Hoe ga je samen om met het verlies van je kind?

  • 20 januari 2017
  • 12 reacties
  • 5869 Bekeken

Uit eigen ervaring kan ik vertellen dat een miskraam je relatie flink overhoop kan gooien. Uiteindelijk kom je samen weer op hetzelfde pad. Of niet. Hoe kun je voorkomen dat het verlies van een kind, geboren of ongeboren, je niet ook je relatie kost?

12 Reacties

Mooi dat je vraag als man ! stelt.
Ik heb als vrouw en moeder 6 miskramen en een doodgeboren (rotwoord) dochter gekregen.
De miskramen waren allen voor de 10 weken, maar dat maakt voor het gevoel niet uit.
Leven van binnen is liefde in je hart.
Onze dochter is met 37,5 week geboren...
Mijn zei na de eerste miskraam, het is net of ik de bus net heb gemist, je rent, maar vlak voor je rijdt hj weg en je kunt er niets aan doen.
Behalve rustig blijven en wachten op de volgende.
Bij Ronja was het anders, de grond zakte weg onder zijn voeten en ik zei nerveus lachend(?), heeft u een bed voor mijn mán, t gaat niet goed.
En dan komt het er op aan. Samenwerken en 1 zijn.
Je kunt het maar 1x vertellen aan de kinderen, aan opa's en oma's.
Je kunt maar 1x een mooie kaart maken, maar 1x een begrafenisregelen die voor altijd in je hart en hoofd blijft zitten .
Het mooiste is als dan samen sterk voor elkaar bent, maar ook voor jezelf.
Laat elkaar in verdriet en veroordeel niet.
Niet in tijd, niet in heftigheid, maar bescherm elkaar wel.
En blijf open.
Als je dit samen kunt, kun je de hele wereld aan.
Dat was ons gevoel.
Een vrouw rouwt wellicht anders dan een man, maar laat elkaar daar vrij in.
Wij hebben de positieve weg bewandeld door Ronja's plek mooi te maken, samen te bezoeken, haar geboorte dag te vieren .
Nu bewandel ik deze weg alleen verder, met mijn kinderen en nu zijn vader en dochter samen.
En dat geeft mij rust, omdat we dit verdriet samen 11 jaar gedragen hebben.
Zwaar dat is het zeker maar geef je een raad.
Neem het verlies serieus het ene moment is zij degene die sterk is het volgende moment ben jij dat.
Je mag huilen boos zijn dit hoort bij het rouwproces.
Een kindje welke zo gewenst is dat blijft een groot verlies,en soms idealiseer je dit kind,
Maar dat mag !
Groetjes Mieke
Reputatie 1
Mooi dat je vraag als man ! stelt.
Ik heb als vrouw en moeder 6 miskramen en een doodgeboren (rotwoord) dochter gekregen.
.


Het IS ook ,n akelig woord!
In de groep waar ik lid van ben wordt het om die reden ook ''stil-geboren'' genoemd en dat vind ik ,n mooier, zachter woord. Al maakt het de gebeurtenis niet minder hard natuurlijk...

Ik ben erg onder de indruk van hoe jij jullie gevoel beschrijft. Mooi!
Mijn indruk is dat jullie een rijke relatie hadden en ,omdat dit nooit verdwijnt, nog altijd hebben.
Wat fijn voor je dat jullie zoveel intensiteit beleefden samen met groot wederzijds respect !
Reputatie 1
Ooit kreeg ik ,n miskraam maar toen was mijn man ver van huis (werk) Geen relatiecrisis dus want toen hij terugkwam waren we al 6 mnd verder en ik kan me eigelijk ook niet herinneren dat ik het er heel zwaar mee had. Zag het ook als de natuur die haar werk deed.

,n Half jaar geleden verloor ik mijn jongste dochter, moeder van twee kindjes. Ze was/is mijn wereld en die is nu zwart. Ik vecht om door te leven want ik voel me medeverantwoordelijk voor wie ze achterliet. Ook nu doe ik dat alleen want een relatie heb ik niet.
Ik doe niet aan relatiecrisissen dus. (cynisch grapje)
Hoe kun je voorkomen dat een miskraam/stilborn je je relatie kost.....
Helaas ben ook ik ervaringsdeskundige op het gebied van miskramen, vier stuks rond de 13 weken zwangerschap.

Kan her zo zijn dat je als vrouw alles intenser beleeft omdat het zich allemaal in jouw lijf en jouw geest afspeelt?
Je het kindje, hoe klein ook, al een plek hebt gegeven in je gezin?
En het voor een mannelijke partner meer abstract is?

Blijven praten en elkaar respecteren in gevoelens. De ander nooit het gevoel geven dan je zeurt.....zou dat helpen? Ik denk het wel. Ruimte voor verlies en rouw geven en nemen.

