Hoe ga je om met het verlies van een dierbare



Toon eerste bericht

34 Reacties

Ja, dank je Johan......
Ik heb velen moeten gaan missen de afgelopen 3 jaar uit ons gezin. mijn beide ouders, schoonvader, zwager, schoonzusje , maar wat het meest pijnlijke voor mij en ons is het onverwachtse overlijden van mijn jongste zoon van 21 toen ik even niet thuis was.
Zijn vrienden vonden hem hoe verwerk je dit? geen man die je troost want die is 3 jaar geleden overleden. je andere kinderen moet je opvangen en die hebben verder hun eigen leven dus je bent allang blij dat hun elkaar hebben.
Ja het alleen achterblijven met zoveel vragen, had ik maar...........
Ik vind onverwachts maar vooral je kind doet zo verschrikkelijk veel pijn. Heb er geen woorden voor een groot gat in mijn lijf wat nooit weer zal dichten want ik was er niet bij hij stierf alleen en zo snel........
Inderdaad Eke, zo zwaar en onvoorstelbaar. Dit is voor een "gewoon' mens te zwaar......
Mijn advies aan jou is dat je hulp gaat zoeken, professionele hulp, dit kan je niet alleen.....
Wens je heel veel sterkte toe, en een dikke knuf van mij.......:$
Reputatie 2
Lieve Eke, het leven dat je zelf hebt gegeven is wellicht het zwaarst om weer af te moeten staan. Hoewel het heel menselijk is heeft het geen zin om steeds te denken "Had ik maar, was ik maar." Ik hoop dat je Angela's raad aanneemt en hulp zoekt. Hou ook je andere kinderen in de gaten, want zo'n verlies is ook voor hen onbegrijpelijk en zwaar.
Reputatie 3
Beste Eke Feddema Mulder.

Welke woorden,door mij hier geschreven,kunnen
troost brengen,om het verlies en verdriet,te kunnen
overbruggen.
Op het waarom dat dit alles moest gebeuren,zal je nooit
een antwoord krijgen.Het ""kruis"""zal je door de tranen
heen,de weg wijzen,om de pijnen,en het verdriet,wat je
en het gezin moet dragen,te verzachten.
De wonden zullen helen,en de littekens,door de balsem,
van allen gekregen ,in warmte en liefde,waarvan afscheid
is moeten nemen,het schrijnen,draagzaam maken.
Uit het oog verloren,maar voor altijd blijven,""branden'",
in julie harten.
Heel veel sterkte,in de dagen,die komen gaan.
Johan.
Eke Feddema Mulder schreef:

Ik heb velen moeten gaan missen de afgelopen 3 jaar uit ons gezin.Mijn lieve man , mijn beide ouders, schoonvader, zwager, schoonzusje , maar wat het meest pijnlijke voor mij en ons is het onverwachtse overlijden van mijn jongste zoon van 21 toen ik even niet thuis was.
Zijn vrienden vonden hem hoe verwerk je dit? geen man die je troost want die is 3 jaar geleden overleden. je andere kinderen moet je opvangen en die hebben verder hun eigen leven dus je bent allang blij dat hun elkaar hebben.
Ja het alleen achterblijven met zoveel vragen, had ik maar...........
Ik vind onverwachts maar vooral je kind doet zo verschrikkelijk veel pijn. Heb er geen woorden voor een groot gat in mijn lijf wat nooit weer zal dichten want ik was er niet bij hij stierf alleen en zo snel........

Beste Eke,dit bericht is echt verschrikkelijk en niet te bevatten,ik kan alleen maar zeggen mocht je een luisterend oor of een schouder nodig hebben of gewoon een lekker kopje koffie wil ik er best voor je zijn,ik weet natuurlijk niet of dit haalbaar is voor ons,want ik heb natuurlijk geen idee waar je woont maar ook dat is op te lossen.

groetjes en veel sterkte dinie
Ik weet niet of het rouwproces dan langer duurt . Ik heb zelf mijn vader gevonden en heb wel steeds flashbacks van dat moment . En ik ben de enige van ons gezin die mijn vader zo op die manier heeft gezien, Mijn moeder en mijn zusjes hebben hem pas in de kist gezien. Ik heb er nog steeds veel moeite mee ...maar om te zeggen dat je rouwproces daardoor langer is; dat weet ik dus niet. Ik denk dat het gewoon verschilt En het is ( en ik weet dat het ook niet zo is bedoeld ) een wedstrijd van wie rouwt het meest en het langst . Je rouwt of je rouwt niet en hoe lang dat is ...tja ik weet dat niet...

