Hoe reageerde je werkgever na het overlijden van je partner?

  • 5 september 2016
  • 22 reacties
  • 8855 Bekeken

Eind 2014 overleed mijn man. Ik werkte toen 24 uur. Op vrijdag was ik vrij maar die vrijdagavond belde ik mijn bazin (klein bedrijf met 1 leidinggevende) om te zeggen dat mijn man in coma lag. We waren die middag met de ambulance naar het ziekenhuis gebracht op verdenking van hartklachten. Het bleek een agressieve longontsteking met een pneumokokkenbacterie. In een paar uur tijd was mijn man doodziek, kreeg een hartstilstand en belande in coma op de IC. Ik heb hem niet meer gesproken nadat hij uit de ambulance kwam. Zo plotseling overkwam ons dit. In de nacht van maandag op dinsdag overleed hij aan de gevolgen van de longontsteking en hersenletsel na de hartstilstand.

In eerste instantie was er alle ruimte en begrip. Maar na een paar weken begon het getrek. Onder het mom van: "afleiding is goed voor je" wilde mijn bazin dat ik weer naar kantoor kwam. Ik werd opgeroepen door een arboarts. Zij vond dat ik moest werken. Ik was niet ziek! En toen begon de strijd. Rouwen is geen ziekte maar gaat veel verder dan dat. Om gedoe te voorkomen ben ik heel snel weer naar kantoor gegaan. De ene dag ging dat beter dan de andere. Achteraf hebben mijn collega's me door deze zware tijd heen getrokken. Achteraf heeft alles redelijk goed uitgepakt. Behalve dat uiteindelijk mijn contract niet verlengd werd.

Veel onbegrip van mijn bazin om allerlei zaken. Allemaal zakelijke dingen die ik door privé omstandigheden soms lastig vond. Collega's zagen me vaak worstelen maar ik kwam wel boven. Mijn bazin zag alleen de worsteling.

Hoe ging dat bij jou? Kreeg jij wel alle tijd of was er meer onbegrip?