Het is niet voor niets dat men zegt dat een vrouw haar kind 'onder haar hart' draagt 🙂
Beste Frank,
Eerst een reactie uit mijn persoonlijke ervaring …
Ik herinner mij dat op het moment van de 1e miskraam, ikzelf vooral erg verdrietig was, we waren nog jong. Voor mijn man destijds, leek het makkelijker om mee om te gaan, hij leek meer de ‘wegwuif’-reacties van de omgeving te volgen. Dat verschil in beleving maakte destijds wel dat ik het gevoel had dat er niet over gesproken mocht worden, alsof mijn verdriet niet terecht was.
Een volgende miskraam was, mss wel door de opmerkingen bij de 1e keer, ook voor mij wél makkelijker te relativeren: de natuur trok blijkbaar dingen in balans. Beide deze miskramen waren vóór de 10 weken.
Een 3e keer dat het misging, was een zwangerschap van 23 weken. Nadat ik in elkaar was geslagen door een nieuwe partner (na overlijden van mijn man) en daarbij vele malen in mijn buik was geschopt, ben ik gaan vloeien en bleek het kindje overleden te zijn. Dát heb ik (uiteraard) alleen verwerkt.

Intussen ben ik niet meer zo heel jong en alweer bijna 18 jaar samen met mijn lieve huidige man. Hij bracht 2 kinderen mee en ik 3 kinderen. We hebben geen kinderen samen. Zijn oudste kind overleed toen zij 3 maanden oud was. Ook hij vertelt erover dat er geen of nauwelijks aandacht voor was destijds, doorgaan met je leven en niet over praten. En dat heeft hij gedaan. Tot vorige maand…
Zijn zoon en zijn vrouw zouden op 24 januari hun 2e kindje krijgen. Helaas werd het, na complicaties, al op 9 december stil geboren.
En onze lieve trouwe viervoeter werd de dag erna plots ziek en moesten we óók laten gaan. Het kraantje hier ging even niet meer dicht en dat was goed zoals het was.
We hebben er alles aan gedaan om de ouders zo goed mogelijk tot steun te zijn in deze periode, en doen dat nog. We hebben hún verdriet serieus genomen en hebben erg veel van alles wat er te regelen was, van hen overgenomen zonder hen daarbij enig leermoment te ontnemen, dat vonden wij erg belangrijk. Tenslotte was het voor ons beiden duidelijk dat hier onze eigen ervaring uit het verleden tot groot nut kon zijn, aangezien zij zelf qua levenservaring, geen idee hadden wat hen allemaal te wachten stond. Dat hebben we, achteraf bezien, goed gedaan en iedereen heeft daar een goed gevoel over.
Maar…ook oud verdriet kwam met dit drama naar boven voor ons beiden. Manlief kwam erachter dat zijn verdriet destijds, rond het overlijden van zijn dochtertje dus helemaal niet verwerkt was en heeft daar eigenlijk nu pas een flinke volgende stap in kunnen doen, 40 jaar na dato dus. Voor mijzelf kwam vooral het drama rond mijn eigen ´late miskraam´ naar boven en ook ik heb hier qua verwerking een nieuwe stap in kunnen zetten.

Ook hierin kwamen manlief en ikzelf tegen dat iedereen op een andere manier met verdriet en rouw omgaat. Voor onszelf gold vooral dat we, zoals we normaliter mensen proberen te accepteren zoals ze zijn, ook nu bleven accepteren en respecteren dat eenieder het recht heeft om dit soort dingen te doen op eigen-wijze. Soms konden we mensen voorzichtig wijzen op andere mogelijkheden, maar lieten het vooral aan henzelf óf en wat ze met die aanwijzingen deden. Tenslotte heeft eenieder een eigen leerweg te gaan.
Voor manlief en mijzelf gold ook het bovenstaande uiteraard. Onze liefde kent meerdere aspecten die wij in ons leven met elkaar proberen vorm te geven, onder andere: de wil en de behoefte om de ander te respecteren zoals die is, tot steun te willen zijn, helpen om te groeien en ontwikkelen als mens, om goed voor elkaar te willen zorgen in alle opzichten en dit alles zonder de ander af te breken of te kort te doen. Vanuit die waarden, die voor ons erg belangrijk zijn, konden we elkaar volledig in eigen-waarde laten ook in het verdriet. In welke emotie of gedachtegang dan ook, elk moment weer. Het mocht er altijd zijn, zonder enig schuldgevoel. Samen praten en samen huilen… of alleen praten of huilen maar wel in de armen van de ander.
Om een lang verhaal kort te maken: ik denk dat het is omdat wij een fijne en goede relatie hebben opgebouwd, de basis goed is, dat we ook dit soort drama’s en verdriet samen het hoofd bieden. We weten gewoon dat we het samen doen, en we er altijd sterker uit komen samen. Juist omdat we ieder gewoon onszelf mogen zijn, juist níet hetzelfde, en juist vanuit onze eigenheid zo’n mooie eenheid vormen.

