Huilen

  • 9 december 2016
  • 26 reacties
  • 2193 Bekeken

Hoi allemaal,ik heb hier nog nooit iets eerder geschreven.Mijn allerliefste is eind oktober helaas overleden onverwachts na een simpele operatie met complicaties,Hij heeft 4 weken op de IC gevochten voor zijn leven ....gelukkig ben ik daar continu bijgeweest.Wij waren echt alles voor elkaar konden lezen en schrijven samen .....waren 2 handen op een buik. Ik kan niet met het verdriet omgaan ,blijf maar huilen en huilen er komt geen einde aan .Hij heeft een heel mooi afscheid gehad dat zou troost moeten geven,maar ik vind helaas nergens troost....blijf gewoon maar huilen en kom tot niets ,trek me terug van alles ...Ik weet het niet meer had nooit gedacht dat het zo''n pijn zou doen en het komt nooit meer goed ......Ik kan echt niet zonder hem ........

26 Reacties

Anitatje, hi.
Triest, heel triest wat jou en je allerliefste is overkomen. Een eenvoudige operatie. Zo eenvoudig was het echter niet. Complicaties. Vechten ... Het leven staat op zijn kop. Alles gaat door je heen.
Ik, althans mijn vrouw kan er zich iets bij voorstellen. Nooit iets gehad en dan kom je plotseling je bed niet meer uit. Het lijkt niets. Een griepje, misschien? Dan volgt er toch een ziekenhuisopname: Dodelijke bacteriële infectie. Na vijf weken redde ik het wèl. De gehele ziekenhuisopname is eigenlijk aan me voorbij gegaan. Was niet bewusteloos, maar sloeg het niet op. Het meest kritische moment (ga ik al dan niet dood) vertaalt zich in een delier, waarin ik mezelf hoor zeggen: "Ik ga niet dood"! Het is op het randje geweest. Ik denk daar, na 5,5 jaar, nog steeds veel over na. Was ik wèl over het randje gegaan, dan had ik het niet geweten: geen pijn, geen licht, geen donker gat. Dan zou ik zo uit het leven zijn weggegleden. Wat ik me wel daarna heb gerealiseerd is, dat het leven niet vanzelfsprekend is. De geboorte niet, de dood niet. Vooral een afscheid wat niemand heeft zien aankomen is een klap, die je niet te boven lijkt te komen. Jullie liefde was onvoorwaardelijk. Vier handen op één buik! Juist aan jullie liefde zou je je moeten vastklampen. Jullie liefde voor elkaar moet nu de basis zijn voor een bestaan zonder je allerliefste, je maatje. De warme gevoelens die je mag of eigenlijk moet blijven koesteren. Jullie liefde voor elkaar, de innige momenten. Daaraan moet je je vastklampen. Het doet pijn terug te denken, maar tegelijkertijd kan het je de kracht geven door te gaan. Ik ben niet per definitie, spiritueel ingesteld. Sta er wel open voor. Maar in moeilijke tijden zou ik me voor kunnen stellen, dat je intens naar hem verlangt, aan hem denkt, hem hulp vraagt. Dat mag! Je geliefde verliezen is niet niks. Dat beukt erin. Je mag verdriet hebben, je mag huilen, veel huilen. Ontlading, maar laat de eindeloze liefde die jullie voor elkaar koesterden je ook de kracht geven het verdriet te accepteren als iets onvermijdelijks. Troost vindt je in alle mooie momenten die jullie samen hebben gehad. Natuurlijk begrijp ik ook, dat je je juist verzwakt voelt zonder hem. Je mag stil blijven staan bij zijn overlijden en het verdriet zal blijven bestaan. Er ligt echter een toekomst voor je. Een toekomst waarin je de warme gevoelens mag blijven meedragen. Die neemt niemand je af. Die maken je sterk en weer een krachtige vrouw. Emotie is mede de basis van ons bestaan. Gebruik juist de warme en innige gevoelens die jullie voor elkaar koesterden om uìt die negatieve spiraal te komen. De eerste stappen die je maakt weer terug te keren naar je sociale omgeving zijn de moeilijkste. Ga weer een "bakkie" bij hechte vrienden. Stap voor stap. Iedereen respecteert je verdriet en respecteert ook je rustige terugkeer "in de maatschappij".
Ik wens je heel veel sterkte met dit proces. Het is niet gemakkelijk. Gun je zelf tijd, maar zoals ik al eerder zei: Koester de mooie momenten samen en haal daar je kracht uit. Embrace life!!! Het leven is zeldzaam mooi.
Lieve Anita,

