Vraag

Hoe ga je om met een rouwende collega?


Ik las vandaag op RTL nieuws dat de meerderheid van de Nederlanders vindt dat zij volgens de wet en de CAO te weinig tijd krijgt om te rouwen. Gevolg hiervan is dat nabestaanden al (te) snel weer aan het werk gaan. Daardoor spelen collega's een belangrijke rol in het troosten/begeleiden van iemand in rouw, zij brengen immers in deze periode veel tijd met elkaar door.

Mijn vraag is: Hoe ga jij om met een rouwende collega?

11 Reacties

Regelmatig een arm op de schouder. Het gesprek niet schuwen. Wekelijks benoemen.Samen huilen. Knuffels geven. Spreken over de overledene. Vragen wat collega nodig heeft. Eigen onmacht benoemen er er tegelijk voor degene willen zijn. Het is niet zo moeilijk. Gewoon een bewogen mens zijn, met liefde en levenservaring. Dan kom je een heel eind.
Heel herkenbaar. Ik (te) snel na het overlijden van mijn moeder weer aan de slag gegaan. De laatste periode voor het overlijden was heftig en daarna het overljden zelf. Het was teveel. Uiteindelijk heb ik me gedeeltelijk ziek moeten melden, ik trok het niet. Ik ben toen tijdelijk halve dagen gaan werken en dit weer opgebouwd. Het was fijn dat daar ruimte en begrip voor was. Vooral de steun van naaste collega's deed goed. Het hoofdkantoor was ver weg en dat merkte je ook. Dat is jammer. Maar vooral denk ik terug aan mijn naaste collega's, zij waren een steun voor mij.
Reputatie 2
Het is heel persoonlijk hoeveel tijd iemand nodig heeft. Aan de ene kant is het goed om de draad weer op te pakken, aan de andere kant moet het niet te krampachtig gaan. Mooi als je collega's je aanvoelen, maar dat heb je ook aan de tijd ervoor te danken als je een goede relatie met je collega's hebt opgebouwd.
Ik was heel erg betrokken ooit bij het plotseling overlijden van de partner van mijn collega. Je moet er gewoon zijn en een luisteren oor zijn. Niet meteen volledige werk weer laten doen en ook de mogelijkheid geven dat ze zich terug kunnen trekken als het even niet gaat. Maar dat is per baas verschillend. Maar er zijn is het belangrijkste.
Ik heb zelf de er vering dat tijd nemen en luisteren het beste is ook vindt ik dat als iemand gedwongen wordt zo gauw mogelijk weer äan het werk moet ,omdat men denkt dat werk dan verzet is geen goede remedie is geef iemand de ruimte om het rouwen goed een plek te geven
Klinkt inderdaad heel logisch en menselijk, Volante. Ik hoop dat mensen het uit angst niet uit de weg gaan. Zelf heb ik een jaar geleden een geheel onverwacht verlies meegemaakt van een directe collega. In de periode er na heb ik gemerkt hoe het verdriet rondom zijn overlijden, ons als collega's verbond. Het was heel fijn om dit samen te delen. Dat is natuurlijk weer anders dan als er iemand in de privé sfeer overlijdt en je dan weer aan het werk gaat. Ook dat hebben wij in het team al meermalen meegemaakt, helaas. Een warm team is dan zo ontzettend belangrijk.
Ik ervaar dat het vaak voor mensen erg moeilijk is op de werkvloer om te weten hoe ze met hun rouwende collega om moeten gaan. In het begin krijgt men vaak nog 'alle tijd' ("Neem alle tijd die je nodig hebt hoor!"), helaas raakt dat geduld vaak na een maand of drie wel op en verwacht men dat je weer aan het werk gaat. En soms is dat ook juist goed, om weer de draad een heel klein beetje op te pakken, wat 'afleiding' te hebben. Maar heel rustig aan en met weinig verantwoordelijkheid. Toch is het vaak zo dat als je er eenmaal weer bent men al gauw ervan uitgaat dat het wel weer gaat. En wat we ook vaak zien is dat juist na een half jaar, of een jaar, men het opeens erg moeilijk krijgt en niet meer kan werken. Dit leidt dan of tot ziekteverzuim, of zelfs dat mensen zich genoodzaakt voelen ontslag te nemen. Ik pleit enorm voor veel meer bekendheid over rouw op de werkvloer en hier ook bedrijfsartsen in opleiden hoe dit nu gaat met rouw, zodat zij de rouwende goed kunnen begeleiden en ook goede feedback kunnen geven aan de manager van de afdeling. Hoe ervaren jullie dat?
Ik had het een aantal jaar geleden, een collega van mij verloor zijn man.
