Hoe help jij een ander die iemand verloren is?


Frederike gaf eerder al aan dat het soms moeilijk is dat mensen vrij snel over rouw heen stappen. Na een paar maanden moet je de draad maar gewoon opgepakt hebben. Als je rouwt, blijkt dat in de praktijk vaak veel moeilijker te zijn. Graag verzamelen we hier jullie tips. Wat doe je met een vriend of vriendin die zijn of haar partner verloor en veel verdriet heeft of in de put zit? Iemand die een ouder verloor en fysiek even niet goed verder kan? Deel jouw advies zodat anderen hiermee verder kunnen.

13 Reacties

Mijn advies is om de rouw vooral serieus te nemen. Ook al heb je een dynamisch en veeleisend leven. Rouw gaat niet vanzelf weg. Je kunt het onderdrukken, uitstellen, maar op een dag moet je er wat mee. Dus voel wat het met je doet, en luister naar wat je nodig hebt. Geef er elke dag minstens een kwartier aandacht aan. Als je opstaat, voordat je naar bed gaat, tijdens een kopje thee, het maakt niet uit. Maar weet dat je door een zware periode gaat. Praat erover, zoek begeleiding, doe dingen die je leuk vindt, die je rust geven.
Zoals Kiki ook aangeeft, vraagt rouw aandacht. Rouw, verlies om diegene of datgene wat verloren is, zal een deel worden van het levensverhaal. In die zin geloof ik niet zo in 'verwerken'. Verweven vind ik passender, daarmee wordt duidelijk dat het verlies altijd aanwezig zal blijven, het wordt een deel van jou. Dit betekent niet dat het altijd heel op de voorgrond aanwezig zal zijn.
Een vriend of vriendin die rouwt om een verlies vragen waar hij/zij behoefte aan heeft, is erg belangrijk. Niet invullen, maar vragen. 'Is er iets wat ik kan doen' 'Heb je behoefte erover te praten?' 'Of zou je liever iets willen doen?' zijn wat voorbeelden van vragen. Het is mooi wanneer je als vried(in) aanwezig kunt blijven door te luisteren en je niet te laten verleiden door verkeerde troost, door het bagatelliseren etc........
Ja eens met wat Margot zegt: verwerken is niet helemaal passend als woord. Je verwerkt je verdriet door het te accepteren in je leven. Door je leven een andere draai te geven. Weggaan zal het nooit, en dat hoeft ook niet. En gewoon luisteren naar iemand die rouwt, of gewoon verdriet heeft, dat is eigenlijk het enige dat telt. Zonder oordeel, zonder oplossingen...
Het accepteren en onderdeel maken van je leven dus. Dat is inderdaad erg logisch. Maar soms sta je wat verder weg en wil je gewoon 'steun' geven. Is afleiding dan soms niet heel waardevol? Samen een wandeling maken of juist intens sporten? Wat zou je zelf fijn vinden?
In die zin zou ik activiteiten aanbieden waarvan ik weet dat degene met het verdriet dat graag doet (maar nu niet meer doet vanwege tijdgebrek of gewenning). Ik zelf geloof erg in sporten omdat dat ultiem tijd voor jezelf is en je ertoe dwingt in je lichaam en dus ook je gevoel te zitten. Daarnaast maak je gelukshormonen aan en voel je je dus beter in je vel.
Ik kan mij helemaal in de bovenstaande reacties vinden. Sorry voor de beeldspraak in onderstaand stuk. Rouwen is een traject in mijn beleving. Ik stel de rouwverwerking voor als een trein op een spoor. Jijzelf bent een trein en moet soms "verplicht" even stoppen op een station. Dat verplicht station is dan een moment dat ik bezig ben met de gedachten/emoties van het verlies. Soms liggen de stationnetjes dichtbij elkaar en ben ik een stoptrein en een andere periode ben ik de Internationale trein met weinig stops. En als ik dan een station heb gehad vind ik het fijn om gezelschap en ontspanning te zoeken, wandelen in de natuur, high tea-en met je vriendinnen of tuinieren bijvoorbeeld.