22 Reacties

Heel erg om dit te horen, ik werkte niet meer, maar van de andere kant je moest wel de deur uit. Voor de een is dit goed en voor de ander weer niet, het is en blijft moeilijk, veel sterkte.
Goedemiddag,
Toen mijn man overleed kreeg ik alle medewerking van het bedrijf waar ik werkte.
Ik ben 6 weken thuisgebleven en toen vond ik het zelf lang genoeg en ben goed opgevangen.
Mijn dochter van toentertijd 9 jaar mocht af en toe in de vakantie mee, al met al goede ervaringen.
toen mijn man in november overleden was had mijn baas alle begrip ik ben 1 week naar de crematie
weer gaan werken om er ff eruit te zijn naar een paar weken kreeg ik al een terugslag
maar mijn baas had alle begrip ervoor super blij ben ik
Ik had het relatieve geluk dat op het moment dat mijn moeder belde met het bericht dat mijn zwager mij nodig had omdat het niet goed met hem ging ik al in de ww zat. Vanaf dag 1 heb ik de ruimte gehad om zaken te regelen en aanwezig te zijn waar hij mij nodig had. Hij vroeg zelf om mij en mijn zusje had dat immers niet anders gewild. Mijn ouders hadden de zorg voor hun twee meiden al op zich genomen en dus ook de handen al vol.
Dat werkgevers erg "zakelijk' kunnen reageren is mij echter wel bekend. Te vaak hoor ik inderdaad het getrek van een werkgever onder de vlag van; "je moet weer in het leven gaan staan...." Dat dit voor iedereen anders is willen ze vaak niet horen. het enige wat ik daarin kan zeggen: meld je ziek als je voelt dat het nog niet lukt. Op dat moment ligt de depressie immers om de hoek en dan telt het thuisblijven wel als ziek zijn en kan er in een keer wel geluisterd worden.
Ik werk voor mij zelf, ben moeder en vrijwilliger en mantelzorger.
Geen baas, toch verplichtingen.
Een aantal taken kon/kan ik een beetje laten rusten, maar het overgrote deel niet.
Zorgen voor kinderen en ouders kun je niet uit handen geven.
Moeder zegt wel, ach, ach, doe maar rustig aan, ik ga wel een dagje niet naar vader!!
Voel je m??, dat kan dus niet, kinderen ook niet, je kunt ze niet alleen laten, veel te jong.
Vrijwilligerswerk kan wel een stapje terug.
Eigen bedrijf kon ook wel even op een laag pitje klanten bestellen zelf hun produkten en coaching werd door een collega overgenomen.
Het houdt je ook wel bezig hoor, dat werk.
Maar er komt zoveel op je af, er moet zoveel geregeld worden, dat is al een maandtaak.
Daarbij je verdriet en dat van kinderen en schoonouders.
Dat is niet met een maandje rust over.
Sterker nog, nu ik 5 maanden verder ben na het overlijden van mijn man, begint het besef langzaam te komen en is het verdriet met een moker binnengeslagen.
Nu begint het pas, net als iedereen denkt, ze is sterk
Beste Ronja,
Je slaat de spijker op zijn kop met je afsluitende zin: Nu begint het pas, net als iedereen denkt, ze is sterk. Natuurlijk ben je tot nu toe sterk. Er was immers geen ruimte om iets anders aan de buitenwereld te laten zien. Zoveel te doen, zoveel komt op je af en in veel te weinig tijd wordt er op je meest kwetsbare moment het uiterste van je gevraagd. Jou leven staat even stil maar de wereld/ maatschappij draait gewoon door.
Ik lees in jou stukje dat je schrijft:"geen baas, toch verplichtingen" als je die woorden letterlijk neemt dan klopt het idd. Echter je werkt voor je zelf dus bent je eigen baas, je bent als mantelzorger ook gefocust op de ander die in zekere zin dus ook een soort "baas" is en zover ik het weet is vrijwilligers werk vrijwillig echter niet vrijblijvend en daardoor nog altijd werk... en dus ook daar een "baas". Ik denk daarom dat je jezelf te kort doet met jou stelling geen baas te hebben.
Zo ik het begrijp ben je mantelzorger voor je vader en moeder dat is al een hele belasting op zich, ouders heb je immers maar 2 en daar ben je zuinig op. Tot slot lees ik de kleine kinderen flinke opgave dus. Ik heb zelf mijn twee dochters altijd samen met mijn man mogen opvoeden en nu ook met de twee extra meiden zijn we een sterk team. Groot respect voor de mensen die deze klus naar verloop van tijd alleen moeten klaren.
Dat het geregel veel is, zeker in die eerste maanden, is mij helaas niet onbekend.
Ik wens je sterkte met het nog erg verse verlies en hoop dat je ook nog wat tijd en ruimte voor jezelf vindt. Als jij niet eerst goed voor jezelf zorgt (een klein beetje egoïsme hierin in toegestaan) zal je uiteindelijk ook de kracht niet meer hebben om alle andere dingen te doen die voor jou van belang zijn.
Dank je Kim.
Jij hebt je zorgen en verdriet al aardig gehad.
De mantelzorg is er al jaren, maar sinds 5,5 maand is mijn vader opgenomen in een verpleegtehuis.
Eerst 3 maanden in Rotterdam, sinds juli eindelijk in Dordrecht, de thuishaven.
Dus is de zorg nu verdeeld, maar niet minder.
Zorg voor moeder en de bezoekjes naar vader maken het eigenlijk dubbel.
Terwijl mijn vader tegen zijn wil in R'dam zat, overlijdt mijn man plotseling.
Maar ik moet ook moeder bij vader brengen, zij heeft ook een rouwproces, onvrijwillig uit elkaar gerukt naar 53 jaar.
Een spagaat toestand voor mij, onmogelijk, maar toch doe ik het.
Maar ik kom zo niet aan de beurt.
Kinderen zijn in zoverre klein, 9 12, 15 en net 18.
Niet klein, maar veeeeel te jong om zo volwassen te moeten worden opeens.
9 en 12 is voor mij nog jong
Mijn werkgever toonde heel veel begrip naar het overlijden van mijn vader ik mocht tijd nemen zolang als ik nodig had,dat vond ik wel prettig want ik had thuis ook nog een zieke moeder zitten daar moest wel wat voor geregeld worden voordat ik weer ging werken.
Helaas in februari zeg maar een jaar later overleed mijn moeder,ze kon het niet aan om alleen te zijn en ik moet eerlijk zeggen het was beter zo ze was al zolang ziek,maat tot mijn verbazing belde een collega na een week al op of ik maar wilde komen werken mijn reactie was misschien niet zo netjes maar ik was zelf ziek van verdriet ik kon zo niet werken en ik heb dat ook niet gedaan ik ben pas na 6 maanden weer begonnen en dat werd mij niet in dank afgenomen,maar ik kon het gewoon niet.
Ik snap het vanuit het oog van de werkgever zeker wel, een zieke werknemer kost geld. Maar niet ieder mens en dus iedere rouwende is gelijk.

