook aan (de echt luisterende) ander te vertellen. Daarmee mag mijn pijn er gewoon helemaal zijn en juist dat maakt het draaglijker. Mijn gemis heeft evenveel bestaansrecht als dat stukje geluk van mijn vriendin. En dit gaf meteen ruimte voor een eerlijk en respectvol gesprek.
Dat jaloerse ken ik niet echt. Maar iedereen voelt het anders. Ik vind dat je het goed doet hoor Kimhoe. Je laat zien door toch met je kinderen te bespreken alsof ze er nog is. Maak desnoods een apart laatje in een kast waar haar spullen liggen. En blijf gewoon met je tantes praten ook over jouw gevoel.
Allereerst wat vreselijk dat je moeder zo kort na je bevalling overleed.
Ongelofelijk verdrietige kraamtijd heb je gehad.
Ik ben ook een moeder zonder moeder.
Ik was 14 toen mijn moeder stierf.
Ik vindt het vreselijk dat mijn moeder mijn kinderen niet mag ontmoeten. Dat er van mijn kant geen oma is die gelijkenissen opvalt en mij als kind ziet.
Ik heb dat altijd gemist om kind te zijn.
En zie bij mijn kinderen de angst om mij ook jong te verliezen.
Ik heb nu de leeftijd waarop mijn moeder stierf. 49 jaar, hartstilstand.
Ik ben ook vreselijk bang als ik mijn kinderen hun angst zie om mij.
Sterkte moeders zonder moeder.
Dit gedichtje schreef ik voor moederdag. Het is soms heel moeilijk als ik me realiseer dat mijn kinderen mijn moeder nooit zullen leren kennen en andersom. Daarom vertellen we maar vaak over haar. Ik merk dat ik uit herinneringen in retrospect nog heel veel van haar leren kan.
Ons mam was deze week een jaar dood. 92 was ze geworden en ik heb tijdens de begrafenis mijn verhaal kunnen vertellen. In mijn kop was ik daar al jaren mee bezig en terwijl we met z'n allen in die rare tijd zaten tussen sterven en begraven heb ik het in een uur opgeschreven.

http://wimmulders.nl/afscheid/

Wij hebben met z'n allen goede en warme herinneringen
Lieve mensen, ik heb het geluk mijn moeder nog wel te hebben! Echter ben ik nu de opvulling voor de moeder plaats van mijn zus. Zij en haar man zijn er al enkele jaren niet meer en hun meiden wonen nu al 3 jaar bij ons.
Ik kijk uit naar en tegelijk vrees de dag dat een van die meiden een relatie krijgt en eventueel kinderen. Ja, gelukkig kan ik ze veel vertellen over hun `mam` en weet de antwoorden op de vragen over het gehad hebben van kinderziektes of familiare belasting en erfelijkheid. Toch zal ik voor mijn gevoel nooit meer zijn (en zou dat ook zeker niet willen) dan plaatsvulling. Zoals bij eerdere grote stappen als schoolmusicals, behalen van diploma´s de rijlessen en noem het maar op. Al die momenten van trots komen gewoon voorbij zoals ze ook voor mijn eigen dochters er zijn. Toch is dit bij de twee van mijn zus steeds weer een moment van gemis voor mij. Dat moment is immers niet voor mij maar voor mijn zus... Ik hoor daar niet....
Toch besef ik me maar al te goed dat ik ondanks dat ik nooit de moeder van mijn nichtjes kan zijn, ik dus wel die rol kan en moet vervullen om op die manier voor ons allemaal een stukje van de leegte die door het verlies van mijn zus is ontstaan in te vullen.

Reageer

    Cookies

    DELA maakt gebruik van cookies om het gebruik van de website te analyseren, om het mogelijk te maken content via social media te delen en om de inhoud van de site en advertenties af te stemmen op uw voorkeuren. Deze cookies worden ook geplaatst door derden. Door deze melding weg te klikken of gebruik te blijven maken van deze site stemt u hiermee in. Klik anders op meer informatie.

    IK GA AKKOORD Cookie instellingen