Gecondoleerd met dit verlies,woorden kan ik niet bedenken want ik heb er geen woorden voor ik wens je heel veel sterkte in deze moeilijke tijd ik kan alleen maar zeggen als je er eens een luisterend oor wilt ben ik ervoor je.
Lieve Anita,

Ik kan geen woorden vinden en jou alleen maar zeggen dat ik iedere dag speciaal voor jou en jouw geliefde een kaarsje zal branden en aan jullie zal denken met heel veel LIEFDE.

Cecilia.
Hoi Anita,

Dat je tranen huilt omdat je je allerliefste verloren hebt is heel begrijpelijk. Verdriet in de vorm van tranen kan op den duur minder worden. Helemaal weggaan gaat de pijn en het verdriet nooit. Ik geloof erin dat je allerliefste dagelijks bij je zal zijn. Hij zal je troosten en naar je omzien van bovenaf. Als het je helpt praat met hem in de donkere uren tot het weer licht wordt. Want aan elke nacht komt een eind en begint een nieuwe dag. Iedere nieuwe dag zal voorlopig voor jouw een uitdaging zijn. Lieve Anita, waar jouw tranen vallen zullen eens mooie dingen ontstaan. Ik wens je voor de komende periode heel veel sterkte en kracht toe. Mocht het je helpen brand een kaarsje voor je allerliefste en weet dat hij bij het Licht is.

Dikke knuffel, Jolanda
Er zijn al heel veel woorden geschreven Anita. Ik kan daar niet veel aan toevoegen.
Misschien moet je je afvragen wat hij van jou zou verlangen.
De hele dag(en) huilen of "de kop t'er veur wicht".
Anita, wat een verdriet. Zoals velen al voor mij zeiden, laat al het verdriet maar toe en neem er alle tijd voor. Soms haal je even troost uit iets maar daarna komt het verdriet terug en dat is heel normaal. Ik ken het gevoel te moeten leven zonder iemand die je zo hard nodig hebt en waar je zoveel van houdt. Dat doet ongelofelijk veel pijn..... Het leven verliest misschien voor een periode haar kleur maar weet dat je niet alleen bent. Ik hoop dat je wat hebt aan alle berichten die hier geplaatst zijn?
Reputatie 3
Beste Jolanda.

Ik kan het niet laten,om even te reageren op die mooie zin van je,
over het vallen van de tranen.
Onze tranen gaan nooit verloren,ze zijn dan wel uit ons zicht
verdwenen,maar achter de '"horizon'",door onze geliefden,
""gevonden en gedroogd'".
Johan.
Lieve Anita,