Ik ben me er zowel vanuit persoonlijke ervaring maar ook uit mijn jarenlange praktijk van bewust dat er bij een miskraam ook andere emoties mee kunnen spelen, bijv. een vrouw die erg gaat twijfelen aan haar lichaam of aan haar (toekomstige) rol als moeder . Het kan zijn dat zo’n vrouw veel behoefte krijgt aan bevestiging van mensen om haar heen en met name van haar partner. De vraag is of dat er (tijdelijk) mag zijn, of er over en weer voldoende begrip en geduld is om het verdriet even de ruimte te geven. En of er ruimte genoeg is voor elkaar om te mogen zijn wie je bent.
Ik praat niet uit eigen ervaring maar vanuit me partner. Mijn partner heeft zijn kleindochter bijna 2 jaar geleden moeten laten gaan. Meisje was toen vijf en had het rett syndroom. Hij hoeft toen gezien hoeveel impact dat had op de rest van het gezin. Er waren nog een ouder kind en jonger kind. Het heeft op de oudste van toen 8 veel indruk gemaakt. En als partners ook onderling. Je moet heel goed samen kunnen praten en ieder zijn verdriet toelaten. En er voor elkaar zijn. Hoe moeilijk ook ook al wil je je leven oppakken het mooie meisjes hoort er toch bij. Maar dan als engeltje. En ook later moet je het blijven benoemen vind ik.
Ik kan niet uit eigen ervaring putten, want ik heb geen biologisch kind, maar het niet kunnen krijgen van kinderen voelt ook als rouwen om een kind.mik weet niet of dat hetzelfde voelt, maar ik kan mij qua gevoel heel goed inleven dat h et bijna onmenselijk is 'n om hiermee om te moeten gaan. Mijn oudste zus die ik nooit heb gekend, zij is overleden toen zij 5 maanden was aan wiegedood, mijn moeder heeft dit nooit verwerkt op een goede manier. Inmiddels isv dit 49 jaar geleden en zij kan er nog niet over spreken.Ik wil alle mensen die hier in welke vorm mee te maken hebben of hebben gehad sterkte wensen.
Ik heb hier geen ervaring mee,maar ik moet er niet aan denken om je kind weg te brengen,voor diegene die dit hebben meegemaakt wens ik heel veel sterkte .
Reputatie 1
Dankjewel Dinie!

Mijn eigen moeder verloor haar eerste kindje. Een meisje. En hoewel zij daarna nog vijf andere kindjes kreeg is ze nooit over het verlies van haar eerstgeborene heengekomen. Een foto van het zusje dat wij niet gekend hebben stond altijd op een centrale plek in de kamer. Ze hoorde er nog altijd bij.

Jaren later:
Mijn jongste dochter woonde ivm mijn ziekte haar eerste jaar bij haar . Ze genoot daar zo van ,mijn moeder en ze vertelde me vaak dat zij het gevoel had haar eerste kindje terug te hebben die vlak na haar eerste verjaardag overleed. En ze was alleen. Haar man vocht in ,n ver land ''voor volk en vaderland'' Moet zo eenzaam geweest zijn voor haar....

De week voor mijn meisjes eerste verjaardag mocht ik , genezen, naar huis en nam mijn kind weer mee. Maar op de avond voor die dag bracht ik haar weer bij haar terug. Voor 1 nachtje. Ik gunde dit haar zo. Die speciale dag....samen beginnen.
En s,morgens liet ik een grote bos bloemen bezorgen met op het kaartje de tekst: '' Voor mijn lieve oma. Dankjewel voor elk lachje dat je mij leerde...''
,s Middags haalde ik haar weer op en vond een stralende oma die had genoten van deze speciale feestdag. En ze zwaaide ons na met tranen in haar ogen....
Het was de laatste keer dat ik haar zag. De volgende dag, op weg naar mijn zus die elders woonde , ging het fout....Een ongeluk , ze is nooit aangekomen.
En thuis, naast haar stoel, vond ik de bloemen die ik haar gaf en daarbij stond de foto van mijn kleine meisje dat ze het mooiste gaf dat een kind kan ontvangen. Warmte en bescherming.

En nu, zoveel jaren later, staat er ook hier een foto. Op een centrale plek.
Op de foto staat mijn moeder met haar zo bijzondere lach en in haar armen mijn toen pasgeboren meisje .

Nu zijn ze, voor altijd, samen en in gedachten zie ik hen daarboven....ergens ! In een land waar moeders nooit meer doodgaan en kindjes alleen maar blij en springlevend zijn... Ik vind het een mooie gedachte.

Maar ik mis ze zo...
Hallo Petra, Wat erg voor je dat dit jou is overkomen ,maar uit jouw woorden haal ik een hele sterke vrouw ik wens je heel veel sterkte .
Reputatie 1
Dankjewel Dinie !

Reageer