Op het moment dat mijn moeder overleed was ik nog jong, maar had al wel een vaste baan. Daar was in eerste instantie alle begrip, een hele afvaardiging was op de begrafenis van mijn moeder wat mij erg goed deed. Een aantal weken ging het ook goed, ik bleef thuis en kreeg anti-depressiva. Ook de arbo arts vond dat ik thuis moest blijven. Mijn moeder is eind maart overleden en ik denk dat ik eind juni weer aan het werk ben gegaan, therapeutisch. Ik begon heel rustig (ik moest terug naar 36 uur) met 1 keer 2 uurtjes in de week en zo telkens iedere week 2 uur erbij. Dat beviel mij erg goed en zelf denk ik wel eens "als de begeleiding vanuit mijn werk goed was gegaan had ik verder nooit zoveel ellende gehad". Ik kon echter mijn eigen werkzaamheden op een gegeven moment niet meer oppakken (ik ben assistent-accountant en had een eigen klantenpakket, het gros van mijn klanten was aan collega's gegeven) en collega's wilden geen werk afstaan (uit angst om zelf niks te doen te hebben en vervolgens iedere avond te moeten overwerken). Dus ik mocht het archief in. En in het begin was dit relaxed. Een paar uur mijn normale werk en een paar uur in het archief. Echter ging ik steeds meer werken en werkte ik nog 6 uur mijn normale werk en 20 in het archief. Ik heb hierover meermaals wat tegen mijn leidinggevende en de arboarts gezegd, maar kreeg nul op rekest.