Gecondoleerd en enorm veel sterkte. Wat heftig om mee te moeten maken en word ook stil van jou bericht.
Laat vooral die tranen lopen, het is een vorm van verwerken wat erbij hoort.
Heb je al gekeken naar hulp met de rouwverwerking?
Hallo Anita,
Wat verdrietig om je verhaal te lezen. Het eerste wat in mij opkomt is...Huil maar. Laat maar komen,je verdriet,je boosheid,je onmacht,je liefde. Hoe kun je ook anders? Onverwacht je geliefde verliezen,degene waar je samen mee was. Denk niet aan wat anderen van je "verwachten",en verwacht niet teveel van jezelf. Geef het de tijd,want voor rouwen staat geen tijd. Je hebt al een hele stap gezet door je verhaal met ons te delen. Blijf praten,schrijf het van je af. Er is altijd een luisterend oor. Sterkte met je gemis. Geef het de tijd.
Hoi Anita,
Ik begrijp je . Maar probeer ook na te streven in d gedachtewereld van je man. Hij wil ook dat je doorgaat. Ga niet teveel bij de pakken neerzitten. Ga leuke dingen doen voor jezelf. Dat heeft mij ook geholpen. En tuurlijk nu de feestdagen eraan.komen zijn het herinneringen die boven komen. Ik ben ook doorgegaan en mijn man is afgelopen febr overleden.maar hou de gedachten aan h we m in me hoofd. Hij wilde dat ik doorging. En tuurlijk heb ik me h uiltje. Maar liefst in stilte. Iedereen die dit heeft meegemaakt om een partner te missen probeert een stap in de goede richting te zetten. Maar buitenstaanders begrijpen jou keuzes niet altijd. Neem gewoon je tijd maar verlies jezelf niet. Jij bent ook een mooi mens.
Lieve Anita,
Allereerst gecondoleerd met het verlies van je allerliefste. Wat zal het moeilijk voor je zijn om deze klus alleen te klaren, terwijl jullie alles samen deden. En nu moet je het leren verder leven zonder je allerliefste helemaal alleen doen. Dat maakt het dubbel verdrietig. Geen wonder dat de tranen stromen en blijven stromen. Het is nog erg kort geleden, dus ik zou zeggen laat het verdriet er zijn. Het is zo normaal dat het nog zo'n pijn doet dat je allerliefste van je weg is gegaan. Gun jezelf de tijd, gun jezelf de tranen, gun jezelf om te wennen aan een leven zonder hem. Jullie zijn zo lang samen geweest, dan mag je van jezelf niet verwachten dat je naar een paar maanden gewend bent aan een leven zonder hem. Ik hoop dat naast tranen van verdriet er ook tranen komen van de mooie herinneringen die je aan jullie samen hebt.
Anita, natuurlijk gecondoleerd en veel sterkte. Ik kan nu alles wat hierboven is geschreven herhalen alleen koop je daar weinig voor. Toch wil ik nog een keer benadrukken dat je vooral niet te hard voor jezelf moet zijn en de tijd moet nemen die JIJ nodig hebt om dit verlies te plaatsen. Nee helaas komt het niet meer goed, nee het wordt niet beter, makkelijker of wat dan ook... Toch als je jezelf de tijd geeft dan leer je wel omgaan met de lege stoel naast je en het gat in je hart. Ooit ben ik gecorrigeerd toen ik zei dat mijn zus AL 8 en haar man AL 4 jaar er niet meer zijn. Dit is PAS 8 of 4 jaar en wennen doet het nooit.Voor jou houdt dit in dat je echt nog aan het begin van je reis staat en nog zoveel stappen moet zetten voordat je enigszins rust vindt en weet wat voor jou werkt om je staande te houden.

Kracht en wijsheid wens ik je toe in je strijd om dit een plekje te geven en je weg weer te vinden in je nieuw in te richten leven.
Mocht je ergens hulp bij nodig hebben stuur me dan een persoonlijk bericht.
Lieve Anita,
Wat fijn dat je op dit forum je verhaal en je verdriet wilt delen.
Ik ben bijna een beetje jaloers op je, dat je kunt huilen en het ook doet.
Mijn echtgenoot overleed 16 april, tijdens een turnwedstrijd.
44 Jaar., samen hebben we 5 kinderen gekregen. We hadden samen ons verdriet, 1 dochtertje is overleden bij haar geboorte.
Maar ik gun me geen tijd om te huilen, krijg de kans/neem de kans ook niet.
Er is mantelzorg voor ouders, er is zorg voor kinderen.
Er is administratie, regeldingen, omzettingen, brieven en kaarten.
Dingen die je niet wilt doen.
7 weken geleden overlijd mijn vader, een lange lijdensweg van depdessiviteit, negativiteit, agressiviteit.
Dan begint het geregel opnieuw, moeder kan het niet meer, ze is moe en warrig.
Wanneer mag ik?
Mijn gemis is weggeëbt voor de buitenwereld. Maar zeer aanwezig in mijn alles.
Laat je gaan als dat goed voelt, tranen zijn voor iedereen anders, ieder heeft verdriet op zijn of haar manier.
Er zit geen limiet aan, jij bepaald en verder niemand.
Er is geen houdbaarheidsdatum aan verdriet.
Maar probeer te blijven leven, terwijl je probeert te overleven.
Er is vast nog genoeg over, al lijkt dat nu nog niet.
We worden allemaal geleeft, maar houdt de controle bij jou.
Heel veel sterkte, je bent niet alleen
Lieve Anita
Wat een gemis en dat doet enorm veel pijn. Ik verloor mijn man in november 2014. Ik heb ook heel veel gehuild. Dat mag. Maar probeer op de been te blijven. Mij hielp om alleen naar het bos te gaan. Wandelen en huilen soms zelfs schreeuwen. Maakt niet uit. Niemand die oordeelde op dat moment.

