Vraag

Hoe verdriet een andere vorm krijgt maar nooit weggaat


Soms zeggen mensen 'de tijd heelt alle wonden'. Misschien is dat zo maar vaak blijft er wel een litteken zichtbaar. Soms wordt er ook gezegd: 'Je moet het een plekje geven'. Waar komt zo'n uitdrukking vandaan denk ik dan....

Maar ik snap het ergens wel. Als je een dierbare verliest, zoals ik mijn moeder (na 3 maanden ziekbed was ze er ineens niet meer; 57 jaar oud), dan ga je door allerlei fases. Ik ging van blinde paniek naar gevoelloos naar mijzelf compleet kwijt zijn. Het verdriet en het gemis waren er constant, door alle fasen heen. Maar mijn leven ging door en ik ervoer nieuwe dingen. Leerde nieuwe mensen kennen en ging verhuizen. Misschien bedoelen ze dat wel met 'geef het een plekje'. Eerst leefde je zonder dat grote verdriet en daarna bouw je een leven op rondom dat verdriet. Zo krijgt het z'n eigen plekje.
Van huilend aan bed naar het opruimen van een kast, bezoek aan het graf en later weer op een nieuwe manier je leven inrichten. Is dat herkenbaar voor jullie?

5 Reacties

Mijn vader overleed op 81-jarige leeftijd, dit heb ik idd een plekje kunnen geven. Niemand kan hier blijven en na een kort ziekbed is hij overleden. Dit wil niet zeggen dat ik daar geen verdriet om had en dat ik hem niet nog steeds ontzettend mis.
Hijzelf was al heel jong wees, zijn ouders waren al overleden toen hij nog een klein jochie was en je kon aan hem merken dat dit verlies een stempel op zijn hele leven gedrukt had. Hij heeft het nooit een plekje kunnen geven.
Mijn moeder overleed op 56 jarige leeftijd na een ziekbed. Dit kan ik nog steeds geen plekje geven, gewoon omdat dit geen leeftijd is om te overlijden en omdat ik nog steeds met vragen blijf zitten van waarom? Vragen waar ik nooit geen antwoord op zal krijgen en die te pas en te onpas door mijn hoofd zweven.
Mijn eerste man overleed en ik bleef zitten met drie kleine kinderen van 9, 10 en 11 jaar. Ook dit kon ik op dat moment geen plekje geven. Pas veel later toen ik mijn tweede man ontmoette, die zelf al twee keer weduwnaar was, en ik met hem verder wilde hebben we wel eens tegen elkaar gezegd dat we onze overleden echtgenoten nooit zullen vergeten maar dat we het nu wel een plekje konden geven in ons hart.
Nu mijn tweede man, bijna drie jaar geleden, ook overleden is kan ik dit ook nog steeds geen plekje geven. Er is woede, onbegrip en weer die vraag van waarom? Waarom mocht hij zijn zoon van 14 niet zien opgroeien, waarom moet ik nu, 53 jaar oud, weer alleen verder. Ook op deze vragen zal ik nooit antwoord krijgen en dit een plekje geven............Nooit!
En omdat er zoveel ellende op mijn pad is gekomen vraag ik me wel eens af of ik het uberhaupt wel ooit een plekje kan geven.
KikiW en HPJ wat hebben jullie veel op jullie pad gehad. Het overlijden van een dierbare een plekje geven lijkt mij heel lastig en moeilijk te omschrijven voor een ander omdat we allemaal ons eigen referentiekader hebben. Voor mij is het "plekje geven" mij in mijn creativiteit storten en er over praten/schrijven. Maar ieder kan dat op zijn/haar eigen manier doen.

HPJ ik snap dat je schrijft of je het nog wel een plekje kunt geven. Ik kan je alleen bemoedigen door te zeggen: je hebt veel levenservaring opgedaan en bent zo te lezen niet bij de pakken gaan neerzitten. Je bent een sterke vrouw en je komt er wel.
KikiW heel veel sterkte met het verwerken van dit verlies en elke dag brengt een nieuwe mogelijkheid/uitdaging en ga niet bij de pakken neerzitten.
Wat een heftige verhalen.

De tijd heelt alle wonden, ach, wat zal ik daar van zeggen... Natuurlijk merk ik dat het eerste, rauwe verdriet er niet meer is. Maar echt, het kan me soms nog zo overvallen als de dag van gisteren... En zou dat dan niet mogen?

En ja, het klinkt zo makkelijk ‘geef het een plekje'. Alsof je verdriet en verlies ter plekke in een doosje moet stoppen. En wat voor de een snel lukt, vraagt bij een ander meer tijd. Je kunt proberen het een mooi plekje te geven, maar de ervaring leert (eigen ervaring en ervaringen van anderen) dat de emoties bij dat mooie plekje sterk kunnen wisselen. Een situatie kan plotseling het gemis weer heftig doen opborrelen. Met daarnaast de mooie herinneringen die een lach op je gezicht brengen. Vooral dat laatste probeer ik te koesteren. Zij geven mij kracht als het verdriet me weer even overvalt.
@HPJ, Jij hebt zoveel te maken gehad met verlies en rouw dat het bijna niet meer te doen is idd om dat 'een plekje' te geven. Ik kan me voorstellen dat je allang blij bent dat je elke dag door kunt gaan en nu en dan kunt genieten van de kleine dingen. Of niet? Het lijkt bijna wel of verlies een onderdeel is geworden van je leven zonder dat je het een plekje geeft....

Dank je @Jolanda voor je bemoedigende woorden! 🙂

En dat wat je zegt @Astrid over mooie herinneringen helpt mij er ook altijd doorheen. Ik denk dan, waarom zou ik verdriet hebben over het feit dat ze er niet meer is in plaats van dankbaarheid en blijdschap over het feit dat ze wel 33 jaar in mijn leven is geweest?
@Astrid, natuurlijk mag je nog wel verdriet hebben of treuren over dingen die er geweest zijn. Al zijn het mooie herinneringen, dan kun je nog overmand worden door verdriet als je eraan terug denkt. De ene keer ben je verdrietig als je ergens aan terug denkt en de andere keer kan dezelfde herinnering je weer moed geven om door te gaan.
zo denk ik altijd met een fijn gevoel terug aan onze vakantie (ieder jaar maar een weekje) in Tsjechie, maar tegelijkertijd kan ik er heel verdrietig om worden omdat dat nu niet meer kan.

@KikiW, jouw moeder was ook veel te jong toen ze je verlaten heeft en dat maakt het extra moeilijk, er komt zoveel onbegrip bij kijken dat het meoilijk is om het te aanvaarden en een plekje te geven.
Je bent nog jong, ik was ook 29 toen mijn moeder op 56 jarige leeftijd overleed, maar ik had toen al wel een gezin met drie kleine kinderen en die gaven me de moed en steun om door te gaan. Maar dat wil niet zeggen dat ik er vaak veel verdriet om heb gehad. Maar meestal stopte je dat weg omwille van de kinderen. Ik hoop voor jou dat ook jij je weg kunt vinden om door te gaan samen met de mensen om je heen.

Reageer

    Cookies

    DELA maakt gebruik van cookies om het gebruik van de website te analyseren, om het mogelijk te maken content via social media te delen en om de inhoud van de site en advertenties af te stemmen op uw voorkeuren. Deze cookies worden ook geplaatst door derden. Door deze melding weg te klikken of gebruik te blijven maken van deze site stemt u hiermee in. Klik anders op meer informatie.

    IK GA AKKOORD Cookie instellingen