En bij mijn vader was het ook onverwachts. Mijn vader was niet ziek. En nog vier weken voor zijn dood zagen hem nog op zijn verjaardag ...het is best onwerkelijk. Ik rouw nog steeds en rouwen is echt voor mij een woord. Iedere dag heb ik verdriet om mijn vader. Ik doe mijn dingetjes maar ik heb nog steeds moeite met best veel dingen. Mijn sociale leven is gedaald maar ja ik heb mijn vrienden ook verteld van ik heb deze tijd nodig voor mezelf en af en toe kunnen we elkaar wel zien ( en dat gebeurt ook ) en wanneer ik dus aan toe ben om weer af te spreken ( en dat gebeurt dan ook wanneer ik denk ok die dag heb ik er zin in ) en ik heb gezegd : wie erin wil meegaan of niet hoe ik het wil op dit moment voor mezelf dat is de keuze van de ander. Mijn vrienden weten dat ze op mij kunnen bouwen en dat we elkaar heus wel zien maar op mijn manier en zoniet dan hou ik ze niet tegen om de vriendschap met mij te verbreken. Het is misschien hard maar mijn vader is overleden en dat is iets wat mij zo diep van binnen raakt, Dat is iets wat mij zo erg veel pijn doet en ik kan mezelf niet meer geven aan mensen . Ik moet mezelf nu helpen troosten etc ...dan ben ik maar een grote egoist , Ik mis mijn vader nog steeds heel erg ...
Danielle van Bakel schreef:

Op 23 februari was ik in de Bibliotheek Eindhoven speciale gast van Linde ten Broek in de talkshow 'Een Hartrakend Gesprek'. Daarin waren de kracht van positief denken en het omgaan met een ernstige ziekte en overleven na het overlijden van je partner o.a. gespreksonderwerpen. Ik ben toen ingegaan op de voorbereidingen ten aanzien van de naderende dood van mijn levenspartner Sophie en mijn wijze van rouwverwerking ("de eerste 1.5 jaar was ik als een beer in z'n winterslaap"). Ook heb ik aangegeven dat ik het gevoel heb, dat zij over mijn schouder meekijkt en dat ik af en toe met haar praat of vraag om raad. Om me zo in alle kwetsbaarheid op te stellen en mijn ervaringen met anderen te delen, heeft mij erg geholpen. Alles kreeg zo uiteindelijk een plekje en gaf me weer kracht en energie. Neem je tijd en claim je tijd naar de mensen in je omgeving om je leven weer op orde te krijgen. Het doet er niet toe hoe lang of kort dat duurt. Jij alleen kunt als regisseur van je eigen leven bepalen hoe je het zware verlies van een geliefde verwerkt. En wanneer voor jou de zon weer gaat schijnen en de grote en vooral kleine dingen van het leven er weer toe doen.

Wow dat heb jij mooi gezegd, Danielle. Ja jij alleen kunt als regisseur van je eigen leven bepalen hoe je het zware verlies van een geliefde verwerkt. Wow dat zijn mooie woorden. Ja daar ben ik ook veel mee bezig in mijn proces als ik het een proces kan noemen. Ja ik zie mezelf als regisseur van mijn eigen leven. En ik merk dat sinds de dood van mijn vader dat steeds meer wil zijn. Ik bepaal nu ook wat goed voor mij is en daarin zal ik anderen in hun waarde laten en niet pijn doen. Het is mijn waarheid het is mijn leven en ik bepaal hoe mijn leven verloopt en als dat betekent dat ik nog steeds wil rouwen dan doe ik dat gewoon .
Maar echt krachtige woorden Danielle ...ik zie dat ook voor mezelf ....regisseur van mijn eigen leven ...

Reageer

    Cookies

    DELA maakt gebruik van cookies om het gebruik van de website te analyseren, om het mogelijk te maken content via social media te delen en om de inhoud van de site en advertenties af te stemmen op uw voorkeuren. Deze cookies worden ook geplaatst door derden. Door deze melding weg te klikken of gebruik te blijven maken van deze site stemt u hiermee in. Klik anders op meer informatie.

    IK GA AKKOORD Cookie instellingen