Zoek afleiding en denk niet te ver vooruit. Soms van uur tot uur of korter. De tijd zal je leren om te gaan met dit verlies. Neem die tijd. Ik kan niet uit je verhaal halen of jullie kinderen hebben. Maar anders kunnen zij wellicht voor afleiding zorgen. En anders blijf je hier van je af schrijven.

Heel veel sterkte. Dikke knuffel voor jou.
Beste Anita,
Wat heftig... gecondoleerd.
Val jezelf niet te hard aan, het is nog heel kort geleden.. het is toch logisch dat het nog niet heel goed gaat? En dan in deze tijd, waarin de nadruk wordt gelegd op samenzijn. Ik merk het bij mezelf ook.
Gun jezelf de tijd. Laat je tranen maar stromen. Steek af en toe een kaarsje aan voor hem, en denk aan de mooie dingen samen.
Als je behoefte hebt mag je contact opnemen!
Beste Anita, we zeggen vaak "rouw is de prijs die je betaalt voor houden van" en in jouw verhaal komt dit zo heel duidelijk terug. Niet kunnen stoppen met huilen. Hij was je alles. Hoe moet je verder? Dit doet hartverscheurend veel pijn. En misschien zijn de woorden "een gebroken hart" nog nooit zo duidelijk geweest als nu. Ik hoop altijd dat eenieder zichzelf kan accepteren met hoe het gaat. Met dat je het op dit moment ook echt helemaal niet leuk vindt. Dat je geen idee hebt hoe dit ooit nog 'goed' moet komen. Hoe je ooit je weg weer kunt vinden in het leven. In eerste instantie leef je minuut voor minuut. Later dag voor dag en in de toekomst hoop ik dat je week voor week kunt leven en ooit, ooit, ooit komt er weer dat je in de toekomst kunt leven. Maar dat is nu nog lang niet. Wees niet te hard voor jezelf. Je houdt van je man. Natuurlijk heb je intens veel verdriet! Sta het jezelf toe. Laat je niet afleiden door anderen die vinden dat je nu al 'te lang' huilt. Het is zoals het is. En dat kun je niet forceren. Inderdaad, zoals Hans schrijft: gun jezelf tijd. Ik sprak vandaag nog iemand die (ook?) wilde dat de pijn voorbij was. Dat het over was (haar man is in september overleden). Het is heel herkenbaar. het gemis is zo intens!!! En dan die dagen die er aan komen. Hoezo 'feest'dagen? Ik wens je alles wat je nodig hebt!
Anita


Op de eerste plaats heel veel sterkte.Wat kan ik nog toevoegen na al die warme woorden.
De klap is als een bom bij je binnengekomen en heeft een gat in jou hart geslagen.Waarschijnlijk ben je in eerste instantie alleen maar aan het overleven geweest en zegt je lichaam nu::er is tijd dat je even stilstaat bij wat er in mij leeft en dat is pijn en je lichaam laat de pijn nu los.
Dit is een moeilijke tijd en ik wil je warmte toewensen en veel lieve mensen om je heen die jou koude hart een beetje een vlammetje kan geven.
Veel liefs Johanna
Hallo Anita