In het begin hebben we veel gepraat en gehuild, daarna leek het over te zijn. Totdat na 2 jaar bij een cursus BHV weer instortte.
Zelfs na zo lange tijd kan er ineens weer wat boven komen.
Gelukkig wist iedereen wat er aan de hand was dus we konden hem goed opvangen.
Het is belangrijk om er gewoon te zijn, ook na een lange periode.
Het verdriet dat iemand ervaart na het verlies van een dierbare is heel persoonlijk. Wij zijn al snel geneigd weer door te gaan. Zeker als de dood al langer was te zien aankomen. Of als de overledene al een "gezegende' leeftijd had. Maar als je een ouder verliest, hoe oud ook, het verdriet daarom is echt niet anders. Je moet het zien te verwerken, maar daar ook zeker de tijd voor krijgen. Over het verdriet om het verlies van een kind heb ik dan al helemaal niet. Ik denk dat een oor en/of een schouder, ten allen tijde, héél belangrijk is. Ook al lijkt het voor jou persoonlijk al weer "zo lang geleden". Ik heb 17 jaar geleden een neefje op 18-jarige leeftijd verloren. Nu, na 17 jaar, stuur ik nog altijd een kaart op zijn sterfdag én zijn verjaardag naar mijn zwager en schoonzus. Zo ook naar een vriendin die haar man 15 jaar geleden plotseling verloor. Zij heeft nog steeds een leven vóór en ná zijn dood. Kan maar moeilijk de draad van het leven weer oppakken. Wie ben ik om daar een oordeel over te vellen. De meeste mensen in haar omgeving hebben haar inmiddels laten vallen. Ik weet niet hoe ik zou zijn na zo'n dramatische ervaring en hoop dat mensen er ook voor mij zullen zijn mocht ik ooit in die omstandigheden komen.
Vorig jaar september heb ik mijn oudste broer verloren. Voor hem was het een mooie dood, voor zo ver je van mooi kunt spreken. Ik had niet verwacht dat dit zoveel impact op mij zou hebben. Nog altijd heb ik mijn verdrietige momenten om zijn dood. Misschien omdat het mijn eerste ervaring is met deze voor mij nieuwe ervaring om een broer te verliezen. De cirkel is niet meer rond. Eén van de 5 diamantjes mist. Dit gebeurde ook letterlijk bij een ring die van mijn moeder was geweest én een armband die mijn zus had laten maken van het goud van sieraden van mijn moeder die niemand wilde hebben. Bij beide sieraden miste het 2e diamantje. Mijn broer was het 2e kind van mijn ouders. Niemand die begrijpt dat je na zoveel tijd nog ineens in tranen uit kunt barsten om dit verlies. Mijn stil verdriet. Dat blijft. Geef mensen de tijd die ze nodig hebben een verlies te verwerken. De een langer dan de ander.
Hoewel het er hier niet om gaat, dit geldt ook voor het verlies van dieren.
Ik sluit me erg aan bij wat @Leoniek zegt, er moet gewoon meer bekendheid zijn over rouw en de stadia. Als je het zelf hebt meegemaakt, snap je het precies. Zo niet, dan sta je er toch wat bij te kijken en kun je je minder goed inleven. Er dan zijn voor iemand is het belangrijkste.
Tegelijkertijd denk ik dat het soms fijn kan zijn voor iemand om na een periode van diepe rouw de aandacht op iets anders te leggen en weer eens in contact te zijn met collega's. Het kan afleiden. Natuurlijk moet je mensen niet stimuleren om van het verdriet weg te lopen maar ik kan me zomaar voorstellen dat sommigen er helemaal niet over willen praten en alleen de ruimte nodig hebben om af en toe thuis te werken of eerder naar huis te gaan. Stil begrip zeg maar.
Ik merk ook heel vaak dat het helpt als er op enig moment ook weer gewerkt wordt. Al is het maar dat je afleiding hebt en dat je weer eens in een andere wereld bent dan jouw wereld van de rouw. Hoe moeilijk dat ook in het begin is. Alleen dat moment van weer gaan werken moet heel zorgvuldig worden gekozen.

Reageer

    Cookies

    DELA maakt gebruik van cookies om het gebruik van de website te analyseren, om het mogelijk te maken content via social media te delen en om de inhoud van de site en advertenties af te stemmen op uw voorkeuren. Deze cookies worden ook geplaatst door derden. Door deze melding weg te klikken of gebruik te blijven maken van deze site stemt u hiermee in. Klik anders op meer informatie.

    IK GA AKKOORD Cookie instellingen