Luister naar je lichaam en geest en geef er aan toe. Houd wel voor je zelf in de gaten dat je niet verzand en stil komt te staan en dat je niks meer onderneemt. Probeer hoe moeilijk ook eens naar de schouder van je vrienden te grijpen en daar je verdriet te delen.
je rouw begint eigenlijk al vanaf het moment dat je de diagnose weet. Althans in mijn situatie.
je weet dat het niet beter wordt en ben je dus eigenlijk al in een rouwverwerking bezig en soort afscheid nemen.
En tijdens de periode dat de persoon er nog is dan hebben we veel gepraat over later dus dat helpt ook beter bij het verwerken als hij er niet meer is.
Steun kan inderdaad waardevol zijn. Toch moet je dan wel oppassen dat je je goed bedoelde "steun" niet onbewust opdringt. Blijf, zoals ik eerder al las, vragen wat iemand prettig vindt en respecteer dit. Niet iedereen rouwt/ verwerkt op de zelfde manier. Dus wat voor jou als prettig voelt en echt een opkikker is kan voor iemand anders juist een belasting zijn en het tegenovergestelde effect hebben.
ik hou niet van de goede bedoelingen van andere mensen . Iedereen verwerkt zijn rouw anders . Ik zit nu in een nieuwe relatie waarbij mij nieuwe partner graag luistert en ik ook .
Ieder heeft zijn verhaal en verwerkt het anders. Ik vind dat je degene die rouwt gewoon moet aanhoren en zijn verhaal moet laten doen wanneer hij wilt en geen dingen opdringen, Hierdoor kunnen vriendschappen stuk gaan .
Ik raad meestal aan schrijf het van je af en praat wanneer de persoon het zelf wilt.
Volledige respect naar elkaar is het aller belangrijkste
Esther, ik denk ook dat dat de kunst is. Er zijn. Niets verlangen, niets verwachten maar er gewoon zijn en luisteren. Eventueel een beker water, koffie of thee geven en simpel er zijn.
Zoals je in een eerder bericht al aangeeft begint de rouw op het moment dat je hoort dat men niets meer kan doen voor de persoon die ziek is. Helaas beseft de omgeving van een zieke dit vaak niet. Te vaak krijg ik mensen bij me die vast zijn gelopen bij werkgevers en instanties omdat de partner ziek is. Voor de partner bestaat de ziektewet en de buitenwacht ziet aan hem of haar dat het niet goed gaat. Op het moment dat je partner, ouder, broer/ zus of zelfs kind ziek wordt en het gezin krijgt te horen dat de medici niets meer kunnen is dit niet alleen een slechte boodschap voor die persoon maar voor zijn/ haar hele gezin. Toch verwacht de maatschappij in het algemeen dat je gewoon maar door gaat "men" gaat voorbij aan het feit dat het afscheid nemen al is begonnen en dat dit alleen maar een traject is naar het uiteindelijke definitieve einde. Op dat moment komt in mijn ogen de definitie van vriendschap naar boven: Sta er als men je nodig heeft en blijf weg als men rust wil....
Als relatieve buitenstaander kan je op die momenten er alleen maar zijn en op verzoek stapjes zetten of gewoon alleen maar als vangnet dienen.
Vangnet zijn vind ik een mooie omschrijving. Bijvoorbeeld een maaltijd koken en die langs brengen? Daarmee iemand even ontzien met van de 'standaard' taken?
het zijn die kleine dingen die het hem doen Jasper . Maar de meeste mensen die het zelf niet hebben meegemaakt beseffen niet dat dat het van grootse waarde is wat ze kunnen doen. En sommige durven niet te dicht in iemands comfortzone te komen.
Maar al zou je maar even vragen hoe gaat het en je merkt snel genoeg of de persoon er behoefte aan heeft en vooral de persoon in zijn waarde laten .
Daar heb je een punt mee Esther. Mensen gaan vaak in hun eigen (begrijpelijke) angst voorbij aan wat echt van belang is. Men komt met goed bedoelde uitstapjes en willen de kinderen wel een dag meenemen zodat je even tijd voor jezelf hebt. Dit zijn echter vaak niet de dingen die doorwegen. Juist even dat boodschapje meebrengen, de hond uitlaten of gewoon aan de deur even luisteren naar de laatste ontwikkelingen en dus eenvoudig belangstelling tonen was voor mij steeds van grotere waarde. Het is tien keer makkelijker om praktisch bezig te zijn. Dicht bij de mensen komen maakt je kwetsbaar omdat een dicht contact emotionele binding betekend met in dit soort situaties ook het onvermijdelijke afscheid. Dat is nu juist waar mensen voor wegblijven/ weglopen. Niet omdat men jou of je partner ineens niet meer aardig vindt maar juist omdat de afstand die gecreëerd wordt er voor zorgt dat men dat harde afscheid kan omzeilen.
Mijn ervaring is dat wanneer een naaste ziek is of plotseling is komen te overlijden je er echt van op aan kan dat wanneer je het vraagt de naaste familie/ vrienden echt wel aangeven wat ze wel of niet willen en nodig hebben. Ook is het als nabestaande prettiger te weten dat je mensen in je omgeving hebt die je wel willen helpen maar dit niet aan kunnen op een zeker moment. De eerlijke reactie dat iemand niet weet wat hij/zij moet zeggen of doen is voor mij van meer waard dan de onoprechte standaard reacties waar iedereen voor de vorm mee komt.

Reageer