Op de eerste plaats heel veel sterkte toegewenst.Dit verlies moet als een bom bij jou zijn binnengekomen.
En dat verdriet wat zo groot is heeft tijd nodig.Ik wordt even stil en vraag me af welke woorden je troots kunnen bieden.
Misschien is het goed dat er even stilte is en ik hoop dat jij dan in die stilte jou antwoorden zult vinden die jou kunnen helpen.
Jou geliefde is niet meer hier in diezelfde vorm,maar in de stilte vindt jij hem terug in de natuur of in ruisen van de wind of voel je zijn warmte diep in je hart.
Ik ieder geval benjij niet alleen al voelt dat waarschijnlijk wel zo.
Ik wens je zoveel kracht toe om deze pijn te kunnen verwerken en eens zal jou zon weer schijnen als de tijd daar rijp voor is.
Veel liefs Johanna
Hoi Anita,

Ik ben even heel stil van je verhaal.........
Er zijn geen woorden voor jou verdriet en ik ga zeker niet in clichés vervallen.
Ik begrijp wel je gevoel van wanhoop en kan je hier alleen een lezend oog bieden.
Als je dat een heel klein beetje helpt: schrijf dan een berichtje hier.

Liefs, Cora
Hoi Anita,

Heel herkenbaar je bericht en net als Corine is mij eerste reactie...huil maar dat werkt "helend" ik snap het gevoel van dit komt nooit meer goed...en nee goed komt het niet meer want je grote liefde is er immers niet meer...MAAR het wordt wel beter dan wat het nu is. Ik heb ooit van het internet de volgende beschrijving rouw gevonden ( in het Engels) wellicht vind je hier wat houvast aan... ( het is een linkje)

http://www.thatericalper.com/wp-content/uploads/2015/08/boatsh.jpg

Blijf maar huilen en vind voor nu houvast aan iets wat voor het grijpen ligt, laat je naasten ( familie, vrienden,buren) de dingen voor je doen... maar vooral blijven ademen! Hou vol! Als je me een berichtje wil sturen om er eens over te praten mag dat altijd!
Lieve Anita, ik ben mijn man verloren op 6 juli jl. hij was een boom van een vent had nooit iets en ineens is hij er niet meer, nog maar 59 jaar. Ik dacht ook dat mijn wereld op zou houden met te bestaan, we waren 40 jaar samen en net als jij 4 handen op een buik!!
Wij hebben er samen in het verleden wel eens over gesproken hoe het zou zijn als 1 van ons er niet meer zou zijn. Hebben toen samen heel erg gehuild, maar hij zei altijd, je moet doorgaan als ik er niet meer ben. Stilstaan bij je verdriet helpt niet en dat zou hij en ik ook niet willen. Jouw allerliefste zou ook niet willen dat je je hoofd laat hangen.

Heel veel sterkte, helaas deze donkere dagen en de tijd van het jaar helpen ook niet echt mee! Maar lieverd, de nacht is nooit zo donker of het wordt weer licht. Zorg dat jouw allerliefste daarboven naar beneden kijkt en trots op je is!!
Hallo Anita allereerst gecondoleerd met het zeer onverwachte verlies van je dierbare man. het is ongetwijfeld en enorm verlies voor je en natuurlijk heb je het zwaar met dit wel zeer onverwachte verlies van je man na wat een eenvoudige en onschuldige ingreep had moeten zijn. Weet dat de ziel van je man altijd bij je is en je zal begeleiden met alle moeilijke beslissingen die je zal moeten nemen, Het onverwachte verlies doet pijn, heel veel pijn maar denk aan alle mooie momenten die jullie samen hebben beleefd en ik weet zeker dat je man geen moment met jou had willen missen.Nu met de aankomende feestdagen zal het nog moeilijker worden en ik praat uit ervaring want ik ben vorig jaar op 20 Dec Mijn vader ook plotseling verloren en in het begin van dit jaar ook mijn moeder ik heb ook geen afscheid kunnen nemen zo plotseling ging het met mijn ouders maar ik weet dat ze nu trots op me zijn met wat ik doe en wie ik ben en ik denk aan alle moois wat we hebben gedaan en beleefd en ik hoop dat jij dat ook doet. Laat je omringen doe je beste vrienden en familie en vier zijn leven met de kerst.ik hoop dat je met dit bericht steun hebt en ik wens je alle sterkte toe
Beste Anita,