Uiteindelijk ben ik op een dag te laat opgestaan, naar mijn werk gereden en heb mijn ontslag ingediend (ik had een vast contract). Dit werd (soms denk ik juichend) aanvaard. Vanaf dat moment tot mijn huidige werkgever (9 jaar later) kon ik geen baan houden.
Ik werkte al elf jaar bij een casino toen mijn dochter van 24 jaar overleed door zelfdoding. Ik heb me meteen ziek gemeld en mijn werkgever en collega's waren erg betrokken. Na 2 maanden moest ik naar de arbo arts, onder begeleiding want ik zat zwaar onder de kalmerende middelen. Daar kreeg ik een stappenplan onder mijn neus dat ik het maar weer eens een paar uur per week moest gaan proberen? Ik heb het 1 keer geprobeerd maar ik kon me voor geen meter concentreren. Hierna werd ik door mijn huisarts doorverwezen naar een psychiater. Intakegesprek met vragen over mijn verleden? Dit was dus eenmalig. Daarna naar een psycholoog die wel haar best deed maar geen ervaring had met zelfdoding. Daarna naar een maatschappelijk werkster en zij is een jaar lang 1 middag in de week bij mij thuis geweest om te luisteren. Toen kreeg ik van mijn werkgever te horen dat ik in de ziektewet ontslagen werd. Daar had ik me dan 11 jaar lang fulltime en meer voor ingezet. Afgedankt tot op mijn botten. Nu 5 jaar later krijg ik het niet meer voor elkaar om een leuke baan te vinden. Ik heb inmiddels een stichting opgezet: www.stichtingsacha.nl (Hulp voor nabestaanden van zelfdoding). We hebben ook een facebookpagina (hulp voor nabestaanden van zelfdoding) waar dagelijks nieuwe lotgenoten bij komen. Een uitkering krijg ik niet meer omdat ik samenwoon en mijn zoon die bij mij woont ook een salaris heeft. Mijn vriend en zoon moeten dus mijn ziektekosten betalen, mijn mobiele telefoonrekening, mijn auto plus verzekeringen, boodschappen, terwijl ik altijd zelfstandig was en mijn woonlasten trouw mee betaalde. Dood en doodziek word ik van deze keiharde maatschappij. Ik heb gesolliciteerd bij Dela en zou graag iets betekenen in de nazorg, vooral omdat ik daar nu heel veel ervaring mee heb maar ben afgewezen omdat ik geen HBO opleiding heb. In de horecabranche word ik afgewezen omdat ik te oud ben. Vijftig jaar ben ik inmiddels. Ik weet het nu niet meer. Het verdriet om mijn dochter zal ik de rest van mijn leven met me mee dragen, dat gaat nooit meer over. Gelukkig heb ik nu wel alle tijd om met mijn stichting bezig te zijn en inmiddels is ook mijn boek: 'Gevangen in verdriet na zelfdoding' uit gegeven. De zelfdoding van mijn dochter beheerst mijn hele leven. Ik blijf gewoon ademen en daar heb ik dan ook alles mee gezegd...
Ik wens iedereen die hier geschreven heeft en het er erg moeilijk mee heeft (gehad) heel veel sterkte toe.
Woorden schieten tekort.
Soms herken ik dingen en bij weer andere ervaringen voel ik me schuldig, maar het zij zo........

Dank je wel Angela!
Wat moet ik hierop zeggen, het kan altijd erger, wens je heel veel sterkte hoop dat het iets beter gaat.
Zal voor je bidden,
liefs Magda
Wat moet ik hierop zeggen, het kan altijd erger, wens je heel veel sterkte hoop dat het iets beter gaat.
Zal voor je bidden,
liefs Magda


Tegen wie zeg je dat Magda?
Dit is voor Adriana
@Magda: En dan zeg je "het kan altijd erger"........?
Als Adriana zegt: Ik blijf gewoon ademen en daar heb ik dan ook alles mee gezegd...???????
Leg eens uit aub?
Ik dacht dat ik het erg had, dat bedoel ik ermee, het is vreselijk wat ze heeft meegemaakt
@Magda, sorry, dan begreep ik het helemaal verkeerd. Excuses..........
is goed, fijne avond en sterkte
Wat een heftig verhaal om te lezen wat ik niet snap is de Arboarts in deze en snap sowieso de werkgever niet dat er niet is meegedacht in deze ik vind dat ze eigenlijk geen gevoel hebben en dat je zelf niet kunt en mag bepalen wanneer je weer wilt werken,ik weet dat hier regels voor zijn maar iedere rouw is anders daar kun je niet aan voorbij gaan.
Ik wens je heel veel sterkte.
Ik vind het heel lief dat jullie met mij mee leven maar ik vind jullie verhalen en ervaringen net zo erg. Verdriet kun je niet in hokjes stoppen. Iedere vreselijke ervaring is uniek en ik leef ook met jullie mee. Het is de keiharde zaken wereld en de instanties zoals uwv die een mens nog zieker kan maken. Ik vind verdriet om je overleden kind misschien wel de ergste ziekte die je hebt. Maar dat ziet niemand aan je buitenkant. Je krijgt ook lichamelijke klachten door dit verdriet en vreselijke psychische klachten. Ik vind het wel fijn dat Dela nu deze topic heeft geopend. Zo krijgt iedereen een kans om hem of haar verhaal te vertellen. Nogmaals bedankt voor jullie medeleven en lieve reacties. Ik haal hier troost uit!

Reageer