Gecondoleerd met het verlies van je man, je maatje, je alles. Huil maar zoveel je wilt, het is ook nog zo kort geleden. Het is juist fijn dat je kunt huilen. Alles moet eruit. Het zou raar zijn als je nu al al je emoties de baas zou zijn en fluitend door het leven ging. Ik snap dat het voor jouw gevoel niet fijn is om steeds te moeten huilen maar je bent nog zo kort alleen en er komen nog zoveel dingen op je pad die zoveel herinneringen met zich meebrengen van de tijd dat jullie samen waren. Ze zeggen dan koester de mooie herinneringen maar geloof me, die herinneringen doen voorlopig nog pijn, gewoon omdat ze er niet meer zijn, maar er komt ern tijd dat je die herinneringen weer kunt ophalen met een glimlach op je gezicht maar dat kun je je voorlopig nog niet voorstellen. Je bent verdrietig, boos, teleurgedtelde alles tegelijk. Je weet nu echt nog niet hoe je verder moet gaan. Ik hoop dat je wel mensen om je heen hebt die je verdriet begrijpen en wat nog belangrijker is dievern potje met je mee willen huilen. Waar ik veel steun aan heb gehad is het schrijven van een brief aan mijn overleden man, uren heb ik zitten schrijven (typen op de computer) en nu, bijna 3 jaar later, is mijn brief nog niet af, nog steeds schrijf ik mijn verdriet en soms ook leuke dingen op. Ik heb al wel 75 bladzijden volgeschreven en nog steeds, als ik ern moeilijk moment heb kruip ik achter de computer en schrijf alles van me af. Als ik soms weer bij het begin begin te lezen stromen de tranen weer over mijn wangen masr wat deert het.
En zoals ik al gezegd heb, na bijna drie jaar huil ik nog regelmatig. Toevallig net nog, ik gen naar een feestje geweest van de kleinkinderen en onderweg naar huis lopen de tranen me weer over de wangen. Waarom mocht opa hier niet bijzijn? Ik kan het nog steeds niet bevatten. Dus Anita, het is helemaal niet gek dat je veel huilt, het siert de mens als je verdriet hebt. En voor jouw gevoel houdt het nooit op, maar ook voor jou komt de tijd dat je sterk wordt, dat je verder wilt en moet maar dat kun je nou nog niet geloven.
Neem de tijd voor jezelf en probeer je verdriet niet te verbergen. Iedereen moet toch zelf een manier vinden om met zijn/haar verdriet om te gaan. Probeer het van je af te schrijven, papier is geduldig en je kunt er alles op kwijt. Het gemis zal altijd blijven dat kan niemand voor je oplossen maar zeg wel steeds tegen jezelf dat je door moet gaan, dat zou je man zeker gewild hebben. Ik wens je heel veell sterkte in deze moeilijke tijd en hoop dat je toch snel weer wat kleine lichtpuntjes kunt zien.
Hai Anita,

Hoe is het nu met je? Ik hoop dat je iets, hoe klein en minimaal ook, hebt gehad aan de vele reacties en troostende woorden hier.

Alle goeds en moois!

Frank
dag anita
Heb op 24 dec mijn man begraven .We hielden ontzettend veel van elkaar en waren dolgelukkig met elkaar .We waren jeugdliefdes en hebben elkaar na 40 j teruggevonden .we zijn in mei getrouwd en nu ben ik hem kwijt .Mijn tranen zijn nog niet gestopt en mijn leven is wel gestopt en hoeft voor mij niet meer .Maar ik heb fantastische vrienden die er me doorsleuren .Ben maar vanalles aan het zoeken zoals verfwerk ,opruimen om maar niet constant te huilen .Maar ik snap je goed want alles is leeg ,je maatje is weg ,er is niemand die je zo goed kent .Alles herinnert aan hem .Ik zie vreselijk op tegen de zomer want heb geen wandel en fietsmaatje meer en ik ben niet zo een groepsmens om met anderen mee te gaan ..Ik wist niet dat je zo een pijn kon hebben als je iemand verliest .Maar lees nu dat ik niet de enige ben .Ook veel sterkte iedereen

Reageer